1
00:00:17,059 --> 00:00:19,311
ผมว่าได้เวลาเปลี่ยนบรรยากาศ

2
00:00:19,394 --> 00:00:21,021
มารับชมความบันเทิงกันหน่อย

3
00:00:21,104 --> 00:00:25,317
ไม่ใช่เพราะอยากหนีความจริงนะครับ
แต่เพื่อยืนยันความดีงามของมนุษย์

4
00:00:25,400 --> 00:00:30,364
และแทบไม่มีศิลปินคนใดช่วยยืนยันเรื่องนั้นได้

5
00:00:30,447 --> 00:00:33,992
ทางโลกดนตรี มากไปกว่าเพื่อนรักผม
ซึ่งผมเชิญมาที่นี่

6
00:00:34,910 --> 00:00:39,623
เนื่องจากดนตรีมีมนตร์ขลัง
ช่วยบรรเทาจิตวิญญาณคลุ้มคลั่ง

7
00:00:39,706 --> 00:00:41,500
(ออร์สัน เวลส์
พิธีกรรับเชิญของเดวิด ฟรอสต์)

8
00:00:41,583 --> 00:00:43,168
และเพราะว่าเขา

9
00:00:43,836 --> 00:00:46,964
เป็นหนึ่งในผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย

10
00:00:48,549 --> 00:00:50,509
ต่อวงการดนตรีอเมริกา

11
00:00:50,592 --> 00:00:53,512
และยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล ต่อวงการดนตรีแจ๊ส

12
00:00:54,263 --> 00:00:57,850
ผมมีความยินดี
ขอเชิญทุกท่านพบกับเพื่อนผู้ยิ่งใหญ่

13
00:00:58,684 --> 00:00:59,726
หลุยส์ อาร์มสตรอง

14
00:01:43,562 --> 00:01:45,731
ทั้งโลกต้อนรับหลุยส์ อาร์มสตรอง

15
00:01:45,814 --> 00:01:46,982
(วินตัน มาร์ซาลิส - นักดนตรีแจ๊สทรัมเป็ต)

16
00:01:47,065 --> 00:01:49,860
เขามอบของขวัญล้ำค่าในการอยู่กับปัจจุบัน

17
00:01:49,943 --> 00:01:52,446
พรสวรรค์อันเป็นธรรมชาติ
รวมทั้งแง่มุมลึกซึ้ง

18
00:01:52,529 --> 00:01:55,407
และความสามารถ
ในการถ่ายทอดอย่างเต็มที่ขณะแสดง

19
00:01:55,490 --> 00:01:57,701
ผ่านสื่อที่ยากมาก เช่นดนตรี

20
00:01:57,784 --> 00:02:02,831
ทักษะยอดเยี่ยมจับจิตแบบนั้น
ไม่เคยมีใครเห็นมาก่อนและไม่มีอีกเลยนับแต่นั้น

21
00:02:12,090 --> 00:02:12,925
(รีล 10)

22
00:02:13,008 --> 00:02:14,009
ถ้าไม่มีเขา

23
00:02:14,092 --> 00:02:16,428
หลายอย่างในวงการแจ๊สทุกวันนี้
คงไม่มีทางเกิดขึ้น

24
00:02:16,512 --> 00:02:17,596
(อาร์ชี่ เชปป์ - นักดนตรีแจ๊สแซกโซโฟน)

25
00:02:17,679 --> 00:02:20,224
ผมว่าคุณอาร์มสตรองไม่ได้รับการยกย่อง

26
00:02:20,307 --> 00:02:21,725
มากเท่าที่ควรจะได้รับ

27
00:02:32,653 --> 00:02:36,281
เขาเป็นอันดับหนึ่งของวงการ

28
00:02:36,365 --> 00:02:37,783
(เคานท์ เบซี่
นักเปียโนแจ๊สและหัวหน้าวง)

29
00:02:37,866 --> 00:02:39,993
เขาเป็นทูตตัวจริงของวงการนี้

30
00:02:40,077 --> 00:02:41,995
และไม่มีใครเหมือนเขาได้อีก

31
00:03:42,014 --> 00:03:44,600
เขาเป็นคนช่างคิดลึกซึ้งมาก

32
00:03:44,683 --> 00:03:45,684
(ลูซิลล์ อาร์มสตรอง - ภรรยา)

33
00:03:45,767 --> 00:03:48,395
เขาติดตามสถานการณ์ทั่วโลก

34
00:03:48,478 --> 00:03:49,855
รับรู้ว่าที่ไหนเกิดอะไรขึ้นบ้าง

35
00:03:49,938 --> 00:03:52,649
เราจะคุยกันในบ้าน

36
00:03:52,733 --> 00:03:55,360
นักข่าวหลายคนเคยถามเขา
เวลามาสัมภาษณ์

37
00:03:55,444 --> 00:03:58,071
ขอให้เขาออกความเห็นกับบางเรื่อง

38
00:03:58,155 --> 00:04:01,033
หลุยส์จะตอบว่า "แหมคุณ ผมเป็นแค่นักดนตรี"

39
00:04:01,116 --> 00:04:02,910
เขาไม่เคยแสดงความคิดเห็นโจ่งแจ้ง

40
00:04:02,993 --> 00:04:08,707
เพราะเขามองว่า
"คำพูดของเรามีอิทธิพลมาก"

41
00:04:08,790 --> 00:04:12,419
เขาจึงตอบว่า "ผมไม่พูดดีกว่า"
แต่เวลาอยู่บ้าน เขามีความเห็นเยอะเลย

42
00:04:30,395 --> 00:04:34,233
อเมริกันชน
เป็นชนชาติที่โอ่อ่าที่สุดในโลก

43
00:04:34,316 --> 00:04:37,319
ผมเกิดที่อเมริกา ก็เป็นธรรมดานะ

44
00:04:37,402 --> 00:04:39,363
ผมไม่มีธงชาติอะไรกับเขาหรอก

45
00:04:39,446 --> 00:04:41,240
นอกจากธงชาติคนดำ

46
00:04:55,671 --> 00:04:56,922
ขอบคุณครับทุกท่าน

47
00:05:02,261 --> 00:05:03,846
ขอบคุณ

48
00:05:03,929 --> 00:05:07,349
ตายเสียได้ข้าจะสะใจ ไอ้ชั่วช้า

49
00:05:07,432 --> 00:05:08,934
("แรพโซดี้อินแบล็คแอนด์บลู"
ปี 1932)

50
00:05:09,017 --> 00:05:11,562
ถ้าตายเสียได้ข้าจะสะใจ ไอ้ชั่วช้า

51
00:05:12,229 --> 00:05:14,606
ลงไปนอนในหลุมเมื่อไร

52
00:05:14,690 --> 00:05:16,733
ไม่มีไก่ทอดให้แทะ

53
00:05:17,734 --> 00:05:18,735
โอยไอ้หมา

54
00:05:18,819 --> 00:05:20,529
ประเดี๋ยวจะอกหักดังเป๊าะ

55
00:05:21,363 --> 00:05:23,991
พ่อผมชอบพูดว่า
"แกต้องหัดฟังเพลงป๋า"

56
00:05:24,074 --> 00:05:25,576
ผมจะตอบว่า "ไม่เอา ไม่อยากฟังป๋า"

57
00:05:25,659 --> 00:05:27,786
ที่นิวออร์ลีนส์ก็เหมือนกัน
มีพวกคนดำชอบประจบคนขาว

58
00:05:27,870 --> 00:05:29,288
แบบที่เรียกว่า "ทำตัวเป็นลุงทอม"

59
00:05:29,371 --> 00:05:30,998
เล่นเพลงดิ๊กซี่ของพวกแบ่งแยกดินแดนทางใต้

60
00:05:31,081 --> 00:05:33,834
สมัยเด็กๆ ผมเกลียดมันเข้ากระดูกดำ

61
00:05:34,543 --> 00:05:37,004
แต่สมัยนั้น ผมไม่มีวิธีแสดงออก

62
00:05:37,087 --> 00:05:40,674
ถึงความโกรธหรือเกลียดที่ผมมี
ต่อพฤติกรรมประเภทนั้น

63
00:05:41,175 --> 00:05:43,302
ผมเลยชื่นชมอาร์มสตรองไม่ลง

64
00:05:43,802 --> 00:05:46,805
แต่พอเราออกจากนิวออร์ลีนส์
ตอนนั้นผมย้ายไปนิวยอร์ก

65
00:05:46,889 --> 00:05:48,265
พ่อส่งเทปมาให้

66
00:05:48,348 --> 00:05:50,851
พ่อทักว่า "เฮ้ย
ไม่หัดเพลงป๋าสักเพลงล่ะ"

67
00:06:05,991 --> 00:06:08,285
ผมเลยเปิดฟังแล้วก็เริ่มหัดเล่น

68
00:06:08,368 --> 00:06:10,537
โอ้โฮ ผมเล่นโซโล่เพลงนี้ไม่ได้เลย

69
00:06:11,038 --> 00:06:13,332
แค่ความอึดของหลุยส์ อาร์มสตรอง

70
00:06:13,415 --> 00:06:15,709
เขาไม่หยุดพักเลย เป่าขึ้นถึงโน้ตตัวทีสูงทุกครั้ง

71
00:06:15,792 --> 00:06:18,545
พอถึงคอรัสท่อนสุดท้าย ผมก็โทรหาพ่อ

72
00:06:18,629 --> 00:06:21,757
ผมบอก "โห ก่อนหน้านี้ผมไม่เข้าใจป๋า"

73
00:06:21,840 --> 00:06:23,842
พ่อแค่หัวเราะแล้วบอกว่า "ก็ใช่น่ะสิ"

74
00:06:26,887 --> 00:06:30,432
(ควีนส์ นิวยอร์ก)

75
00:06:35,646 --> 00:06:38,607
(เธอร์ตี้โฟร์ ฟิฟตี้ซิกซ์)

76
00:06:43,946 --> 00:06:46,240
หลุยส์รักบ้านในย่านควีนส์

77
00:06:46,323 --> 00:06:47,491
(แดน มอร์เกนสเติร์น
นักประวัติศาสตร์ดนตรีแจ๊ส)

78
00:06:47,574 --> 00:06:49,868
หลายคนบอกว่าพื้นที่คับแคบไปหน่อย

79
00:06:51,161 --> 00:06:53,080
แต่เขาไม่อยากย้ายไปที่อื่น

80
00:06:54,748 --> 00:06:58,669
เมื่อการบันทึกเทปเริ่มเป็นที่นิยม
หลุยส์ติดอกติดใจมาก

81
00:06:58,752 --> 00:07:02,256
เขาบันทึกบทสนทนาเกือบทุกครั้ง

82
00:07:02,339 --> 00:07:05,133
เพื่อนๆ แวะมาที่บ้าน เขาก็อัดเก็บไว้

83
00:07:05,801 --> 00:07:06,844
(สตีฟ อัลเลน - ผู้ประกาศวิทยุ)

84
00:07:06,927 --> 00:07:10,848
หลุยส์เป็นคนประเภทที่ผมเรียกว่า
มีคุณสมบัติเป็นนักเก็บบันทึก

85
00:07:10,931 --> 00:07:13,058
ชอบเก็บเทปรีลกับ… ของพรรค์นั้น

86
00:07:13,141 --> 00:07:13,976
(ลูซิลล์ อาร์มสตรอง - ภรรยา)

87
00:07:14,059 --> 00:07:16,061
เขามีห้องทำงานส่วนตัว
ห้ามใครเข้า

88
00:07:16,144 --> 00:07:18,856
ห้องส่วนตัวที่เขาจะปิดประตู
และห้ามใครรบกวน

89
00:07:18,939 --> 00:07:21,191
เขาเก็บเทปรีลกับสมบัติทุกชิ้นในห้องนั้น

90
00:07:21,692 --> 00:07:25,195
ผมได้ฟังหลายต่อหลายม้วนที่มีแต่เสียงป๋าพูด

91
00:07:25,279 --> 00:07:26,697
เก็บบันทึกเรื่องราวชีวิตประจำวัน

92
00:07:27,239 --> 00:07:28,699
มันเผยความเป็นมนุษย์ของเขา

93
00:07:30,826 --> 00:07:32,077
(เทปเสียงของหลุยส์ อาร์มสตรอง)

94
00:07:32,160 --> 00:07:35,831
ผมมีเทปเรียงเต็มผนังห้องเก็บสมบัติส่วนตัว

95
00:07:36,415 --> 00:07:40,002
ตลอด 40 ปี
ลูซิลล์จะวางเครื่องเล่นทันเบิร์ก

96
00:07:40,085 --> 00:07:42,754
พร้อมเทปสองม้วนไว้ด้วยกัน

97
00:07:42,838 --> 00:07:46,633
ผมประหลาดใจจริงๆ นะ
เพราะเราไม่มีปัญญาทำห้องเก็บสมบัติ

98
00:07:46,717 --> 00:07:48,093
สมัยที่เพิ่งเริ่มทำงานใหม่ๆ

99
00:07:48,177 --> 00:07:50,179
ไม่มีหรอก เรานอนในห้องนั้นแหละ

100
00:07:51,680 --> 00:07:53,473
- ตอนนี้มีแล้ว
- มีห้องเก็บสมบัติแล้วโว้ย

101
00:07:53,557 --> 00:07:57,811
เทปเรียงเต็มผนังทุกด้าน
อยากฟังม้วนไหนก็เลือกได้

102
00:07:58,770 --> 00:08:01,523
เขาเป็นคนไม่อยู่นิ่ง
คอยจัดการทุกอย่างเวลาอยู่บ้าน

103
00:08:01,607 --> 00:08:03,275
เป็นวิธีผ่อนคลายของเขาค่ะ

104
00:08:04,067 --> 00:08:08,572
เขาจะนั่งในห้องทำงานเป็นชั่วโมงๆ

105
00:08:08,655 --> 00:08:09,948
ทำดัชนีจัดเก็บม้วนเทป

106
00:08:10,032 --> 00:08:13,243
งานอดิเรกของเขาคือตัดรูป

107
00:08:13,327 --> 00:08:17,789
เอามาแปะตามฝาบ้าน ทั่วผนังห้องเก็บสมบัติ

108
00:08:17,873 --> 00:08:19,291
(เฟรด แวร์ - พ่อบ้านอาร์มสตรอง)

109
00:08:19,374 --> 00:08:21,251
ฉันมีสมุดภาพหลายเล่มที่หลุยส์ตัดแปะ

110
00:08:21,335 --> 00:08:24,087
ทำไว้ตั้งแต่เขาเล่นคอนเสิร์ตครั้งแรก
ที่โรงละครพัลลาเดียม ปี 1932

111
00:08:24,171 --> 00:08:28,509
รูปกับกรอบข่าวส่วนใหญ่เหลืองหมดแล้ว

112
00:08:29,051 --> 00:08:30,594
คนชอบถามกันอยู่เรื่อย

113
00:08:30,677 --> 00:08:32,179
"เขาอัดเทปพวกนี้ไว้ทำไม"

114
00:08:32,261 --> 00:08:33,388
(ริคกี้ ริคคาร์ดิ - นักประวัติศาสตร์ดนตรีแจ๊ส)

115
00:08:33,472 --> 00:08:35,307
"เขาจดบันทึกความคิดตัวเองไว้ทำไม"

116
00:08:35,390 --> 00:08:36,725
คำถามอะไรประมาณนั้น

117
00:08:36,808 --> 00:08:39,852
เขารู้ว่าสักวันหนึ่งคนจะเขียนถึงเขา
ในตำราเรียนประวัติศาสตร์

118
00:08:39,937 --> 00:08:43,774
เขาอยากให้เรื่องราวชีวิตทุกด้าน
ทั้งดีและร้าย ทั้งที่ไม่สวยงาม

119
00:08:43,857 --> 00:08:47,569
ผ่านการเก็บรักษาด้วยมือของเขาเอง

120
00:08:47,653 --> 00:08:48,862
ไม่ใช่ใครคนอื่น

121
00:08:48,946 --> 00:08:50,113
(เทปบันทึกส่วนตัวของอาร์มสตรอง)

122
00:08:50,197 --> 00:08:51,949
(กาแล็กซี่
เทปแม่เหล็กบันทึกเสียง)

123
00:08:54,993 --> 00:08:57,996
สวัสดีทุกท่าน
นี่หลุยส์ ซาชโม อาร์มสตรอง เจ้าเก่า

124
00:08:58,080 --> 00:09:00,123
ผมเพิ่งเล่นคอนเสิร์ตที่นี่จบไป

125
00:09:00,624 --> 00:09:02,668
รู้สึกดีนะ เพราะเพิ่งกินมื้อค่ำอร่อยๆ

126
00:09:06,296 --> 00:09:09,675
ดีใจที่เห็นพวกคุณมา และชอบการแสดง

127
00:09:09,758 --> 00:09:12,970
เราเล่นทุกคืนในเมืองรอบๆ แถวนี้

128
00:09:13,053 --> 00:09:15,305
ไว้ว่ากันใหม่ สวัสดี

129
00:09:37,160 --> 00:09:38,328
(เอดเวิร์ด อาร์. เมอร์โรว์
นักข่าว พิธีกรรายการโทรทัศน์)

130
00:09:38,412 --> 00:09:41,123
หลุยส์ อาร์มสตรอง
เป็นผู้นำของโลกดนตรีแจ๊ส

131
00:09:41,206 --> 00:09:42,541
เขากับทรัมเป็ตอยู่บนยอดดอย

132
00:09:42,624 --> 00:09:44,751
คอนเสิร์ตทัวร์ยุโรปทำลายทุกสถิติ

133
00:09:44,835 --> 00:09:48,755
ซาชโมเป็นของส่งออกที่มีค่าสูงสุด
ชนิดหนึ่งของเรา

134
00:09:48,839 --> 00:09:51,967
แผ่นเสียงของเขาขายดีทั้งฝั่งโลกเสรี
และหลังม่านเหล็ก

135
00:09:57,806 --> 00:09:59,057
(ทีมเบสบอล "9"
ทีมลับของอาร์มสตรอง)

136
00:10:02,186 --> 00:10:05,272
ซาชโม คุณดึงดูดผู้ฟังได้เสมอเลยนะ

137
00:10:05,355 --> 00:10:08,609
ใช่ แปลว่ามีผู้คนมากหน้าหลายตาไงล่ะ

138
00:10:10,027 --> 00:10:12,070
(ขอต้อนรับนะหลุยส์!)

139
00:10:16,658 --> 00:10:18,660
เขาทำลายม่านวัฒนธรรมทั้งหลาย

140
00:10:18,744 --> 00:10:20,245
(แดน มอร์เกนสเติร์น
นักประวัติศาสตร์ดนตรีแจ๊ส)

141
00:10:20,329 --> 00:10:22,998
เขาเป็นนักดนตรีผิวดำคนแรกที่เล่นเปิดในคลับ

142
00:10:23,081 --> 00:10:25,417
ในห้องลีลาศ ในสถานีวิทยุ

143
00:10:26,001 --> 00:10:31,673
เขาเป็นนักแสดงภาพยนตร์ผิวดำคนแรก
ที่ชื่ออยู่สูงกว่าชื่อเรื่อง

144
00:10:31,757 --> 00:10:33,008
("เมื่อหนุ่มสาวมาพบกัน")

145
00:10:34,426 --> 00:10:35,844
(ฮัลโหล ดอลลี่!
หลุยส์ อาร์มสตรอง แคปป์เรคคอร์ดส์)

146
00:10:36,929 --> 00:10:38,388
(ทูตซาช)

147
00:10:49,775 --> 00:10:51,193
ไม่รู้จักเหน็ดจักเหนื่อยเลยรึ

148
00:10:51,944 --> 00:10:55,239
แหมคุณ ผมก็ไม่ใช่หนุ่มๆ แล้ว

149
00:10:55,322 --> 00:10:56,490
(เอดเวิร์ด อาร์. เมอร์โรว์
นักข่าวและพิธีกรโทรทัศน์)

150
00:10:56,573 --> 00:10:58,450
- คืนนี้เอาเรื่องเลยนะ
- ใช่

151
00:10:58,534 --> 00:11:02,037
เราเล่นเหมือนที่เคยเล่น
ตามงานเลี้ยงในนิวออร์ลีนส์

152
00:11:02,829 --> 00:11:04,414
ดนตรีก็เหมือนเดิม

153
00:11:04,498 --> 00:11:06,250
มันเป็นสากลน่ะคุณ

154
00:11:09,002 --> 00:11:15,008
ใช่ ลงใต้ไปถึงนิวออร์ลีนส์

155
00:11:15,843 --> 00:11:19,555
โธ่ น่าจะเป็นตัวตั้งตัวตี

156
00:11:19,638 --> 00:11:21,348
"แค่ทักทาย 'สวัสดีทุกท่าน'

157
00:11:21,431 --> 00:11:23,642
ออกไมโครโฟน ฟังดูเรียบง่าย
ไม่มีพิษภัยใช่ไหม"

158
00:11:23,725 --> 00:11:25,853
(เรียงความโดยหลุยส์ อาร์มสตรอง ปี 1961
อ่านโดยนาส ศิลปิน)

159
00:11:25,936 --> 00:11:27,604
"แต่ผมจำได้ว่ามันไม่ง่ายเลย

160
00:11:27,688 --> 00:11:31,775
ย้อนไปเมื่อปี 1931
ผมได้รับเชิญไปเล่นที่บ้านเกิด

161
00:11:31,859 --> 00:11:36,822
นิวออร์ลีนส์ ในไนท์คลับหรู
ชื่อ ซับเบอร์บันการ์เด้นส์"

162
00:11:36,905 --> 00:11:37,990
(ราชาทรัมเป็ต)

163
00:11:38,073 --> 00:11:40,450
(ซับเบอร์บันการ์เด้นส์ - นิวออร์ลีนส์
ไนท์คลับยอดนิยม)

164
00:11:40,534 --> 00:11:43,203
(ทางเข้าสำหรับคนผิวสี)

165
00:11:43,287 --> 00:11:45,038
ถ้าอยู่นิวออร์ลีนส์ไปนานๆ

166
00:11:45,122 --> 00:11:46,874
หรืออยู่ทางใต้ มองหาป้าย

167
00:11:46,957 --> 00:11:48,125
(แดนนี่ บาร์เคอร์ - นักกีตาร์)

168
00:11:48,208 --> 00:11:51,044
เราเห็นป้ายเขียนว่า "สุขาชายผิวขาว"

169
00:11:51,128 --> 00:11:53,005
มันหยามน้ำหน้ากันทุกครั้ง

170
00:11:53,088 --> 00:11:56,133
เหมือนจู่ๆ ก็เจอปาใส่หน้าตลอดเวลา

171
00:11:57,801 --> 00:12:00,095
ทางเดียวที่หลุยส์จะยอมไปนิวออร์ลีนส์

172
00:12:00,179 --> 00:12:01,889
คือต้องให้นั่งรถไฟส่วนตัว

173
00:12:01,972 --> 00:12:03,307
(จอร์จ เจมส์ - นักดนตรีแจ๊สแซกโซโฟน)

174
00:12:03,390 --> 00:12:08,187
แปลว่าเราได้นั่งตู้รถส่วนตัว
มีคนทำอาหารให้

175
00:12:08,270 --> 00:12:10,689
มีเชฟ มีเด็กยกกระเป๋า อะไรแบบนั้น

176
00:12:10,772 --> 00:12:13,066
ในเมืองนิวออร์ลีนส์ ก็ไม่น่าแปลกใจนะ

177
00:12:13,150 --> 00:12:15,277
เราเป็นวงดนตรีวงแรกที่ออกสถานีวิทยุ

178
00:12:15,777 --> 00:12:17,362
ไฟช์มันน์ยีสต์ ขอเสนอ

179
00:12:17,446 --> 00:12:19,156
ครึ่งชั่วโมงแห่งความรื่นรมย์สุดหรรษา

180
00:12:19,239 --> 00:12:21,658
กับเพลงของหลุยส์ อาร์มสตรอง
และวงออร์เคสตร้าของเขา

181
00:12:21,742 --> 00:12:24,453
ไม่เคยมีเพลงคนดำเล่นตามช่องวิทยุมาก่อน

182
00:12:24,536 --> 00:12:26,538
ในสมัยนั้น เพิ่งเริ่มต้น

183
00:12:26,622 --> 00:12:29,499
คืนเปิดการแสดงของเรา มีแต่พวกหนุ่มๆ คนขาว

184
00:12:29,583 --> 00:12:31,043
พวกที่โตมากับผมนั่นแหละ

185
00:12:31,126 --> 00:12:33,587
นั่งฟังทำเท่กันใหญ่

186
00:12:33,670 --> 00:12:36,089
พวกนั้นรวย พ่อคงทิ้งสมบัติไว้ให้

187
00:12:36,173 --> 00:12:38,926
มีเทือกสวนไร่นาต่างๆ

188
00:12:39,009 --> 00:12:40,719
สมัยเด็กๆ เราก็ชอบไปเล่นกัน

189
00:12:40,802 --> 00:12:41,803
(ดิ๊ก คาเวตต์ โชว์)

190
00:12:41,887 --> 00:12:45,140
หลังเลิกเรียน เราจะชวนกันออกไปเล่น
เป็นคาวบอยกับคนพื้นเมือง

191
00:12:45,224 --> 00:12:47,309
ใช้แผ่นหินแตกๆ กับอะไรเทือกนั้น

192
00:12:47,392 --> 00:12:48,769
เข้าใจเนอะ

193
00:12:48,852 --> 00:12:50,395
เราเล่นเป็นอินเดียนแดง แน่ละ

194
00:12:52,314 --> 00:12:55,442
สมัยนั้น คนต่างสีผิวเชื้อชาติ
ห้ามอยู่รวมกันเด็ดขาด

195
00:12:55,526 --> 00:12:57,528
ทางเดียวที่คนแบบเราจะได้ฟังดนตรีสด

196
00:12:58,195 --> 00:13:00,989
เราต้องออกมานั่งเกาะตามเขื่อนกับคันดิน

197
00:13:01,073 --> 00:13:03,325
ฟังเพลงจากที่ไกลลิบ

198
00:13:11,834 --> 00:13:15,254
เคยมีคนดำตั้งห้าหมื่น
นั่งบนเขื่อนฟังผมร้องเพลง

199
00:13:15,337 --> 00:13:17,673
ผมจากไปนาน ราวๆ เก้าถึงสิบปี

200
00:13:17,756 --> 00:13:19,675
ผมอยู่ทางเหนือจนชิน

201
00:13:19,758 --> 00:13:22,803
ผมลืมรากเหง้า…
ผมลืมเรื่องโง่เง่าทางใต้ไปน่ะ

202
00:13:22,886 --> 00:13:26,515
คืนเปิดการแสดง ผมนี่เสน่ห์จัด

203
00:13:26,598 --> 00:13:29,643
คนก็มากันแน่นเอี๊ยด

204
00:13:29,726 --> 00:13:35,274
แต่คืนนั้น เขาพาหนุ่มคนหนึ่งมา
ทำเป็นเรื่องใหญ่โต

205
00:13:35,357 --> 00:13:37,276
ให้เป็นคนแนะนำหลุยส์ อาร์มสตรอง

206
00:13:37,359 --> 00:13:40,195
เขาเป็นหนุ่มนิวออร์ลีนส์ โน่นนั่นนี่

207
00:13:40,988 --> 00:13:44,825
แต่พริบตาเดียวก่อนผมจะต้องขึ้นไปจับไมค์

208
00:13:44,908 --> 00:13:47,536
ก่อนโชว์ตัว เขาเดินหนีไปเลย

209
00:13:47,619 --> 00:13:52,666
บอกว่า "ฉันแนะนำไอ้ดำนี่ไม่ได้ ทำไม่ลง"

210
00:13:52,749 --> 00:13:56,378
คนมาบอกผม
ผมตอบว่า "เออ ช่างมันเถอะ"

211
00:13:56,461 --> 00:13:58,714
แค่นั้นแหละ ผมบอก "เอาโพยมาเลย"

212
00:13:58,797 --> 00:14:01,300
ผมเดินไปที่ไมค์ พอเริ่มร้อง…

213
00:14:02,885 --> 00:14:05,929
จันทร์กระจ่างฟ้า

214
00:14:06,013 --> 00:14:09,349
โอ้โฮ นึกว่ากำแพงถล่มลงมา

215
00:14:09,433 --> 00:14:14,771
ยามนี้จันทร์กระจ่างฟ้า

216
00:14:15,606 --> 00:14:18,525
เหนือทุ่งหญ้าไกล

217
00:14:20,611 --> 00:14:26,200
ผู้คนเอนกายหวิวไหว

218
00:14:27,659 --> 00:14:30,704
อย่าได้บอกกันเลย

219
00:14:31,330 --> 00:14:34,750
เพราะฉันรู้แก่ใจ

220
00:14:35,959 --> 00:14:40,214
ถึงคราภาคใต้หลับใหลเมื่อใด

221
00:14:40,297 --> 00:14:42,716
พิธีกรนั่นก็ยืนหัวโด่

222
00:14:42,799 --> 00:14:45,344
เขาบอก "ไม่นึกไม่ฝันว่าจะเป็นไปได้
ทางใต้ ในนิวออร์ลีนส์นี่

223
00:14:45,427 --> 00:14:46,803
ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน"

224
00:14:46,887 --> 00:14:49,640
เขาเลยโดนไล่ออก แล้วผมก็ดูแลตัวเอง

225
00:14:57,022 --> 00:15:03,737
สายัณห์สวัสดิ์ ทุกท่าน

226
00:15:09,826 --> 00:15:10,827
(วินตัน มาร์ซาลิส - นักดนตรีแจ๊สทรัมเป็ต)

227
00:15:10,911 --> 00:15:12,788
มันน่าโมโหเป็นพิเศษ เวลาเขากลับมาบ้าน

228
00:15:12,871 --> 00:15:15,791
หลังจากได้รับการยกย่องยิ่งใหญ่ไปทั่วโลก

229
00:15:15,874 --> 00:15:18,001
แล้วกลับมาเจอการเหยียดชาติพันธุ์เดิมๆ

230
00:15:18,085 --> 00:15:21,547
ประเทศชาติทำร้ายความรู้สึกเขาไม่หยุดหย่อน

231
00:15:21,630 --> 00:15:24,132
กับความอยุติธรรมที่เขาพบเจอตั้งแต่เป็นเด็ก

232
00:15:25,676 --> 00:15:27,928
วัยเด็กของป๋าลำบากมาก

233
00:15:28,011 --> 00:15:29,388
ป๋าครับ ว่ากันว่า

234
00:15:29,471 --> 00:15:32,015
ป๋าโตมากับความยากจนข้นแค้น

235
00:15:32,099 --> 00:15:33,767
ตอนเด็กๆ ไม่มีกระทั่งเงินติดกระเป๋า

236
00:15:33,851 --> 00:15:37,396
เรามีเงินตลอด
ผมก็ทำโน่นนี่ ขายหนังสือพิมพ์บ้าง

237
00:15:37,479 --> 00:15:39,523
หาทางเอาตัวรอดไปได้ตลอด

238
00:15:39,606 --> 00:15:42,401
ตั้งวงสี่ชิ้นกับกีตาร์เล็กๆ ตัวหนึ่ง
นั่งร้องรำทำเพลงกันไป

239
00:15:42,484 --> 00:15:44,361
ผมมีเงินติดกระเป๋าเสมอ

240
00:15:44,444 --> 00:15:48,115
ในปี 1915 แค่มีเงินห้าดอลลาร์
นั่นก็นับว่ามากโข

241
00:15:48,615 --> 00:15:51,285
เกิดมาผมไม่เคยต้องขอใครกิน

242
00:15:51,785 --> 00:15:54,079
เป็นเด็กที่มุ่งมั่นตั้งใจมาแต่ไหนแต่ไร

243
00:15:54,162 --> 00:15:55,372
(นิวออร์ลีนส์ - ถนนรอยัล)

244
00:15:55,455 --> 00:15:57,165
(ร้านอุปกรณ์ศิลปะมาร์กซ์)

245
00:15:57,249 --> 00:15:59,877
ผมเกิดในตรอกเจมส์แอลลีย์
เขาเรียกกันว่างั้น

246
00:15:59,960 --> 00:16:04,506
ตรอกอยู่ท้ายเมืองโน่น
มีความเป็นนิวออร์ลีนส์แท้ๆ

247
00:16:07,050 --> 00:16:08,927
เรามีภาพถ่ายคุณแม่ที่ผมอยากให้ดู

248
00:16:09,011 --> 00:16:10,012
(รายการไมค์ ดักลาส โชว์)

249
00:16:10,095 --> 00:16:13,015
- นั่นแม่ผม เมย์แอน
- คุณแม่อบรมคุณยังไง

250
00:16:13,098 --> 00:16:15,142
คุณแม่ทำอย่างไร เวลาคุณทำผิด

251
00:16:15,225 --> 00:16:17,060
แม่ก็ไล่ฟาดเราทั้งคู่เลยน่ะสิ

252
00:16:18,228 --> 00:16:20,230
โอ๊ยคุณ แม่ฟาดหนักอย่างกับแรงผู้ชาย

253
00:16:20,314 --> 00:16:22,691
จากนั้นแม่ก็แต่งงานกับวิลลี่ อาร์มสตรอง

254
00:16:23,442 --> 00:16:27,446
ผมแค่พูดตามที่เขาบอกนะ

255
00:16:27,988 --> 00:16:30,532
เพราะเท่าที่จำได้ เขากับแม่ไม่ได้อยู่ด้วยกัน

256
00:16:31,033 --> 00:16:33,911
เราไม่มีเงินมากมายอะไร

257
00:16:33,994 --> 00:16:36,955
แต่พออยู่ได้ มีอาหารดีๆ กินและ…

258
00:16:37,039 --> 00:16:38,540
- คุณมีวัยเด็กที่ดีไหม
- ดี

259
00:16:38,624 --> 00:16:41,752
แม่ใช้เงินแค่ 15 เซ็นต์ไปจ่ายตลาดปอยดราส์

260
00:16:41,835 --> 00:16:43,837
กลับมาทำอาหารได้ทั้งมื้อ

261
00:16:43,921 --> 00:16:46,256
อร่อยจนต้องเลียนิ้ว ขนาดนั้นเลย

262
00:16:46,340 --> 00:16:48,383
- เข้าใจไหม ใช่ครับ
- สิบห้าเซ็นต์รึ

263
00:16:48,467 --> 00:16:50,219
สมัยนั้นเราพกหนังสือพิมพ์

264
00:16:50,302 --> 00:16:51,803
ไปตลาดปลา

265
00:16:51,887 --> 00:16:55,474
ขอซื้อหัวปลา
เอากระดาษหนังสือพิมพ์ทั้งฉบับไปห่อ

266
00:16:56,266 --> 00:16:58,227
มีแต่หัวปลาล้วนๆ ที่เขาหั่นทิ้ง

267
00:16:58,310 --> 00:17:00,646
ส่วนที่เขาไม่ใช้ ส่วนที่เขาโยนทิ้ง

268
00:17:00,729 --> 00:17:03,106
ครับ เขามองว่าเป็นขยะใช่ไหม

269
00:17:03,190 --> 00:17:05,901
แหม เขาไม่มีเวลามาทำอย่างที่เราทำ

270
00:17:05,983 --> 00:17:07,861
- ครับ
- แม่ผมจะเอาหัวปลา

271
00:17:07,944 --> 00:17:10,906
ไปต้มใส่มะเขือเทศกระป๋องเยอะๆ

272
00:17:11,490 --> 00:17:14,451
เรียกว่า "กูร์บูยง" เอาไปราดข้าว

273
00:17:14,535 --> 00:17:17,996
โห กลายเป็นอาหารชั้นเลิศ อร่อยเหาะ

274
00:17:19,164 --> 00:17:23,001
เช้าวันถัดมา
ผมก็พกแซนด์วิชไส้กะหล่ำไปโรงเรียน

275
00:17:23,085 --> 00:17:25,045
เด็กๆ พากันขอชิมทั้งนั้น

276
00:17:25,796 --> 00:17:27,923
- พูดจริงรึ
- จริงที่สุด ใช่

277
00:17:29,299 --> 00:17:31,009
นิวออร์ลีนส์เป็นศูนย์รวม

278
00:17:31,093 --> 00:17:32,386
(เจลลี่ โรล มอร์ตัน
นักเปียโนแจ๊ส นักประพันธ์ดนตรี)

279
00:17:32,469 --> 00:17:33,971
คนที่นั่นเล่นดนตรีทุกประเภท

280
00:17:34,054 --> 00:17:38,183
ทุกคนมีสไตล์ไม่เหมือนกัน มีทุกระดับ

281
00:17:38,267 --> 00:17:40,769
มีคนสเปน คนผิวสี คนขาว

282
00:17:41,478 --> 00:17:44,147
ผมทำงานให้คนยิวตอนเจ็ดขวบ

283
00:17:44,231 --> 00:17:47,359
พวกเขามีลานขยะ

284
00:17:47,442 --> 00:17:49,444
แล้วเราก็เคยแอบไปเขตโคมแดง

285
00:17:49,528 --> 00:17:53,156
เอาถ่านหินไปส่ง ถังละห้าเซ็นต์

286
00:17:53,949 --> 00:17:57,202
เข็นรถขนถ่านเศร้าๆ ร้องเพลงบลูส์

287
00:17:57,786 --> 00:18:00,747
แสนรู้สึกสับสนใจ

288
00:18:00,831 --> 00:18:04,293
จวนเจียนจะคลั่งตาย

289
00:18:04,376 --> 00:18:08,714
ชวนให้หวั่นวิตกมิรู้วาย

290
00:18:08,797 --> 00:18:09,798
(ฮัมฟรีย์ ลิทเทิลตัน - นักดนตรีแจ๊สทรัมเป็ต)

291
00:18:09,882 --> 00:18:11,842
ศูนย์กลางความบันเทิงในนิวออร์ลีนส์

292
00:18:11,925 --> 00:18:13,594
อยู่ที่สตอรีวิลล์ เขตโคมแดงสุดอื้อฉาว

293
00:18:13,677 --> 00:18:16,555
"อนุญาตเฉพาะคนดำเท่านั้น
ให้ทำงานในเขตโคมแดง"

294
00:18:16,638 --> 00:18:18,473
(จดหมายจากอาร์มสตรอง ปี 1969
นาสเป็นผู้อ่าน)

295
00:18:18,557 --> 00:18:20,058
"คนใช้ส่วนมากเป็นคนดำ

296
00:18:20,142 --> 00:18:23,228
ได้เงินเดือนที่ดีและเป็นงานประจำ

297
00:18:23,312 --> 00:18:26,899
เขาจ่ายเงินดีมาก ไม่ว่าทำอาชีพอะไร"

298
00:18:26,982 --> 00:18:29,234
(จดหมาย "บี" (ผิวสี))

299
00:18:29,318 --> 00:18:32,404
"ห้ามให้แขกต่างเชื้อชาตินั่งรวมโต๊ะทุกเวลา

300
00:18:32,487 --> 00:18:37,242
ส่วนเรื่องซื้อบริการ ห้ามเด็ดขาด"

301
00:18:37,326 --> 00:18:39,995
ในย่านนั้น เขตโคมแดง

302
00:18:40,078 --> 00:18:41,788
หรือที่เรียกว่า "แหล่งโสเภณี"

303
00:18:41,872 --> 00:18:43,957
ที่นั่นเขาทำงานได้รอบละห้าเหรียญ

304
00:18:44,041 --> 00:18:46,835
แต่พวกโสเภณีแถวบ้านผม

305
00:18:46,919 --> 00:18:49,338
พวกเขาได้แค่ 50 เซ็นต์หรือเหรียญเดียว

306
00:18:50,631 --> 00:18:52,382
ก็นั่นแหละ

307
00:18:52,466 --> 00:18:56,136
พวกหล่อนแทบจะยืนเปลือย ใส่เสื้อตัวเดียว

308
00:18:56,220 --> 00:18:58,931
สมัยนั้นเราเรียกว่า "เท็ดดี้ส์" นะ

309
00:18:59,014 --> 00:19:03,227
ผมเป็นเด็กเอาถ่านไปส่ง โยนใส่เตา

310
00:19:03,727 --> 00:19:07,105
แน่นอนว่าต้องรีบๆ ทำ

311
00:19:07,189 --> 00:19:09,691
ถ้าสาวๆ เห็นเข้า ผมจะโดนตบ

312
00:19:11,318 --> 00:19:12,903
ใช่ ผมทำงานพวกนั้นจริงๆ

313
00:19:13,654 --> 00:19:16,240
แต่ผมก็ได้ฟังเพลงดีๆ ด้วย

314
00:19:16,823 --> 00:19:19,117
(บังค์ จอห์นสัน - นักดนตรีแจ๊สทรัมเป็ต)

315
00:19:19,201 --> 00:19:21,161
ที่นั่นทำให้มีโอกาสได้ฟัง บังค์ จอห์นสัน

316
00:19:21,245 --> 00:19:23,997
มานูเอล เปเรซ วงดีๆ ทั้งนั้น

317
00:19:24,081 --> 00:19:25,958
ทุกคนเล่นในย่านโคมแดงเหรอ

318
00:19:26,041 --> 00:19:27,918
ใช่ ทุกหัวมุมตึกมีวงดนตรี

319
00:19:28,001 --> 00:19:29,586
คาบาเรต์ คนเขาเรียกกันงั้น

320
00:19:30,671 --> 00:19:32,005
เราจะเต้นกัน

321
00:19:33,215 --> 00:19:34,967
แล้วก็โบกมือให้ทุกคน

322
00:19:35,050 --> 00:19:37,970
พอพวกเขาเข้าไปข้างใน
เราก็ต้องเข้านอน

323
00:19:40,472 --> 00:19:44,977
คืนส่งท้ายปี 1912
หลุยส์กับเพื่อนออกไปเที่ยว

324
00:19:45,060 --> 00:19:47,855
ฉลองเฮฮากันเหมือนคนอื่นๆ

325
00:19:47,938 --> 00:19:50,232
แต่ไม่รู้อย่างไร
หลุยส์ไปได้ปืน .38 กระบอกหนึ่ง

326
00:19:50,858 --> 00:19:53,694
ผมเจอปืน ในนั้นมีกระสุนด้วย

327
00:19:53,777 --> 00:19:55,863
แต่เสียงเอะอะแถวนั้นทำให้คนปรบมือชอบใจ

328
00:19:55,946 --> 00:19:57,114
(รายการเดวิด ฟรอสต์ โชว์)

329
00:19:57,197 --> 00:19:59,575
ผมมองซ้ายมองขวา
เห็นผู้ชายคนหนึ่งกำลังยิงปืน

330
00:19:59,658 --> 00:20:02,494
ปืนลูกโม่กระบอกเล็กๆ อยู่ฝั่งตรงข้าม

331
00:20:04,371 --> 00:20:06,373
ตอนนั้นผมร้องเพลงอยู่กับวงสี่ชิ้นเล็กๆ

332
00:20:06,456 --> 00:20:08,625
เราเคยเล่นดนตรีเปิดหมวกกันน่ะ

333
00:20:08,709 --> 00:20:11,879
สมัยนั้นคนเรียกผมว่าดิปเปอร์
ดิปเปอร์เมาธ์ ไอ้ปากกว้าง

334
00:20:11,962 --> 00:20:13,213
เพื่อนๆ บอก "เล่นมันเลย ดิปเปอร์"

335
00:20:13,297 --> 00:20:15,799
ผมก็โดดเข้าไปคว้า…

336
00:20:18,427 --> 00:20:19,636
โป้งเดียวไฟวาบ

337
00:20:19,720 --> 00:20:23,140
จนตำรวจเข้ามารัดตัวผม
ผมถึงได้ "อุ่ย…"

338
00:20:25,225 --> 00:20:26,977
สมัยนั้น ตำรวจทุบหัวเราก่อน

339
00:20:27,060 --> 00:20:29,897
แล้วค่อยถามชื่อทีหลัง

340
00:20:29,980 --> 00:20:33,192
คุณว่ามันเปลี่ยนไปบ้างไหม

341
00:20:33,734 --> 00:20:36,862
แหม ไม่ได้ลงไปแถวนั้นนานแล้ว
สงสัยต้องแวะไปดู

342
00:20:38,530 --> 00:20:39,823
ผมหนีตำรวจคนนั้นไม่รอด

343
00:20:39,907 --> 00:20:41,825
เขาจับผมไปขึ้นศาลเยาวชน

344
00:20:41,909 --> 00:20:45,662
วันต่อมา คนก็พาผมไปบ้านเด็กกำพร้า

345
00:20:45,746 --> 00:20:48,457
เรียกว่า บ้านเด็กกำพร้าชายผิวสี

346
00:20:49,625 --> 00:20:51,877
ครั้งแรกในชีวิตคุณ

347
00:20:51,960 --> 00:20:54,129
ที่ได้ลองเป่าแตรคือตอนไหน

348
00:20:55,005 --> 00:20:58,217
หลังจากอยู่บ้านเด็กกำพร้าแล้ว

349
00:20:58,300 --> 00:21:00,219
ตอนนั้นผมอายุประมาณ 13

350
00:21:00,302 --> 00:21:02,095
(มานูเอล่า โจนส์ ผอ.
บ้านเด็กกำพร้าชายผิวสี)

351
00:21:02,179 --> 00:21:04,681
นี่แตรตัวแรกของหลุยส์ อาร์มสตรอง

352
00:21:04,765 --> 00:21:09,895
เราไม่ได้ร่ำรวย แต่ภูมิใจที่ได้สนับสนุนเขา

353
00:21:09,978 --> 00:21:11,104
(หลุยส์เริ่มต้นที่นี่)

354
00:21:11,188 --> 00:21:12,814
แตรวงตัวนั้นดีมาก

355
00:21:12,898 --> 00:21:16,276
ครูเดวิสให้เด็กๆ เล่นดนตรีทุกประเภท

356
00:21:16,360 --> 00:21:18,445
ตอนเขาเข้าบ้านใหม่ๆ

357
00:21:18,529 --> 00:21:20,822
คุณดูออกทันทีเลยไหมว่าเขาอยากเป็นนักดนตรี

358
00:21:20,906 --> 00:21:22,616
- ดูออกสิ ครับ
- ดูออกได้อย่างไร

359
00:21:22,699 --> 00:21:25,869
เพราะเขาเคยตั้งวงควอร์เท็ต ร้องเพลง…

360
00:21:25,953 --> 00:21:29,289
เขาไปเต้นกลางถนนคนแรกด้วย เต้นแท็ป

361
00:21:29,373 --> 00:21:32,417
พวกเด็กๆ จะปรบมือร้องเพลง
ส่วนเขาร้องเพลงเต้นรำ

362
00:21:32,501 --> 00:21:34,002
พอเราให้เขาเล่นเพลง

363
00:21:34,086 --> 00:21:35,879
"When The Saints Go Marching In"

364
00:21:35,963 --> 00:21:37,339
"Put On Your Old Grey Bonnet"

365
00:21:37,422 --> 00:21:39,091
แล้วมีโน้ตเสียงสูง

366
00:21:39,174 --> 00:21:41,718
- เพราะเป็นโน้ตท้ายสุด
- ครับ

367
00:21:41,802 --> 00:21:43,679
ไม่มีเด็กคนไหนเป่าได้

368
00:21:43,762 --> 00:21:45,347
ผมเองยังทำไม่ได้

369
00:21:45,430 --> 00:21:48,058
แต่เขาจะเป่าโน้ตโดสูง พ้นบรรทัดห้าเส้น

370
00:21:48,141 --> 00:21:49,852
เพื่อเป็นสัญญาณบอกเราว่าจบท่อน

371
00:21:49,935 --> 00:21:50,936
(ซาชโม)

372
00:21:51,019 --> 00:21:53,021
ผมตั้งใจขยันฝึกทุกวัน

373
00:21:53,105 --> 00:21:54,815
กับบทเรียนที่ครูเดวิสสอน

374
00:21:54,898 --> 00:22:00,487
ผมเป่าแตรคอร์เน็ตเก่งมาก
วันหนึ่งครูเดวิสก็บอก

375
00:22:00,571 --> 00:22:03,490
"หลุยส์ ครูจะตั้งแกเป็นหัวหน้าวง"

376
00:22:03,574 --> 00:22:06,034
ผมดีใจจนกระโดดตัวลอย

377
00:22:06,827 --> 00:22:07,828
(บาร์นีย์ บิการ์ด - นักดนตรีแจ๊สคลาริเน็ต)

378
00:22:07,911 --> 00:22:09,872
คนไม่ค่อยเข้าใจกันว่าที่นิวออร์ลีนส์

379
00:22:09,955 --> 00:22:12,374
นักดนตรีส่วนมากไม่มีโอกาส

380
00:22:12,457 --> 00:22:14,001
จะได้เป็นศิษย์มีครู

381
00:22:14,084 --> 00:22:16,920
ส่วนใหญ่แค่หยิบเครื่องดนตรีมาเล่นมั่วไปเรื่อย

382
00:22:17,004 --> 00:22:20,924
จนกระทั่งได้ลองจับโทนหรือเล่นโน้ตอะไรหน่อย

383
00:22:21,508 --> 00:22:22,843
ส่วนใหญ่เริ่มต้นกันอย่างนั้น

384
00:22:24,344 --> 00:22:26,597
เราฝึกทหารที่บ้านเด็กกำพร้า

385
00:22:26,680 --> 00:22:28,390
และหัดเพลง "Star-Spangled Banner"

386
00:22:28,473 --> 00:22:31,935
เขาสอนว่านั่นเป็นเพลงชาติอเมริกา

387
00:22:33,478 --> 00:22:36,231
เราควรจะลุกขึ้นยืนทำความเคารพ

388
00:22:38,025 --> 00:22:41,486
ผมถูกสอนมาให้เล่นเพลงนั้น

389
00:22:41,570 --> 00:22:45,407
ด้วยแรงใจฮึกเหิมทั้งหมดที่มี

390
00:22:45,490 --> 00:22:48,327
เขาสอนเรามาบนแผ่นดินนี้

391
00:22:48,410 --> 00:22:53,290
เมื่อเล่นเพลงชาติ นั่นคือความรู้สึกของผม

392
00:22:53,373 --> 00:22:56,460
จากนั้นเขาจะชักธงชาติขึ้นเสา

393
00:23:01,465 --> 00:23:03,967
ผมยังจำได้ทุกตัวโน้ต

394
00:23:12,768 --> 00:23:15,938
คุณรู้สึกดีใจไหมเวลาเล่นเพลงชาติ

395
00:23:16,021 --> 00:23:18,440
ผมรู้สึกเป็นคนมีค่า

396
00:23:18,524 --> 00:23:19,566
ใช่

397
00:23:20,317 --> 00:23:22,611
พอเล่น "Star-Spangled Banner" จบ

398
00:23:22,694 --> 00:23:29,284
ผมรู้สึกภูมิใจพอๆ กับคนที่เคยแบกปืน

399
00:23:29,368 --> 00:23:33,914
เอาไรเฟิลพาดบ่าแล้วพูดว่า "เดินหน้า"

400
00:23:42,214 --> 00:23:43,215
(แดน มอร์เกนสเติร์น
นักประวัติศาสตร์ดนตรีแจ๊ส)

401
00:23:43,298 --> 00:23:45,551
ตอนนั้นผมอยู่กับเจมส์ บอลด์วิน
เราฟังเพลงของหลุยส์

402
00:23:45,634 --> 00:23:47,427
เขาเล่นเพลงเด็ดๆ เป็นชุด

403
00:23:47,511 --> 00:23:51,682
แล้วปิดท้ายด้วยเพลงชาติ
"The Star-Spangled Banner"

404
00:23:52,766 --> 00:23:55,352
เจมส์หันมาบอกผม

405
00:23:55,435 --> 00:23:59,064
"นี่ครั้งแรกเลยที่ผมชอบเพลงนั้น"

406
00:24:01,984 --> 00:24:04,236
เมื่อเขาได้ฟังหลุยส์

407
00:24:04,319 --> 00:24:09,700
มันทำลายความเลวร้ายที่เชื่อมโยงกับเพลงนั้น

408
00:24:09,783 --> 00:24:11,201
(มือคุณเปื้อนเลือด)

409
00:24:11,285 --> 00:24:16,123
หลุยส์นำความบริสุทธิ์ผุดผ่องมาไว้ในเพลง

410
00:24:16,206 --> 00:24:18,584
ทำให้เขาชื่นชมมันได้

411
00:24:19,209 --> 00:24:20,377
(ริคกี้ ริคคาร์ดิ - นักประวัติศาสตร์ดนตรีแจ๊ส)

412
00:24:20,460 --> 00:24:23,422
คนชอบพูดถึงจิมี่ เฮนดริกซ์
กับ "The Star-Spangled Banner"

413
00:24:30,888 --> 00:24:34,016
แต่อาร์มสตรองเล่นมาก่อน
ตั้งแต่ช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง

414
00:24:34,099 --> 00:24:37,227
ตั้งแต่หลังเพิร์ลฮาร์เบอร์
เขาก็เริ่มใส่ไว้ในรายการเพลงที่จะเล่น

415
00:24:37,311 --> 00:24:41,481
เขาจะขึ้นเวทีไปทุ่มเทใจใส่ในเพลงนั้น

416
00:24:41,565 --> 00:24:42,774
มีความภาคภูมิใจ

417
00:24:42,858 --> 00:24:46,403
แต่ก็เจ็บปวดแสนสาหัส
ทุกครั้งที่เราได้ฟังเขาบรรเลง

418
00:24:46,486 --> 00:24:51,325
หลุยส์ อาร์มสตรองถ่ายทอดเพลง
พร้อมความทรงจำ 40 ปีแห่งการเป็นทาส

419
00:24:51,408 --> 00:24:54,620
เขาเข้าใจสงครามภายในประเทศ

420
00:24:54,703 --> 00:24:58,123
เขาจึงพยายามใช้ดนตรีเปลี่ยนแปลงและปฏิรูป

421
00:24:58,207 --> 00:25:01,251
และนำพาประเทศนี้
เข้าใกล้อุดมคติสูงส่งของมันยิ่งขึ้น

422
00:25:13,722 --> 00:25:18,519
ใครมีอิทธิพลมากที่สุดต่อวัยเด็กของคุณ

423
00:25:18,602 --> 00:25:20,354
- ทางดนตรีน่ะรึ
- ทางดนตรี

424
00:25:20,437 --> 00:25:21,730
คิงโอลิเวอร์

425
00:25:21,813 --> 00:25:25,067
เพราะพอออกจากบ้านเด็กกำพร้า

426
00:25:25,150 --> 00:25:26,568
พอออกไปได้ เขาก็รับผมเข้าวง

427
00:25:26,652 --> 00:25:30,113
เขาบอกเสมอว่า
"อย่าเล่นหมัดเมามั่วซั่วให้มากนัก

428
00:25:30,197 --> 00:25:32,324
เล่นนำ โทนแกใช้ได้

429
00:25:32,407 --> 00:25:35,118
แกแบ่งจังหวะเก่ง มันใช้ได้"

430
00:25:36,578 --> 00:25:40,415
ผมแบกคอร์เน็ตให้เขา
เวลาที่เขาไม่เป่าเดินพาเหรด

431
00:25:40,499 --> 00:25:43,001
ตำรวจก็จะมาไล่ผมออกจากขบวน

432
00:25:43,085 --> 00:25:44,419
ผมเกาะติดกับเขานั่นแหละ

433
00:25:44,503 --> 00:25:45,504
นั่นพระเอกของผม

434
00:25:45,587 --> 00:25:48,841
เราเล่นกลางแดดร้อนๆ แต่งเครื่องแบบ

435
00:25:48,924 --> 00:25:51,885
เขาจะวางผ้าเช็ดหน้าไว้หลังคอเพื่อกันแดด

436
00:25:51,969 --> 00:25:53,512
แล้วก็เป่าแตรดังสนั่น

437
00:25:56,807 --> 00:26:00,060
(บันทึกเสียงของอาร์มสตรอง)

438
00:26:00,143 --> 00:26:03,522
เมื่อทางการสั่งปิดย่านสตอรีวิลล์เก่าแก่

439
00:26:03,605 --> 00:26:07,442
นักดนตรีกว่า 200 ชีวิต จู่ๆ ต้องตกงาน

440
00:26:07,526 --> 00:26:10,112
คิงโอลิเวอร์ย้ายออกจากเมือง ไปอยู่ชิคาโก

441
00:26:10,195 --> 00:26:12,072
เขาได้ข่าวว่าดนตรีแนวที่เล่นอยู่

442
00:26:12,155 --> 00:26:13,615
ทางเหนือเรียกกันว่าแจ๊ส

443
00:26:13,699 --> 00:26:15,075
และกำลังเป็นที่นิยม

444
00:26:15,576 --> 00:26:17,286
(จดหมายจากอาร์มสตรอง ปี 1944
อ่านโดยนาส)

445
00:26:17,369 --> 00:26:19,997
"ผมคลั่งไคล้ผลงาน
โจ โอลิเวอร์มาแต่ไหนแต่ไร

446
00:26:20,080 --> 00:26:22,958
พอโจเรียกให้ไปเล่นกับเขาที่ชิคาโก

447
00:26:23,041 --> 00:26:25,752
ผมดีใจมาก เพราะรู้เลยว่าจะอยู่แล้วสบายใจ

448
00:26:25,836 --> 00:26:27,045
และเขาจะดูแลผม"

449
00:26:27,713 --> 00:26:31,633
(ชิคาโก ปี 1922)

450
00:26:32,217 --> 00:26:33,260
ชิคาโกน่าจะเป็น

451
00:26:33,343 --> 00:26:36,096
ถิ่นคนดำยอดนิยมอันดับสองของประเทศ

452
00:26:36,180 --> 00:26:37,181
(แดนนี่ บาร์เคอร์ - นักกีตาร์)

453
00:26:37,264 --> 00:26:40,142
ที่นั่นเป็นแหล่งอพยพชั้นดีให้คนหลั่งไหลมา

454
00:26:40,225 --> 00:26:43,228
จากอลาบามา มิสซิสซิปปี อาร์คันซอ

455
00:26:43,312 --> 00:26:44,646
เราเดินไปชิคาโกได้

456
00:26:44,730 --> 00:26:48,692
แค่เดินไปเรื่อยๆ ถ้ากำลังขามีแรงเดิน

457
00:26:49,776 --> 00:26:51,111
ผมคงกลับบ้านเก่าแล้วละ

458
00:26:51,195 --> 00:26:53,947
ถ้ารู้ว่าจะต้องถูกไล่ออกจากตึกสูงๆ

459
00:26:54,531 --> 00:26:56,992
สุดท้ายผมไปที่ลินคอล์นการ์เด้น…

460
00:26:57,993 --> 00:26:59,453
(แวะท่องเที่ยวสวนชื่อดัง
ลินคอล์นการ์เด้นส์)

461
00:26:59,536 --> 00:27:00,621
เล่นดนตรีไป

462
00:27:01,413 --> 00:27:06,543
ผมดีใจมากจนทำตัวไม่ถูกเลย
ผมดังใหญ่

463
00:27:06,627 --> 00:27:08,754
อยู่ทางเหนือกับระดับบิ๊กๆ

464
00:27:08,837 --> 00:27:11,840
ผมเล่นดนตรีกับราชาของวงการ
ไอดอลในดวงใจ

465
00:27:11,924 --> 00:27:16,762
ความฝันวัยเด็กในที่สุดก็เป็นจริง

466
00:27:19,681 --> 00:27:20,682
(ลิล ฮาร์ดิน - นักเปียโน)

467
00:27:20,766 --> 00:27:23,644
ฉันได้ยินนักดนตรีทุกคนพูดถึง
เจ้าลิตเติ้ลหลุยส์บ่อยๆ

468
00:27:23,727 --> 00:27:25,812
ได้ยินมาว่าเขาจะนักเล่นทรัมเป็ตตัวฉกาจ

469
00:27:25,896 --> 00:27:29,316
พอเขาพาเจ้าลิตเติ้ลหลุยส์
มาหาฉันที่ดรีมแลนด์

470
00:27:29,399 --> 00:27:32,027
ลิตเติ้ลหลุยส์ตัวหนักตั้งร้อยกว่ากิโล

471
00:27:32,110 --> 00:27:33,820
ฉันเลยถามว่า "ลิตเติ้ลหลุยส์เหรอ

472
00:27:33,904 --> 00:27:36,532
เรียกว่าลิตเติ้ลหลุยส์ได้ไง
เขาตัวเบ้อเริ่มเทิ่ม"

473
00:27:36,615 --> 00:27:39,284
ฉันไม่ปลื้มเลยค่ะ ผิดหวังมาก

474
00:27:39,368 --> 00:27:42,829
ฉันคงไม่ตั้งใจฟังหลุยส์เล่นแล้ว

475
00:27:42,913 --> 00:27:45,415
ถ้าคืนหนึ่ง คิงโอลิเวอร์ไม่ได้พูดว่า

476
00:27:46,041 --> 00:27:48,126
หลุยส์เล่นเก่งกว่าเขา

477
00:27:48,877 --> 00:27:50,921
คิงบอกว่า "แต่ตราบใดที่มันอยู่กับฉัน

478
00:27:51,004 --> 00:27:54,424
มันจะไปได้ไม่ไกลกว่าฉัน
แล้วฉันก็เป็นคิงต่อไป"

479
00:27:54,508 --> 00:27:56,802
หลังจากนั้น ฉันก็เริ่มตั้งใจฟัง

480
00:27:56,885 --> 00:28:00,138
พอเรามีนัดอัดเสียงที่ริชมอนด์ รัฐอินเดียนา
กับสตูดิโอเจนเนตต์

481
00:28:00,222 --> 00:28:01,932
ระหว่างที่พยายามหาสมดุล

482
00:28:02,432 --> 00:28:04,643
โจกับหลุยส์ยืนข้างๆ กัน

483
00:28:04,726 --> 00:28:05,936
เหมือนที่ทำเป็นประจำ

484
00:28:06,019 --> 00:28:08,897
แต่เราไม่ได้ยินโน้ตจากโจเลยสักตัว

485
00:28:08,981 --> 00:28:11,108
ได้ยินแต่โน้ตของหลุยส์

486
00:28:11,191 --> 00:28:13,026
เขาเลยพูดว่า "อ้าว ต้องทำอะไรสักอย่างละ"

487
00:28:13,110 --> 00:28:17,072
คนก็จับหลุยส์ไปอยู่ที่มุมห้อง
ห่างจากวงไปห้าเมตร

488
00:28:17,823 --> 00:28:21,785
หลุยส์ก็นั่ง…
ยืนที่มุมห้อง หน้าตาเศร้าๆ

489
00:28:21,869 --> 00:28:24,705
เขานึกว่าแย่แล้วที่โดนจับแยกจากวง

490
00:28:24,788 --> 00:28:26,707
ฉันเลยมองหน้าเขาและยิ้มให้

491
00:28:26,790 --> 00:28:28,917
เพื่อเป็นกำลังใจให้เขา

492
00:28:29,501 --> 00:28:30,961
แล้วฉันก็บอกตัวเอง

493
00:28:31,044 --> 00:28:36,842
"เอาละ ถ้าต้องแยกเขาไปอยู่ห่างๆ
เพื่อให้ได้ยินเสียงโจ

494
00:28:36,925 --> 00:28:38,218
แปลว่าเขาเก่งกว่าแน่ๆ"

495
00:28:38,302 --> 00:28:39,469
ตอนนั้นฉันเลยเชื่อ

496
00:28:43,932 --> 00:28:46,810
ฉันกับหลุยส์เริ่มคบหาเป็นคนรู้ใจ

497
00:28:46,894 --> 00:28:48,020
ต่อมาถึงได้ตกลงแต่งงานกัน

498
00:28:48,103 --> 00:28:49,771
(นางสาวลิลเลียน ฮาร์ดิน
เป็นเจ้าสาวของหลุยส์ อาร์มสตรอง)

499
00:28:49,855 --> 00:28:53,442
ฉันบอกเขานะ "นี่ ฉันไม่อยากแต่ง
กับคนเป่าทรัมเป็ตอันดับสอง"

500
00:28:53,525 --> 00:28:54,818
เขาย้อนถาม "พูดอะไรของเธอ"

501
00:28:54,902 --> 00:28:57,237
ฉันตอบ "ก็ฉันไม่อยากแต่งกับทรัมเป็ตอันดับสอง

502
00:28:57,321 --> 00:28:58,530
ฉันอยากให้เธอเป็นอันดับหนึ่ง"

503
00:28:58,614 --> 00:29:00,782
เขาบอก "เฮ้ย ฉันเป็นเบอร์หนึ่งไม่ได้
โจเป็นเบอร์หนึ่งอยู่"

504
00:29:00,866 --> 00:29:02,534
ฉันว่า "อ้าว งั้นก็ต้องออกจากวง"

505
00:29:02,618 --> 00:29:04,119
เขาบอก "ฉันทิ้งคุณโจไม่ได้

506
00:29:04,203 --> 00:29:06,580
คุณโจเรียกฉันมา ฉันทิ้งเขาไม่ได้"

507
00:29:06,663 --> 00:29:09,041
ฉันว่า "เลือกเอานะ คุณโจหรือฉัน"

508
00:29:10,918 --> 00:29:12,419
(ราคาดี
ราตรีนี้ที่มูแลงรูจ)

509
00:29:12,503 --> 00:29:16,131
ผมตั้งใจฟังคำของลิล

510
00:29:16,215 --> 00:29:18,634
ที่บอกให้เป็นตัวนำ

511
00:29:18,717 --> 00:29:21,303
เขาเป่าโน้ต
เสียงสูง 30 ถึง 50 พวกตัวโดสูง

512
00:29:21,386 --> 00:29:23,347
ขณะที่วงเล่นเพลงหนึ่ง

513
00:29:23,430 --> 00:29:24,515
(ด็อค เชทแธม - นักดนตรีแจ๊สทรัมเป็ต)

514
00:29:24,598 --> 00:29:27,309
วันต่อมา ใครๆ เดินผ่านไปมาก็พูดถึงมัน

515
00:29:31,897 --> 00:29:34,107
คนจะแวะมาดูสองสามรอบ

516
00:29:34,191 --> 00:29:35,984
รอเห็นเขาพลาดสักวัน

517
00:29:36,068 --> 00:29:37,110
เขาก็บอกฉันนะ

518
00:29:37,194 --> 00:29:39,404
"รู้ไหมว่าคนแวะมาดูสี่ห้ารอบ

519
00:29:39,488 --> 00:29:40,948
รอฟังฉันเป่าตัวฟานั่นพลาด"

520
00:29:41,031 --> 00:29:43,367
ฉันตอบ "เหรอ งั้นอยู่บ้านเล่นตัวโซลบ้างสิ"

521
00:29:43,992 --> 00:29:46,161
เขาก็เริ่มเดินเป่าไปทั่วบ้านเลย

522
00:29:47,204 --> 00:29:49,039
ฉันนี่นะ "ตาเถร ฉันพูดแบบนั้นไปทำไม"

523
00:29:52,626 --> 00:29:55,379
เขาไม่เคยเป่าโน้ตเสียงสูงตัวนั้นพลาด
ใช่ไหมครับ

524
00:29:55,462 --> 00:29:57,422
อาร์มสตรองขยายช่วงเสียงแตร

525
00:29:57,506 --> 00:29:59,466
ปิดโชว์ทุกรอบด้วยโน้ตโดเสียงสูงนับร้อย

526
00:29:59,550 --> 00:30:00,843
(ริคกี้ ริคคาร์ดิ - นักประวัติศาสตร์ดนตรีแจ๊ส)

527
00:30:00,926 --> 00:30:03,929
แค่นั้นก็ทำให้นักดนตรี
หันมาเล่นโน้ตสูงๆ กันมากขึ้น

528
00:30:04,012 --> 00:30:06,932
เขาด้นสแกตได้ชำนาญอย่างไร้ที่ติ

529
00:30:07,015 --> 00:30:08,517
ทำให้โลกเห็นว่าการเล่นสดๆ ทำยังไงได้บ้าง

530
00:30:09,685 --> 00:30:11,478
ทอมมี่ ร็อคเวลล์ได้ฟัง…

531
00:30:11,562 --> 00:30:13,230
(ทอมมี่ ร็อคเวลล์ - โปรดิวเซอร์
โอเคเรคคอร์ดส์)

532
00:30:13,313 --> 00:30:17,359
เขาเป็นคนเสนอให้หลุยส์ตั้งวงเพื่ออัดเสียง

533
00:30:17,442 --> 00:30:21,697
ด้วยเหตุนี้เลยกลายเป็น
หลุยส์ อาร์มสตรอง ฮอตไฟว์

534
00:30:21,780 --> 00:30:23,949
(โอเคเรคคอร์ดส์ บันทึกพิเศษ)

535
00:30:28,328 --> 00:30:29,872
เล่นเลย ป๋าดิป

536
00:30:30,581 --> 00:30:32,457
คุณไม่เคยทำงานในคลับกับพวก…

537
00:30:32,541 --> 00:30:36,003
ไม่ ไม่เคยคิดเลย

538
00:30:36,086 --> 00:30:40,507
เราคิดกันตรงนั้น แล้วก็ด้นสแกต ใช่

539
00:30:40,591 --> 00:30:41,967
เดี๋ยวนะ "คิดตรงนั้น"

540
00:30:42,050 --> 00:30:43,468
- หมายความว่ายังไงครับ
- แต่งทำนองกันสดๆ

541
00:30:43,552 --> 00:30:45,554
- ในห้องอัดเลยน่ะรึ
- ใช่สิ

542
00:30:45,637 --> 00:30:47,014
บอกซิว่าไม่รู้

543
00:30:47,097 --> 00:30:49,057
(หลุยส์ อาร์มสตรอง คอร์เน็ต
ร้องและเล่น Heebee Jeebies)

544
00:30:49,141 --> 00:30:51,435
มีข่าวลือว่าคุณเป็นผู้คิดค้น
การร้องด้นสแกต จริงไหมครับ

545
00:30:51,518 --> 00:30:52,603
(ดิ๊ก คาเวตต์ - พิธีกรรายการโทรทัศน์)

546
00:30:52,686 --> 00:30:56,064
เขาบอกว่าตอนอัดเพลง "Heebee Jeebies"

547
00:30:56,148 --> 00:30:58,150
เราเล่นถึงท่อนคอรัสสอง

548
00:30:58,233 --> 00:30:59,526
ผมก็โยนโพยทิ้ง

549
00:30:59,610 --> 00:31:02,237
คนคุมบูธอัดเสียงบอกว่า "ร้องต่อเลย"

550
00:31:02,321 --> 00:31:03,155
- เข้าใจไหม
- ครับ

551
00:31:03,238 --> 00:31:06,116
นั่นทำให้ผมรำลึกความหลังสมัยเด็ก

552
00:31:06,200 --> 00:31:07,659
ตอนเดินร่อนไปทั่วกับวงควอร์เท็ต

553
00:31:07,743 --> 00:31:09,912
เล่นกันข้างถนนแรมพาร์ทที่นิวออร์ลีนส์

554
00:31:10,412 --> 00:31:12,748
พอถึงท่อนที่เราไม่รู้เนื้อเพลง

555
00:31:12,831 --> 00:31:15,667
เราจะด้นสแกตและเป่าทรัมเป็ต

556
00:31:15,751 --> 00:31:16,752
หรือทำอะไรไปเรื่อย

557
00:31:16,835 --> 00:31:19,129
ผมก็ร้องเล่นได้สดๆ ทั้งอย่างนั้น

558
00:31:24,885 --> 00:31:27,095
เวลาที่เขาสแกต โน้ตที่เขาใช้เล่น

559
00:31:27,179 --> 00:31:29,389
และท่วงทำนองที่เขาสร้าง
มันช่างละเอียดลออ

560
00:31:29,473 --> 00:31:31,350
หลุยส์ อาร์มสตรองไม่เคยร้องเพี้ยน

561
00:31:31,433 --> 00:31:34,019
เขาคุมเสียงตัวเองได้เหมือนเวลาเป่าแตร

562
00:31:34,102 --> 00:31:35,270
(สแตนลีย์ เคร้าช์
นักเขียน นักวิจารณ์ดนตรี)

563
00:31:35,354 --> 00:31:37,189
สมัยก่อน เวลาคนร้องเพลง

564
00:31:37,272 --> 00:31:38,941
มักจะร้องแบบใส่จริต

565
00:31:39,024 --> 00:31:40,567
และผมรักคุณ

566
00:31:41,068 --> 00:31:42,736
คุณกับผมนี่

567
00:31:42,819 --> 00:31:44,321
กับลูกน้อย เราสามคนดี

568
00:31:44,404 --> 00:31:45,948
ไดนาห์

569
00:31:46,907 --> 00:31:49,493
จะหาใครดีงามไปกว่า

570
00:31:51,036 --> 00:31:53,372
เธอในรัฐแคโรไลนา

571
00:31:55,040 --> 00:31:58,794
หากว่ามี เราจะรู้จักนาง
รู้จักนาง

572
00:31:58,877 --> 00:32:01,004
เมื่ออาร์มสตรองนำเสนอรูปแบบใหม่

573
00:32:01,088 --> 00:32:02,631
โดยใช้วิธี…

574
00:32:04,550 --> 00:32:06,051
แบบนั้นน่ะ

575
00:32:06,802 --> 00:32:08,554
โอ้ ไดนาห์

576
00:32:08,637 --> 00:32:11,890
จะหาใครดีงามไปกว่า
เธอในรัฐแคโรไลนา

577
00:32:11,974 --> 00:32:14,601
หากว่ามีและรู้จัก วานบอกที

578
00:32:14,685 --> 00:32:16,854
ไดนาห์ นัยน์ตาสาวใต้ทอประกาย

579
00:32:16,937 --> 00:32:18,605
อยากนั่งจ้อง ไม่อาจห้ามใจ

580
00:32:18,689 --> 00:32:20,524
ให้สบตาไดนาห์ ลี

581
00:32:20,607 --> 00:32:21,984
ที่รัก ทุกคืนค่ำ

582
00:32:22,067 --> 00:32:23,861
ตัวสั่นเพราะไหวหวั่น โอ้

583
00:32:23,944 --> 00:32:25,946
เพราะไดนาห์อาจเปลี่ยนใจ

584
00:32:28,198 --> 00:32:31,243
อาร์มสตรองพลิกวิธีร้องเพลงแบบเดิมๆ

585
00:32:31,326 --> 00:32:33,912
ผมหมายถึงเปลี่ยนการร้องแนวโซล
แบบเรย์ ชาร์ลส

586
00:32:33,996 --> 00:32:36,373
แบบแซม คุ้ก แบบเจมส์ บราวน์

587
00:32:36,456 --> 00:32:40,169
แบบฮิปฮอป ฟังก์ ดนตรีป๊อป

588
00:32:40,252 --> 00:32:42,254
แบบร็อคแอนด์โรล วงบีเทิลส์

589
00:32:42,337 --> 00:32:45,507
ทุกคนที่ได้เปล่งเสียง

590
00:32:45,591 --> 00:32:49,720
ผ่านสถานีวิทยุอเมริกันในช่วง 90 ปีที่ผ่านมา

591
00:32:49,803 --> 00:32:52,431
มาจากการคิดค้นของหลุยส์ อาร์มสตรอง

592
00:32:54,474 --> 00:32:56,727
(โดยโจ "คิง" โอลิเวอร์
และแคลเรนซ์ วิลเลียมส์)

593
00:33:08,739 --> 00:33:10,449
ผมเจอหลุยส์ตอนอัดเพลง

594
00:33:10,532 --> 00:33:13,535
"West End Blues"
เป็นประสบการณ์ที่น่าประทับใจมาก

595
00:33:13,619 --> 00:33:15,370
ทำให้ผมกลายเป็นแฟนดนตรีแจ๊สไปเลย

596
00:33:15,454 --> 00:33:16,496
(เลนนาร์ด เฟเธอร์ - นักเปียโนแจ๊ส)

597
00:33:16,580 --> 00:33:19,666
และสุดท้ายทำให้ผมค้นพบแนวทางอาชีพ

598
00:33:19,750 --> 00:33:21,460
เช่นเดียวกับคนอีกมากมาย

599
00:33:22,127 --> 00:33:23,921
"West End Blues"
เป็นงานชิ้นโบว์แดงขนาดย่อม

600
00:33:24,004 --> 00:33:27,799
(เกาะโคนีย์)
(ลูซิลล์)

601
00:33:29,843 --> 00:33:32,971
ผมว่าแจ๊ส
แทบจะถือกำเนิดจากหลุยส์ อาร์มสตรอง

602
00:33:33,055 --> 00:33:34,264
(อาร์ตี้ ชอว์ - นักดนตรีแจ๊สคลาริเน็ต)

603
00:33:34,348 --> 00:33:35,849
คนพูดกันจนติดปาก

604
00:33:35,933 --> 00:33:38,393
ผมก็ได้ยินบ่อยๆ ว่าเขาเป็นอัจฉริยะ

605
00:33:38,477 --> 00:33:41,396
แต่น้อยคนจะพูดถึงเหตุผลที่ทำให้เขาเป็นอัจฉริยะ

606
00:33:41,480 --> 00:33:44,608
และอัจฉริยภาพของเขาคืออะไร
หรือทำอะไรแน่

607
00:33:49,613 --> 00:33:52,491
ผมบอกได้ว่าสิ่งที่เขาทำจริงๆ แล้ว

608
00:33:53,033 --> 00:33:55,869
เป็นการเล่นดนตรีซึ่งไม่มีใครเหมือน

609
00:33:55,953 --> 00:33:57,829
ในแวดวงใกล้ชิด

610
00:33:57,913 --> 00:34:00,666
หลุยส์ อาร์มสตรองเป็นนักดนตรีโซโล่
คนสำคัญคนแรกสุด

611
00:34:00,749 --> 00:34:02,084
(อาร์ชี่ เชปป์ - นักดนตรีแจ๊สแซกโซโฟน)

612
00:34:02,167 --> 00:34:06,380
เพราะเขาฉีกขนบประสานเสียงแบบตะวันตก

613
00:34:07,172 --> 00:34:10,175
และนำเสนอท่วงทำนอง

614
00:34:10,259 --> 00:34:13,929
และจังหวะดนตรีของแอฟริกัน

615
00:34:15,179 --> 00:34:19,893
(นิวออร์ลีนส์ ปี 1947)

616
00:34:19,976 --> 00:34:20,978
หยุดนะ หยุด!

617
00:34:21,061 --> 00:34:23,438
คุณกำลังเล่นทั้งโน้ตแฟลตกับเนเจอรัล

618
00:34:23,522 --> 00:34:27,484
เหมือนค้นพบสเกลเสียงลับๆ
ที่ออกแบบมาเพื่อดนตรีแนวนี้โดยเฉพาะ

619
00:34:28,068 --> 00:34:29,610
(เลนนาร์ด เบิร์นสทีน
วาทยกร และนักประพันธ์เพลง)

620
00:34:29,695 --> 00:34:31,822
สเกลแจ๊สที่ว่านี้ใช้แค่กับทำนองเท่านั้น

621
00:34:31,905 --> 00:34:33,156
หมายถึงทำนองเพลง

622
00:34:33,239 --> 00:34:37,744
แต่ในการประสานเสียง
เรายังใช้โน้ตปกติชุดเดิมๆ

623
00:34:38,954 --> 00:34:41,415
คู่กับโน้ตแฟลตเสียงต่ำ

624
00:34:41,498 --> 00:34:43,708
เพื่อให้เกิดความไม่สอดคล้อง

625
00:34:43,792 --> 00:34:45,668
นักเปียโนแจ๊สใช้ความไม่สอดคล้องนี้
เพื่อสร้างทำนองทุกครั้ง

626
00:34:45,752 --> 00:34:47,504
ผมว่านี่คงคุ้นหูพวกคุณ

627
00:34:47,588 --> 00:34:49,505
ซึ่งก็มีเหตุผล

628
00:34:49,590 --> 00:34:53,010
เพราะเราหาโน้ตที่ไม่ได้อยู่ตรงนั้น

629
00:34:53,510 --> 00:34:56,054
แต่อยู่ระหว่างสองตัวนั้น

630
00:34:56,554 --> 00:34:58,307
เรียกว่าควอเตอร์โทน

631
00:34:59,057 --> 00:35:03,604
ควอเตอร์โทนมาจากแอฟริกา
ซึ่งจะว่าไปก็เป็นแหล่งกำเนิดดนตรีแจ๊ส

632
00:35:04,188 --> 00:35:06,857
ที่นั่นใช้ควอเตอร์โทนกันเป็นปกติ

633
00:35:06,940 --> 00:35:08,734
เอาละครับทุกท่าน

634
00:35:08,817 --> 00:35:11,361
คราวนี้เราจะไปเที่ยวลุยป่ากัน

635
00:35:11,862 --> 00:35:13,572
เราอยากพาทุกท่านไปกับเรา

636
00:35:14,198 --> 00:35:16,658
เสือตัวนั้นวิ่งมาไวว่อง

637
00:35:16,742 --> 00:35:20,287
ต้องร้องคอรัสสามสี่เที่ยวกว่าจะตามทัน
ขอให้ทุกท่านนับตาม

638
00:35:20,370 --> 00:35:21,330
ใช่ครับ

639
00:35:21,413 --> 00:35:24,208
เพราะคราวนี้ทรัมเป็ตจะแล่นหนีไปแล้ว

640
00:35:24,291 --> 00:35:26,251
เริ่มเลยพวกเรา ผมพร้อมแล้ว

641
00:35:28,879 --> 00:35:30,297
(อัลคาโปนรับโทษ 11 ปี!)

642
00:35:31,131 --> 00:35:34,593
อาชีพของหลุยส์ช่วงนั้นประสบปัญหาผู้จัดการ

643
00:35:34,676 --> 00:35:37,471
แล้วพวกมาเฟียก็เข้ามายุ่งอย่างเลี่ยงไม่ได้

644
00:35:39,765 --> 00:35:41,767
ผู้มีอิทธิพลที่นิวยอร์กบางคน

645
00:35:41,850 --> 00:35:43,644
คิดว่าราชาทรัมเป็ตควรไปอยู่ที่นั่น

646
00:35:43,727 --> 00:35:46,146
(อาร์มสตรองถูกมาเฟียเรียกตัว
เจ้าแห่งทรัมเป็ตกลัวตาย)

647
00:35:46,230 --> 00:35:49,191
เจ้าพ่อตัวแรงสุด

648
00:35:49,274 --> 00:35:51,818
ในชิคาโกยุคนั้นชื่อ แฟรงกี้ ฟอสเตอร์

649
00:35:51,902 --> 00:35:54,154
เขาว่า "คุณต้องไปนิวยอร์กพรุ่งนี้นะ รู้หรือยัง"

650
00:35:54,238 --> 00:35:56,657
ผมบอกว่า "ผมไม่รู้เรื่องเลย

651
00:35:56,740 --> 00:35:58,242
ไม่เห็นมีใครบอกอะไรผม"

652
00:35:58,325 --> 00:36:00,244
ผมบอก "ขอตัวเดี๋ยว ผมต้องกลับขึ้นเวที"

653
00:36:00,327 --> 00:36:01,954
เขาตอบว่า "พรุ่งนี้คุณต้องไปนิวยอร์ก"

654
00:36:02,037 --> 00:36:03,705
แล้วเขาก็ชักปืน .45 ออกมา

655
00:36:05,165 --> 00:36:08,001
ผมบอก "อ้อ ผมอาจจะไปนิวยอร์ก"

656
00:36:10,796 --> 00:36:13,757
ธุรกิจดนตรีในยุคนั้น

657
00:36:13,841 --> 00:36:15,759
มีคนขาวคุมอยู่

658
00:36:15,843 --> 00:36:17,010
พวกเขาไม่ได้ชั่วร้ายไปหมด

659
00:36:17,094 --> 00:36:18,804
ไม่ได้บงการคนดำไปทั้งหมด

660
00:36:18,887 --> 00:36:20,806
แต่หลายคนก็ใช่

661
00:36:20,889 --> 00:36:23,183
นักดนตรีคนดำลำบากเหลือเกิน

662
00:36:23,267 --> 00:36:25,936
ต้องกล้ำกลืนความขมขื่นที่มีต่อระบบในยุคนั้น

663
00:36:26,019 --> 00:36:27,062
(จอห์นนี่ คอลลินส์ - ผู้จัดการ)

664
00:36:27,145 --> 00:36:29,106
แต่หลุยส์เป็นหนึ่งในคนส่วนน้อย

665
00:36:29,189 --> 00:36:31,275
ที่ไม่เคยแสดงท่าทีคับข้องใจ

666
00:36:31,358 --> 00:36:32,943
ไม่ว่าจะอย่างชัดเจนหรือซ่อนไว้

667
00:36:33,026 --> 00:36:35,279
สวัสดียามเย็นครับทุกท่าน

668
00:36:35,362 --> 00:36:37,197
กระผมอาร์มสตรอง

669
00:36:37,281 --> 00:36:40,409
เราจะขับร้องเพลงเก่าเพราะๆ ให้ทุกท่านฟัง

670
00:36:40,492 --> 00:36:42,327
(ครั้งแรกที่เบอร์มิงแฮม
ครั้งแรกที่เชฟฟิลด์)

671
00:36:42,411 --> 00:36:44,037
เพลงแสนไพเราะ
"I Cover the Waterfront"

672
00:36:44,121 --> 00:36:46,456
"I Cover the Waterfront" ผมชอบมาก

673
00:36:48,625 --> 00:36:49,626
หนึ่ง สอง

674
00:37:14,902 --> 00:37:16,069
(ฮือฮาคลั่งคนดำเล่นทรัมเป็ต)

675
00:37:16,153 --> 00:37:19,531
ในปี 1932 ผมไปยุโรปครั้งแรก

676
00:37:20,616 --> 00:37:22,618
สมัยนั้นเดินทางด้วยเรือ

677
00:37:22,701 --> 00:37:24,995
จอห์นนี่ คอลลินส์เป็นผู้จัดการ

678
00:37:25,495 --> 00:37:27,664
คนที่นั่นตั้งชื่อเล่น "ซาชโม" ให้คุณใช่ไหม

679
00:37:27,748 --> 00:37:29,416
ใช่ ฟัซซี่ บรูคส์ เป็นคนตั้งให้

680
00:37:29,917 --> 00:37:32,836
ช่วงนั้นเขาเป็นบ.ก. นิตยสาร เมโลดี้เมคเกอร์

681
00:37:33,629 --> 00:37:37,257
ผมนั่งเรือไปถึงพลีมัธ ประเทศอังกฤษ

682
00:37:37,341 --> 00:37:39,718
แล้วก็มีคนตะโกนเรียก "หวัดดี ซาชโม"

683
00:37:40,260 --> 00:37:43,889
ตอนผมเดินทางทั่วยุโรป ทำงานกับคนอื่นๆ

684
00:37:43,972 --> 00:37:46,433
พวกเขาพยายามจัดการอะไรต่างๆ

685
00:37:46,517 --> 00:37:48,936
ผมบอก "ผมไม่อยากยุ่งกับคนพวกนี้

686
00:37:49,019 --> 00:37:51,522
พวกเขาไม่คิดแม้แต่จะปกป้องทรัมเป็ต"

687
00:37:51,605 --> 00:37:53,273
ผมมีผู้จัดการคนหนึ่งที่…

688
00:37:53,357 --> 00:37:55,776
คว้าเงินจากช่องขายตั๋วได้ก็รีบคว้า

689
00:37:55,859 --> 00:37:57,653
ตาลีตาเหลือก แบบนั้นน่ะ

690
00:37:57,736 --> 00:37:59,613
ผมบอก "เฮ้ย ฉันไม่อยากทำแบบนั้น"

691
00:37:59,696 --> 00:38:02,866
ช่วงเดียวกัน หลุยส์ อาร์มสตรองค้นพบว่า…

692
00:38:02,950 --> 00:38:04,576
(อาเธอร์ บริกส์ - นักดนตรีแจ๊สทรัมเป็ต)

693
00:38:04,660 --> 00:38:08,997
ผู้บริหารจัดการของเขา คุณคอลลินส์
หาเงินได้สัปดาห์ละ 20,000 ปอนด์

694
00:38:09,081 --> 00:38:13,252
แต่หลุยส์ได้แค่อาทิตย์ละร้อย

695
00:38:13,335 --> 00:38:16,129
เขาขอเงินเพิ่ม

696
00:38:16,213 --> 00:38:20,342
คุณคอลลินส์ก็อ้างศัพท์โก้หรู

697
00:38:20,425 --> 00:38:23,887
ฉันบอก "เฮ้ย ไอ้ชาติชั่ว แกอาจเป็นผู้จัดการฉัน

698
00:38:23,971 --> 00:38:25,806
แกจะใหญ่มาจากไหนก็ช่าง

699
00:38:26,306 --> 00:38:29,142
ทำให้ฉันขึ้นเล่นเวทีใหญ่สุดในโลกก็ช่าง

700
00:38:29,226 --> 00:38:32,229
แต่ฉันถือแตรลงจากเวทีห่านั่นเมื่อไร
แล้วเกิดซวยขึ้นมา

701
00:38:32,312 --> 00:38:33,480
แกก็ช่วยอะไรฉันไม่ได้"

702
00:38:33,564 --> 00:38:35,774
เขาบอก "ไล่ไอ้นิโกรนี่ลงจากเรือซะ"

703
00:38:35,858 --> 00:38:38,235
ได้วางมวยเลย พับผ่าสิ

704
00:38:38,318 --> 00:38:39,653
ห่า

705
00:38:41,530 --> 00:38:43,532
มันต้องแก้เรื่องนี้ให้เรียบร้อย

706
00:38:44,283 --> 00:38:46,159
พอดีมีไวน์ขวดใหญ่

707
00:38:46,243 --> 00:38:47,786
ฉันก็หยิบขึ้นมาทั้งอย่างนั้น

708
00:38:47,870 --> 00:38:50,205
ไอ้หัวล้านนั่งก้มหน้าอยู่

709
00:38:50,289 --> 00:38:54,626
ฉันก็ "พ่อจะฟาดแม่งเอาให้ตาย"

710
00:38:55,377 --> 00:38:57,129
แต่แวบแรกที่แล่นเข้ามาในหัว

711
00:38:57,212 --> 00:38:59,131
คือพวกไอ้ดำห่าเหวที่อยู่ฮาร์เลม
ต้องพูดเป็นเสียงเดียวกัน

712
00:38:59,214 --> 00:39:01,425
"กะแล้วว่าสักวันมันต้องหน้ามืดลงมือ"

713
00:39:01,508 --> 00:39:03,844
ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม…

714
00:39:03,927 --> 00:39:05,929
"ไปหาอะไรกินซะไป"

715
00:39:06,013 --> 00:39:08,182
ใช่ว่าไม่เคยโดนเรียกว่านิโกรเสียเมื่อไหร่

716
00:39:08,682 --> 00:39:10,559
เขาไล่คอลลินส์ กำจัดเขาไป

717
00:39:10,642 --> 00:39:11,643
(ทรัมมี่ ยัง - นักดนตรีแจ๊สทรอมโบน)

718
00:39:11,727 --> 00:39:13,020
แต่คอลลินส์ยังถือสัญญา

719
00:39:13,103 --> 00:39:15,189
พอดีหลุยส์จำได้ว่า
ตัวเองเคยทำงานให้โจ เกลเซอร์

720
00:39:15,272 --> 00:39:18,901
โจ เกลเซอร์ มีเส้นกับพวกนักเลงแถวชิคาโก

721
00:39:18,984 --> 00:39:22,112
หลุยส์เลยติดต่อไป บอกกับโจ

722
00:39:22,196 --> 00:39:25,699
เขาว่า "ผมมีปัญหากับไอ้ผู้จัดการคนนี้เยอะมาก"

723
00:39:25,782 --> 00:39:26,950
บอกว่า "ผมค่อนข้างกลัวน่ะ"

724
00:39:27,034 --> 00:39:29,161
บอกอีกว่า "ไม่รู้ว่าเขาพยายามจะทำอะไรผม"

725
00:39:29,244 --> 00:39:32,164
แล้วก็พูดว่า
"แต่ผมอยากให้คุณเป็นผู้จัดการผม"

726
00:39:32,247 --> 00:39:34,499
(รีล 86)

727
00:39:34,583 --> 00:39:37,794
นักเลงตัวเอ้ในคลับกระจอกที่เปิดบ่อนพนัน

728
00:39:37,878 --> 00:39:40,005
รู้ว่าผมกำลังเตรียมจะขึ้นเหนือ

729
00:39:40,506 --> 00:39:42,549
และเขาพูดให้กำลังใจ

730
00:39:42,633 --> 00:39:46,637
บอกว่า "บอกให้นะ ฉันชอบที่แกเป่าปี่"

731
00:39:47,221 --> 00:39:48,263
พูดถึงคอร์เน็ตของผม

732
00:39:48,347 --> 00:39:50,349
ผมรู้ว่าเขาหมายถึงอะไร
ผมบอก "เออ"

733
00:39:50,432 --> 00:39:52,809
เขาว่า "ขึ้นไปทางเหนือ

734
00:39:53,685 --> 00:39:59,274
แกจะมีคนขาวหนุนหลังคอยพูดว่า
'นั่นนิโกรของฉัน'"

735
00:39:59,358 --> 00:40:01,443
เขาพูดงั้นกับผม

736
00:40:01,527 --> 00:40:03,570
ไปคิดเอาเองแล้วกัน

737
00:40:04,404 --> 00:40:05,656
คุยกันอย่างนั้นแหละ

738
00:40:06,156 --> 00:40:09,243
แล้วโจ เกลเซอร์ก็โผล่มาพอดี

739
00:40:09,910 --> 00:40:11,662
- แล้วมัน…
- เราเป็นอย่างนั้นเลย

740
00:40:11,745 --> 00:40:17,000
เพราะเขารู้ว่าผมอยากเป่าแตร
เขาก็ทำให้เป็นจริงให้ได้

741
00:40:17,084 --> 00:40:18,377
ฉันบอก "ต้องงี้สิถูกใจ"

742
00:40:18,460 --> 00:40:20,546
ฉันบอกเขาว่า
"คุณดูแลธุรกิจไป จอห์นนี่ เกลเซอร์

743
00:40:20,629 --> 00:40:22,798
ผมจะเป่าแตรไป เอาตามนี้"

744
00:40:22,881 --> 00:40:25,217
มันก็เป็นอย่างนั้นมาตลอดยี่สิบกว่าปี

745
00:40:25,801 --> 00:40:27,970
เราไม่เคยเซ็นสัญญากันด้วยซ้ำ

746
00:40:29,012 --> 00:40:29,930
(สลิม ธอมป์สัน - นักแสดงและเพื่อน)

747
00:40:30,013 --> 00:40:31,598
โจ เกลเซอร์มันเป็นนิโกร

748
00:40:31,682 --> 00:40:33,809
โจ เกลเซอร์ชอบคนดำ

749
00:40:33,892 --> 00:40:35,394
เขาโตมากับคนดำ

750
00:40:35,477 --> 00:40:38,647
- เขาเรียนที่เดียวกับคนดำ
- ใช่ๆ

751
00:40:38,730 --> 00:40:42,484
ผมรู้สึกมานานแล้วว่า
ความสัมพันธ์มันประหลาด

752
00:40:42,568 --> 00:40:43,777
ระหว่างโจ เกลเซอร์กับหลุยส์

753
00:40:43,861 --> 00:40:44,862
(แจ็ค แบรดลีย์ - ช่างภาพ)

754
00:40:44,945 --> 00:40:47,155
ผมว่าหลุยส์โดนเอาเปรียบ

755
00:40:47,239 --> 00:40:49,992
หลุยส์เชื่อว่าเขาไม่มีทางดังได้เท่านี้
ถ้าไม่ใช่เพราะโจ เกลเซอร์

756
00:40:50,075 --> 00:40:51,326
ผมว่าไม่มีทาง

757
00:40:51,410 --> 00:40:53,120
- เป็นไปได้เหรอ
- เป็นไปได้ทีเดียว

758
00:40:53,203 --> 00:40:54,037
(เรย์ แนนซ์ - นักดนตรีแจ๊สไวโอลิน)

759
00:40:54,121 --> 00:40:57,082
ต้องมีการจัดการที่ดี
ผมไม่สนว่าคุณเก่งแค่ไหน

760
00:40:57,165 --> 00:41:01,753
การบริหารจัดการที่ดี
ต้องมาคู่กับความสำเร็จและความสามารถ

761
00:41:01,837 --> 00:41:04,047
เขาไม่เคยอยากยุ่งเรื่องธุรกิจเลยใช่ไหม

762
00:41:04,131 --> 00:41:06,592
เขาไม่ได้จ้างนักดนตรีในวงด้วยซ้ำ

763
00:41:06,675 --> 00:41:09,178
เขาสนใจแค่แตรตัวนั้น

764
00:41:15,851 --> 00:41:17,936
(แจ๊ส)

765
00:41:20,939 --> 00:41:22,774
(หลุยส์ อาร์มสตรองเป็นยอดนักทรัมเป็ต)

766
00:41:23,775 --> 00:41:25,694
เพราะเกลเซอร์อยู่กับหลุยส์

767
00:41:25,777 --> 00:41:27,279
หลุยส์เคยเล่าให้เราฟัง

768
00:41:27,362 --> 00:41:28,405
(ทรัมมี่ ยัง - นักดนตรีแจ๊สทรอมโบน)

769
00:41:28,488 --> 00:41:30,616
พวกเขาเคยนั่งรถประจำทางลงใต้กับเกลเซอร์

770
00:41:30,699 --> 00:41:32,659
ทุกคนแทบมีไม่พอกิน

771
00:41:32,743 --> 00:41:36,121
แต่เพราะเกลเซอร์
หลุยส์จึงเริ่มมีชื่อเสียงจริงจัง

772
00:41:36,205 --> 00:41:39,082
เกลเซอร์เริ่มทำการประชาสัมพันธ์ดีๆ ให้หลุยส์

773
00:41:42,503 --> 00:41:43,754
(ชัค เซซิล - ผู้ประกาศข่าววิทยุ)

774
00:41:43,837 --> 00:41:47,341
ถึงปี 1935 น้อยคนที่
ไม่เคยได้ยินชื่อหลุยส์ อาร์มสตรอง

775
00:41:47,424 --> 00:41:50,135
และในปีนั้นคนกลุ่มนั้นก็หมดไป

776
00:41:50,219 --> 00:41:52,721
เมื่อเขาอัดเพลง "La Cucaracha"

777
00:41:52,804 --> 00:41:55,641
"Red Sails in the Sunset"
"On Treasure Island"

778
00:41:57,142 --> 00:41:58,727
ฤดูร้อนปี 1936

779
00:41:58,810 --> 00:42:01,355
เขาบอกผมว่า "เราจะออกทัวร์เมืองละคืน

780
00:42:01,438 --> 00:42:02,439
(เลนนาร์ด เฟเธอร์ - นักเปียโนแจ๊ส)

781
00:42:02,523 --> 00:42:05,150
มานั่งรถไปด้วยกันไหม จะได้รู้ว่าเป็นยังไง"

782
00:42:05,234 --> 00:42:08,862
สมัยนั้นเป็นการเดินทางที่เหนื่อยมาก
สำหรับนักดนตรี

783
00:42:08,946 --> 00:42:11,281
ยุคนั้นรถบัสไม่มีเครื่องปรับอากาศ

784
00:42:11,365 --> 00:42:13,158
เราเดินทางมาเกือบ 1,300 กิโลเมตร

785
00:42:13,242 --> 00:42:14,326
(ชาร์ลี โฮล์มส์ - นักดนตรีแจ๊สแซกโซโฟน)

786
00:42:14,409 --> 00:42:15,911
ตื่นขึ้นมาที แทบจะลุกยืนไม่ไหว

787
00:42:15,994 --> 00:42:19,039
นึกว่าจะเล่นเซ็ตแรกกันเบาๆ ก่อน
หรืออะไรทำนองนั้น

788
00:42:19,122 --> 00:42:23,043
ไม่ได้ ต้องลุย นั่นเพลงแรกนะ

789
00:42:23,126 --> 00:42:24,461
โบ้มๆ โบ้ม

790
00:42:24,545 --> 00:42:26,922
ไม่มีแผ่ว
เขามาเพื่อสร้างความบันเทิงแก่ผู้ชม

791
00:42:27,005 --> 00:42:29,216
เชื่อผมเถอะ เขาเชื่ออย่างนั้นจริงๆ

792
00:42:29,716 --> 00:42:33,053
ผมไม่เคยเจอหัวหน้าวงคนไหน
ทนเจอแบบเขาได้

793
00:42:33,136 --> 00:42:34,179
(แดน มอร์เกนสเติร์น
นักประวัติศาสตร์ดนตรีแจ๊ส)

794
00:42:34,263 --> 00:42:36,139
หลุยส์เริ่มติดใจยาถ่าย

795
00:42:36,223 --> 00:42:38,559
เวลานั่งรถทัวร์วงดนตรีไปกับเขา

796
00:42:38,642 --> 00:42:42,229
เราไม่ค่อยรู้เรื่องยาถ่ายอะไรนัก

797
00:42:42,855 --> 00:42:46,942
เขาจะหาทางล่อให้เราดื่มบ้าง

798
00:42:47,025 --> 00:42:51,363
ตอนรู้จักเขาใหม่ๆ
ตอนนั้นใช้ยาพลูโตวอเตอร์

799
00:42:51,446 --> 00:42:55,993
ต่อมาก็เป็นสวิสคริส ซึ่งเขาชอบมาก

800
00:42:56,827 --> 00:42:59,746
สนุกกับการใช้ชีวิตอย่างกระตือรือร้น

801
00:43:00,247 --> 00:43:05,419
ความรู้สึกสดชื่นสดใส
จากการขับถ่ายเป็นประจำทุกวัน

802
00:43:05,502 --> 00:43:11,717
อย่าได้คิดเชียวว่าสวิสคริสไม่ใช่ปัจจัยพื้นฐาน
ในการดำรงชีวิตของผม

803
00:43:11,800 --> 00:43:14,344
(สวิสคริส
ยาถ่ายทำจากสมุนไพร)

804
00:43:14,428 --> 00:43:16,096
แต่ผมเชื่อมั่นในสมุนไพรอยู่แล้วนะ

805
00:43:16,180 --> 00:43:18,265
- แม่ผมชอบ…
- เชื่อมั่นเหรอ

806
00:43:18,348 --> 00:43:19,349
- สมุนไพร
- สมุนไพร

807
00:43:19,433 --> 00:43:22,186
คุณออกเสียงว่าไง "เฮิร์บ" หรือ "เอิร์บ"

808
00:43:22,269 --> 00:43:24,146
ไม่ ผม… ผมเรียก "ฮอยบ์"

809
00:43:24,229 --> 00:43:25,689
อ้อ โอเค

810
00:43:25,772 --> 00:43:26,857
- ผมเรียก "เฮิร์บ"
- เฮิร์บนะ

811
00:43:26,940 --> 00:43:28,775
- เข้าใจตรงกันเนอะ
- เฮิร์บ ได้

812
00:43:28,859 --> 00:43:30,777
- มันทำให้เราเดินจ้ำพรวด
- ยังไงนะครับ

813
00:43:30,861 --> 00:43:32,237
เอาเถอะ

814
00:43:32,821 --> 00:43:35,282
ผมบอก "ปล่อยโล่งหมดท้องไปเลยจ้า"

815
00:43:36,950 --> 00:43:39,620
เขาเชื่อว่ายาถ่าย

816
00:43:39,703 --> 00:43:43,540
เป็นยาสำคัญต่อสุขภาพ

817
00:43:44,374 --> 00:43:45,626
(ทรัมมี่ ยัง - นักดนตรีแจ๊สทรอมโบน)

818
00:43:45,709 --> 00:43:47,628
หมอร่วมเดินทางไปด้วย

819
00:43:47,711 --> 00:43:50,589
หมอชิฟฟ์บอกเราว่า
"อย่าทดลองเลียนแบบเขาเชียวนะ

820
00:43:50,672 --> 00:43:52,883
เพราะเผลอๆ ได้ตายพรุ่งนี้เลย"

821
00:43:52,966 --> 00:43:56,970
หลุยส์น่าจะเป็นคนแข็งแรงที่สุด
เท่าที่ผมเคยทำงานด้วย

822
00:43:57,054 --> 00:44:00,807
เพราะเขาไม่ได้ใช้ชีวิตอย่างระวังเลย

823
00:44:00,891 --> 00:44:03,977
เขาใช้ชีวิตตามใจ ช่างมันฉันไม่แคร์

824
00:44:04,061 --> 00:44:05,479
เขาใช้ชีวิตอย่างนั้นน่ะ

825
00:44:09,775 --> 00:44:11,443
เวลาห้านาฬิกาเช้านี้

826
00:44:11,527 --> 00:44:13,403
หลุยส์ อาร์มสตรอง
ต้องรีบถูกนำตัวส่งโรงพยาบาล

827
00:44:13,487 --> 00:44:14,696
(อิตาลี ปี 1959)

828
00:44:15,197 --> 00:44:19,743
หลุยส์มีประวัติเป็นโรคหัวใจมานานแล้ว

829
00:44:19,826 --> 00:44:22,120
เราเล่นคอนเสิร์ตที่สโปเลโต ประเทศอิตาลี

830
00:44:23,121 --> 00:44:25,666
เขาเกิดอาการหัวใจวายรุนแรงมากทีเดียว

831
00:44:26,583 --> 00:44:28,794
ที่สโปเลโต อิตาลี

832
00:44:29,378 --> 00:44:32,840
คนต้องไปตามนางพยาบาลพิเศษมาจากโรม

833
00:44:32,923 --> 00:44:34,132
นางมาถึงอย่างไวเลย

834
00:44:34,716 --> 00:44:36,593
อ๋อ ใช่ หน้าตาสะสวยด้วยนะ

835
00:44:36,677 --> 00:44:39,263
ว่าไงว่าตามกัน ฉันพยายามฟื้นตัวอยู่

836
00:44:40,430 --> 00:44:43,350
ตอนพยาบาลถามว่า "อาฮะ ซาชโม เนอะ"

837
00:44:43,433 --> 00:44:46,478
- ถือปรอทวัดไข้มาด้วยนะ
- อาฮะ

838
00:44:47,062 --> 00:44:48,730
ฉันก็ถาม
"คุณจะเอามาทำอะไร"

839
00:44:48,814 --> 00:44:50,065
พยาบาลบอก…

840
00:44:50,148 --> 00:44:51,441
แล้วปรอทไว้นี่…

841
00:44:51,525 --> 00:44:52,818
ฉันตอบ "โอเค อ่า"

842
00:44:52,901 --> 00:44:53,986
"อ่า อะไร"

843
00:44:55,571 --> 00:44:57,739
แบบ "อ๊า คุณจะฆ่าผม"

844
00:44:58,782 --> 00:45:01,577
เรื่องนี้เป็นปาฏิหาริย์วงการบันเทิงเลยครับ

845
00:45:01,660 --> 00:45:03,078
(เอ๊ด ซัลลิแวน - พิธีกรโทรทัศน์)

846
00:45:03,161 --> 00:45:06,456
เพราะขณะที่หลุยส์ อาร์มสตรองอยู่กับเรา
ที่สโปเลโต ประเทศอิตาลี

847
00:45:06,540 --> 00:45:09,126
บ๊อบ เพรคท์กับผมนึกว่าเขาจะไม่รอดแล้ว

848
00:45:09,209 --> 00:45:12,421
เพราะเขาป่วยหนักมากที่นั่น

849
00:45:12,504 --> 00:45:17,301
แทบสิ้นใจ แต่ฟื้นตัว
และตอนนี้กลับมาเป่าแตรแล้ว

850
00:45:17,801 --> 00:45:20,262
(ภาพยนตร์ม้วนเดียวเท่าที่มีบันทึกการแสดง
อาร์มสตรองขณะมีชีวิต)

851
00:45:20,345 --> 00:45:22,639
ไม่ละ ให้ตายก็ไม่ยกให้ใครทั้งนั้น

852
00:45:24,933 --> 00:45:28,562
ไม่ยกให้ใครเด็ดขาด
เห็นแก่วิญญาณเหล่านั้น

853
00:45:39,239 --> 00:45:44,870
ไม่ยอมยกหวานใจให้ใครทั้งนั้น

854
00:45:47,915 --> 00:45:51,001
วันก่อนผมเจอคนมาจากซานซิบาร์

855
00:45:52,127 --> 00:45:56,006
เขาเล่าเรื่องอคติทางชาติพันธุ์สีผิว
ให้ฟังเยอะมาก

856
00:45:56,089 --> 00:45:58,383
- ที่ไหน
- ที่แอฟริกาตะวันออก

857
00:45:58,884 --> 00:46:00,844
หา แอฟริกาเหรอ
พูดว่าทั่วทั้งโลกดีกว่ามั้ง

858
00:46:00,928 --> 00:46:02,721
อยู่ที่นี่ก็เจออคติ ล้อเล่นรึเปล่า

859
00:46:03,931 --> 00:46:05,933
- เขา…
- ทั่วทั้งโลก

860
00:46:06,016 --> 00:46:07,726
- ไม่ใช่แค่แอฟริกา
- เจอเยอะเลย

861
00:46:07,809 --> 00:46:09,770
- ที่นี่ก็มีอคติ
- ที่นี่เหรอ

862
00:46:09,853 --> 00:46:11,522
ใช่ ทุกหนทุกแห่ง

863
00:46:11,605 --> 00:46:14,942
- ที่นี่เป็นยังไง
- เอ่อ มีให้เห็นทั่วไปหมด

864
00:46:15,651 --> 00:46:17,778
คุณพอจะมีตัวอย่างเหตุการณ์ที่นี่ไหม

865
00:46:17,861 --> 00:46:19,947
มีตัวอย่างมากมายให้เห็น

866
00:46:20,030 --> 00:46:22,282
ผมออกไปข้างนอกเดี๋ยวนี้เลยก็ได้
ภายในหนึ่งชั่วโมง

867
00:46:22,366 --> 00:46:25,661
มาดูกันว่าผมเจอสถานการณ์ที่มีอคติ
ชาติพันธุ์สีผิวตรงไหนบ้าง

868
00:46:25,744 --> 00:46:26,787
(ห้องสัมภาระคนขาว)

869
00:46:26,870 --> 00:46:29,039
การกดขี่ทางชาติพันธุ์รุนแรงจนไม่น่าเชื่อ

870
00:46:29,122 --> 00:46:30,415
(เลนนาร์ด เฟเธอร์ - นักเปียโนแจ๊ส)

871
00:46:30,499 --> 00:46:32,084
ผมว่าเราต้องเป็นพวกเขา

872
00:46:32,167 --> 00:46:33,669
หรือใกล้ชิดกับพวกเขามากๆ

873
00:46:33,752 --> 00:46:37,339
จึงจะเข้าใจชีวิตของคนดำในยุคนั้น

874
00:46:37,422 --> 00:46:39,174
ดูจากภายนอก

875
00:46:39,258 --> 00:46:43,720
เหมือนนักดนตรีผิวดำ
และคนดำมากมายยอมรับสภาพ

876
00:46:43,804 --> 00:46:46,390
หรือพยายามใช้ชีวิตกันเท่าที่ทำได้

877
00:46:46,473 --> 00:46:50,644
แต่ความรังเกียจเดียดฉันท์มันรุนแรงมหาศาล

878
00:46:51,144 --> 00:46:53,564
สภาพความเป็นอยู่…

879
00:46:53,647 --> 00:46:57,025
อย่างแค่จะหาที่ซุกหัวนอนสักคืน

880
00:46:57,609 --> 00:46:59,736
หาร้านกินข้าวสักแห่งก็ลำบาก

881
00:46:59,820 --> 00:47:03,115
ทุกอย่างมีแต่อุปสรรคขัดขวาง
เพราะทุกอย่างแบ่งแยก

882
00:47:03,198 --> 00:47:05,033
ขนาดนี่พูดถึงนิวยอร์กแล้วนะ

883
00:47:05,117 --> 00:47:08,245
การต้องฟันฝ่าความชิงชังแบ่งแยก
แบบนี้มันน่าเศร้า

884
00:47:08,328 --> 00:47:09,454
(แดนนี่ บาร์เคอร์ - นักกีตาร์)

885
00:47:09,538 --> 00:47:10,789
เราต้องอึด

886
00:47:10,873 --> 00:47:13,500
เพราะความเหยียดหยามชิงชัง
มันซ่อนอยู่ในท่าที

887
00:47:13,584 --> 00:47:17,171
ฆ่านักดนตรีที่ไม่เข้าใจกฎสังคมไปเยอะมาก

888
00:47:19,423 --> 00:47:20,841
(อาร์มสตรองเขียน ปี 1967
อ่านโดยนาส)

889
00:47:20,924 --> 00:47:23,886
"รู้ไหม ฉันเล่นในโรงแรม
สารพัดแห่งที่เขาไม่ยอมให้ฉันนอนที่นั่น

890
00:47:23,969 --> 00:47:27,347
สมัยยังไม่ลืมตาอ้าปาก
ชีวิตคนดำเหมือนตกนรกทั้งเป็น

891
00:47:28,056 --> 00:47:32,895
เวลาเดินทางก็ไม่มีที่ให้กิน นอน หรือเข้าห้องน้ำ

892
00:47:33,395 --> 00:47:37,191
คนงานสถานีรถประจำทาง
พอเห็นรถทัวร์วงดนตรีคนดำเข้ามา

893
00:47:37,274 --> 00:47:39,651
เขาก็รีบแจ้นไปล็อคประตูห้องน้ำ

894
00:47:40,861 --> 00:47:42,821
ครั้งหนึ่งที่ดัลลาส เทกซัส

895
00:47:42,905 --> 00:47:46,617
คนคุ้นเคยกันเข้ามาห้าม
ไม่ให้ฉันเข้าโรงแรมที่จะไปเล่นดนตรีคืนนั้น

896
00:47:46,700 --> 00:47:49,203
ฉันแต่งสูททักซิโด้ด้วยนะ

897
00:47:49,286 --> 00:47:52,331
เขาบอกว่าต้องอ้อมไปเข้าข้างหลังโน่น"

898
00:47:54,458 --> 00:47:56,168
ที่เมมฟิส ตรงสถานีรถประจำทาง…

899
00:47:56,251 --> 00:47:57,669
(จอร์จ เจมส์ - นักดนตรีแจ๊สแซกโซโฟน)

900
00:47:57,753 --> 00:47:59,838
เขาอ้างว่ารถทัวร์ต้องซ่อม

901
00:47:59,922 --> 00:48:02,341
เขาจะขับไปตรวจสอบข้างหลัง

902
00:48:02,424 --> 00:48:06,053
มีครั้งหนึ่ง คนในวงของหลุยส์ยังหนุ่มๆ ทั้งนั้น

903
00:48:06,136 --> 00:48:08,931
แล้วก็เป็นกลุ่มคนหัวรั้นพอกัน

904
00:48:09,014 --> 00:48:11,642
กับใครหน้าไหนก็ตาม
เมื่อพวกเขาคิดว่าตัวเองไม่ผิด

905
00:48:11,725 --> 00:48:13,727
ไม่มีใครยอมให้ลากรถไป

906
00:48:13,810 --> 00:48:17,940
คนเลยแจ้งตำรวจให้มาจับเรา
ข้อหาก่อความไม่สงบ

907
00:48:18,023 --> 00:48:20,776
ตั้งใจจะเผาสัมภาระเราทิ้งหมด

908
00:48:20,859 --> 00:48:22,277
กระเป๋าเดินทาง ทุกสิ่งอย่าง

909
00:48:22,361 --> 00:48:24,154
แล้วก็จับเราเข้าคุกจริงๆ

910
00:48:24,238 --> 00:48:26,073
พวกเขาจับเราทุกคน

911
00:48:26,156 --> 00:48:29,284
ครั้งหนึ่งเขาไปเล่นที่แอลเอ จำไม่ได้ว่าที่ไหน

912
00:48:29,368 --> 00:48:30,536
(อาร์ตี้ ชอว์ - นักดนตรีแจ๊สคลาริเน็ต)

913
00:48:30,619 --> 00:48:33,580
ผมกับเพื่อนคนอื่นๆ ขับรถมาฟังเขาเล่น

914
00:48:34,081 --> 00:48:37,292
เรา เอ่อ ไปถึงที่นั่น ได้โต๊ะมา

915
00:48:37,376 --> 00:48:38,752
แล้วหลุยส์เห็นผม

916
00:48:38,836 --> 00:48:40,671
เขากำลังให้สัมภาษณ์ทางวิทยุ

917
00:48:40,754 --> 00:48:42,798
พอสัมภาษณ์เสร็จ

918
00:48:42,881 --> 00:48:44,758
เขาก็หายไปหลังเวที

919
00:48:44,842 --> 00:48:45,968
ผมก็รอ

920
00:48:46,510 --> 00:48:49,012
นึกว่าเขาจะออกมาดื่มเหล้าด้วย

921
00:48:49,096 --> 00:48:51,098
หรือดื่มโค้ก กาแฟสักแก้วก็ได้

922
00:48:51,181 --> 00:48:53,725
แต่เขาไม่ออกมาอีก ผมรออยู่สิบนาที

923
00:48:53,809 --> 00:48:56,395
สุดท้ายสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น
ผมเลยไปหลังเวที

924
00:48:56,478 --> 00:48:58,772
เขานั่งพิมพ์ดีดอยู่ข้างหลังตรงนั้น

925
00:48:58,856 --> 00:49:00,899
เขาเขียนจดหมายดีๆ เสมอ

926
00:49:00,983 --> 00:49:03,861
ผมทัก "ไงป๋า"
เขาก็ "อ้าว อาร์ตี้ สบายดีไหม"

927
00:49:03,944 --> 00:49:06,113
ผมบอก "ไอ้ผมก็เข้าใจว่าป๋า

928
00:49:06,196 --> 00:49:07,656
จะแวะมาที่โต๊ะผม"

929
00:49:07,739 --> 00:49:09,950
เขามองหน้าผม ตอบว่า
"โอ๊ย ไปนั่งด้วยไม่ได้หรอก"

930
00:49:10,033 --> 00:49:12,536
ผมถามว่าทำไม
เขาบอก "โอ๊ย คนไม่ยอมให้ไปนั่ง…

931
00:49:12,619 --> 00:49:14,663
เออ ฉันนั่งโต๊ะแขกไม่ได้น่ะ"

932
00:49:15,247 --> 00:49:17,249
ผมมองหน้าเขาแบบตกตะลึงอย่างที่สุด

933
00:49:17,332 --> 00:49:21,170
ความรู้สึกแรกคือ "มาเล่นในที่แบบนี้ทำไมวะ"

934
00:49:21,253 --> 00:49:24,715
ความรู้สึกต่อมาค่อยอยู่กับความเป็นจริง
คนจ้างไปเล่นที่ไหนก็ต้องไป

935
00:49:25,215 --> 00:49:28,552
หลุยส์ไม่เข้าร่วมกิจกรรมที่ตอนนี้
เราเรียกว่าการต่อสู้เพื่อสิทธิพลเมือง

936
00:49:28,635 --> 00:49:32,723
หลุยส์ต่อสู้ตามลำพังเพื่อเอาชีวิตรอด

937
00:49:32,806 --> 00:49:36,351
ผมว่าศักดิ์ศรีทำให้เขาเอาชนะ

938
00:49:36,435 --> 00:49:39,313
ผ่านพ้นสภาพการทำงานเลวร้ายนั้นมาได้

939
00:49:39,980 --> 00:49:41,523
(อาร์มสตรองเขียน ปี 1967
อ่านโดยนาส)

940
00:49:41,607 --> 00:49:43,400
"เมื่อเวลาผ่านไป ฉันมีชื่อเสียง

941
00:49:43,483 --> 00:49:45,152
ฉันต้องเขียนไว้ในสัญญา

942
00:49:45,235 --> 00:49:48,071
ฉันจะไม่เล่นในที่ที่ห้ามฉันเข้าพัก

943
00:49:48,572 --> 00:49:54,036
ฉันเป็นคนดำคนแรกในวงการที่เจาะเข้า
โรงแรมหรูหราของคนขาว

944
00:49:54,119 --> 00:49:56,663
เออสิ ฉันนี่แหละเป็นผู้บุกเบิก ป๋า"

945
00:50:02,669 --> 00:50:03,879
(บาร์นีย์ บิการ์ด - นักดนตรีแจ๊สคลาริเน็ต)

946
00:50:03,962 --> 00:50:05,923
คนเบื่อหน่ายกับสถานการณ์

947
00:50:06,006 --> 00:50:10,010
ที่แบ่งแยกโน่นนี่

948
00:50:10,093 --> 00:50:13,096
ถ้าคนคนหนึ่งมีความสามารถ

949
00:50:13,889 --> 00:50:19,019
ถ้าเขาทำได้ตามที่หัวหน้าวงต้องการ

950
00:50:19,102 --> 00:50:20,270
(แจ็ค ทีการ์เด้น - นักทรอมโบน)

951
00:50:20,354 --> 00:50:22,022
เขาอยากจ้างใครก็ควรจะได้จ้าง

952
00:50:25,150 --> 00:50:29,238
เก้าอี้โยกเก่าๆ สะเทือนใจฉัน

953
00:50:29,321 --> 00:50:31,573
เก้าอี้โยกเก่าๆ ตัวนั้น สะเทือนอกพ่อ

954
00:50:31,657 --> 00:50:33,867
ดนตรีเป็นสิ่งวิเศษและเป็นประชาธิปไตย

955
00:50:33,951 --> 00:50:34,993
(เฟรด ร็อบบิ้นส์ - นักข่าววิทยุ)

956
00:50:35,077 --> 00:50:37,287
ถูกต้อง เราไปทุกที่ด้วยกัน

957
00:50:37,371 --> 00:50:39,665
เราไม่เคยทะเลาะถกเถียงกัน

958
00:50:39,748 --> 00:50:41,875
เราไม่กังวลเรื่องสีผิว

959
00:50:41,959 --> 00:50:43,919
จิน ลูกพ่อ

960
00:50:44,002 --> 00:50:47,381
พ่อไม่กินจินไม่ใช่หรือ

961
00:50:47,464 --> 00:50:50,300
สมัยก่อน
ช่วงแรกๆ เราขึ้นเวทีด้วยกัน

962
00:50:50,384 --> 00:50:52,135
ตอนนั้นไม่เกิดการแบ่งแยก

963
00:50:52,219 --> 00:50:55,806
ผมกับแจ็คถกปัญหา ทำลายกำแพงไปด้วยกัน

964
00:50:56,390 --> 00:50:59,351
ลงใต้ด้วยกัน ไปทั่วทุกแห่งเลย

965
00:51:00,519 --> 00:51:02,688
บางคนมาถาม

966
00:51:02,771 --> 00:51:04,773
ถามว่า
"ป๋าจะพาแจ็ค ทีการ์เด้นไปด้วยเหรอ"

967
00:51:04,857 --> 00:51:08,819
ฉันบอกไป "แล้วห้ามคนขาวไม่ให้ลงใต้ได้เหรอ"

968
00:51:09,319 --> 00:51:12,614
เราตะลอนผ่านนิวออร์ลีนส์ เทกซัส…

969
00:51:14,157 --> 00:51:16,368
ผมว่าเหนือกว่ากฎหมาย

970
00:51:16,451 --> 00:51:21,081
ดนตรีช่วยให้ความสัมพันธ์ระหว่างชาติพันธุ์
ดีขึ้นในช่วงหลายปีนั้น

971
00:51:21,164 --> 00:51:23,125
- ใช่ไหมป๋า
- ช่วยได้เยอะ

972
00:51:23,208 --> 00:51:26,503
จำหนุ่มคนขาวนั่นได้ไหม คนที่เป็นกะลาสีน่ะ

973
00:51:27,004 --> 00:51:29,798
คนที่ประจำเรือรบที่เพิร์ลฮาร์เบอร์

974
00:51:30,299 --> 00:51:31,884
เขามาดูการแสดง

975
00:51:31,967 --> 00:51:35,596
ปรากฏว่าเขามีแผ่นเสียงฉันเกือบครบ

976
00:51:35,679 --> 00:51:38,557
ตั้งแต่สมัยเด็กๆ แม้กระทั่งพ่อแม่เขา

977
00:51:38,640 --> 00:51:41,852
แต่ยังไงก็เถอะ เขาพูดจาแบบนั้นอยู่ดี

978
00:51:41,935 --> 00:51:45,480
เขามาจับมือฉันหลังการแสดง

979
00:51:46,064 --> 00:51:50,235
เขาบอกว่า "จะว่าไปนะ ผมไม่ชอบนิโกร"

980
00:51:50,319 --> 00:51:53,530
บอกต่อหน้ากูนี่แหละ ไอ้ห่านั่น

981
00:51:53,614 --> 00:51:57,492
ฉันเลยบอกว่า "เออ ขอนับถือความจริงใจว่ะ"

982
00:51:58,327 --> 00:52:00,078
เขาบอก "ผมไม่ชอบนิโกร

983
00:52:00,162 --> 00:52:02,331
แต่คลั่งรักคนเถื่อนอย่างคุณมากเลยจ้ะ"

984
00:52:02,414 --> 00:52:03,415
ใช่ไหม

985
00:52:03,498 --> 00:52:06,084
ทีนี้นะ ถ้านับคนขาวส่วนใหญ่

986
00:52:06,168 --> 00:52:09,796
สองในสามไม่ชอบคนดำหรอก

987
00:52:09,880 --> 00:52:15,260
แต่มันจะมีไอ้ดำอยู่คนหนึ่งที่พวกเขาคลั่งไคล้
ให้ตายสิ

988
00:52:17,054 --> 00:52:18,055
โคตรเซ็งเลยนะ

989
00:52:18,138 --> 00:52:20,641
(บันทึกเสียงส่วนตัวของอาร์มสตรอง)

990
00:52:23,769 --> 00:52:24,895
(วินตัน มาร์ซาลิส - นักดนตรีแจ๊สทรัมเป็ต)

991
00:52:24,978 --> 00:52:26,980
ป๋าเจออุปสรรคมาเยอะ

992
00:52:27,064 --> 00:52:28,649
เขาเผชิญกับมันอย่างมีสไตล์

993
00:52:28,732 --> 00:52:32,778
รักษาสติไว้ให้มั่น
และโอบรับชีวิตด้วยความปีติยินดี

994
00:52:32,861 --> 00:52:36,823
ไม่ใช่แค่สุขตื้นเขิน แต่เป็นความปีติสุขล้น

995
00:52:40,494 --> 00:52:44,331
ในหัวใจของเขามีพรประเสริฐ
ซึ่งเขาเองรู้ตัวดี

996
00:52:46,124 --> 00:52:50,212
จำได้ว่าผมเคยเป็นเพื่อนบ้าน
หลุยส์ อาร์มสตรอง

997
00:52:50,754 --> 00:52:56,093
บ้านเราอยู่ห่างกันถนนเดียว
ตลอด 15 ปีในโคโรนา ควีนส์ รัฐนิวยอร์ก

998
00:52:56,176 --> 00:52:58,095
(ดิซซี่ กิลเลสพี - นักดนตรีแจ๊สทรัมเป็ต)

999
00:52:58,178 --> 00:53:00,681
ผมไปบ้านป๋าเพื่ออวยพรวันเกิด

1000
00:53:03,058 --> 00:53:04,977
และเอาของขวัญไปให้

1001
00:53:05,060 --> 00:53:11,567
แต่สุดท้ายผมกลับได้ของขวัญให้ตัวเอง
และของขวัญให้ภรรยา ลอร์เรน

1002
00:53:12,651 --> 00:53:14,403
ถ้าชีวิตกำลังลำบาก

1003
00:53:14,486 --> 00:53:15,320
(ลูซิลล์ อาร์มสตรอง - ภรรยา)

1004
00:53:15,404 --> 00:53:17,489
แล้วขาดเหลืออะไร
ถ้ามาหาหลุยส์ เราจะได้ไป

1005
00:53:17,573 --> 00:53:18,407
เขาเป็นคนยุคเก่า

1006
00:53:18,490 --> 00:53:21,743
ถูกปลูกฝังมาตั้งแต่สมัยที่อยู่นิวออร์ลีนส์

1007
00:53:21,827 --> 00:53:23,161
ตั้งแต่หลุยส์เป็นเด็กกำลังโต

1008
00:53:23,245 --> 00:53:25,038
วิถีชีวิตที่นั่นเป็นแบบนั้น

1009
00:53:25,122 --> 00:53:26,456
ทุกคนยากจน

1010
00:53:26,957 --> 00:53:29,209
ถ้าใครมีมากกว่าคนอื่นนิดหน่อย

1011
00:53:29,793 --> 00:53:32,754
เขาจะแบ่งให้คนมีน้อยได้มีเพิ่มขึ้นอีกนิด

1012
00:53:32,838 --> 00:53:34,214
เขาไม่เคยทิ้งนิสัยนั้น

1013
00:53:34,298 --> 00:53:36,133
เขาชอบทำความรู้จักคน

1014
00:53:36,216 --> 00:53:38,760
หลุยส์เป็นคนอย่างนั้น ฉันว่าใครๆ ก็รู้

1015
00:53:38,844 --> 00:53:41,805
เรามองหลุยส์
แล้วจะเห็นว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา

1016
00:53:42,389 --> 00:53:44,433
ทั้งที่หลุยส์ประสบความสำเร็จมากมายขนาดนั้น

1017
00:53:45,142 --> 00:53:48,520
หลุยส์ยังเป็นผู้ชายข้างถนนคนเดิม

1018
00:53:50,814 --> 00:53:53,859
โรงละครรอยัลเธียเตอร์อยู่ในย่านคนดำยากจน

1019
00:53:54,484 --> 00:53:56,570
คนยากไร้จริงๆ บอกเลย

1020
00:53:57,196 --> 00:53:59,323
จนกระทั่งเราไปถึงเมืองนั้น

1021
00:53:59,406 --> 00:54:02,659
ที่จริงมันหนาวกว่าย่านอื่นด้วย

1022
00:54:02,743 --> 00:54:07,206
หนาวจนไอ้นั่นแทบหลุด…

1023
00:54:07,289 --> 00:54:08,415
เออ ไม่พูดต่อละ

1024
00:54:08,498 --> 00:54:14,379
พอได้ข่าวว่าคนยากไร้พวกนี้ไม่มีเงินซื้อถ่าน

1025
00:54:14,463 --> 00:54:16,006
ผมเลยซื้อไปให้

1026
00:54:16,507 --> 00:54:20,677
ผมไปลานขายถ่าน สั่งถ่านเยอะมาก

1027
00:54:20,761 --> 00:54:25,224
สั่งให้ไปส่งที่ล็อบบี้รอยัลเธียเตอร์

1028
00:54:25,974 --> 00:54:31,271
แล้วบอกให้คนที่จำเป็นต้องใช้มาหยิบเอง

1029
00:54:31,355 --> 00:54:33,315
พวกเขาดีใจมากเลย

1030
00:54:33,398 --> 00:54:38,070
เรื่องนั้นทำให้ผมยืดอกอย่างภาคภูมิใจด้วย

1031
00:54:39,780 --> 00:54:40,781
(แดนนี่ บาร์เคอร์ - นักกีตาร์)

1032
00:54:40,864 --> 00:54:43,200
การได้อยู่ใกล้เขา ได้เห็นพลังของเขา

1033
00:54:43,283 --> 00:54:44,660
เราเดินเข้าห้องแต่งตัวของเขา

1034
00:54:44,743 --> 00:54:49,081
เขาจะนั่งใส่กางเกงในตัวเดียว
มีผ้าเช็ดตัวพาดตัก

1035
00:54:49,164 --> 00:54:52,918
อีกผืนพาดบ่า พันผ้าเช็ดหน้ารอบหัว

1036
00:54:53,001 --> 00:54:56,129
เขาเอาไขมันทารอบปาก

1037
00:54:56,213 --> 00:54:58,465
ดูอย่างกับตัวตลกวณิพกของคนขาว

1038
00:54:58,549 --> 00:55:01,134
เขาหัวเราะร่าเป็นธรรมชาติ
เพราะเป็นคนอย่างนั้น

1039
00:55:01,218 --> 00:55:05,931
ในห้องนั้น
บางครั้งอาจได้เจอแม่ชีสองคน โสเภณี

1040
00:55:06,014 --> 00:55:09,184
บางทีก็เจอคนที่เพิ่งพ้นโทษออกจากคุก

1041
00:55:09,268 --> 00:55:11,645
เจอแรบไบ เจอบาทหลวง

1042
00:55:12,271 --> 00:55:16,275
ทุกชนชั้นทางสังคม
พบเจอได้ในห้องแต่งตัวนั้น

1043
00:55:16,358 --> 00:55:18,110
และเขาคุยกับทุกคน

1044
00:55:19,027 --> 00:55:20,279
(วันที่ 8 พฤศจิกายน ปี 1956)

1045
00:55:20,362 --> 00:55:21,822
อยากให้เจอลูกชายผมหน่อย

1046
00:55:21,905 --> 00:55:24,992
นั่นครั้งแรกที่เราเห็นคนขาว
ท่าทางเป็นคนสำคัญ

1047
00:55:25,075 --> 00:55:29,329
ทำตัวเรียบร้อยต่อหน้าบุคคลหนึ่ง

1048
00:55:29,413 --> 00:55:33,458
คนที่เปิดวงการและยกระดับโลกดนตรีน่ะ

1049
00:55:35,085 --> 00:55:36,962
รู้นี่นาว่าไม่ค่อยโกหกกัน

1050
00:55:45,721 --> 00:55:49,933
หนุ่มๆ ที่เธอไม่ได้มา
หนุ่มๆ ที่เธอไม่ได้เจอ

1051
00:55:53,562 --> 00:55:56,231
หลุยส์ ชีวิตคุณหวือหวาไม่ใช่น้อย

1052
00:55:56,315 --> 00:55:58,525
ตั้งแต่รู้จักคุณมา
คนเขากำลังทำหนังเรื่องของคุณ

1053
00:55:58,609 --> 00:56:01,236
สมัยนี้คนทำหนังเยอะแยะเลยนะ รู้ไหม

1054
00:56:01,320 --> 00:56:03,989
ได้ข่าวว่าจะทำหนังเรื่องคุณเสียที

1055
00:56:04,072 --> 00:56:06,408
อ้อ ดีใจจังที่เขาไม่มาหาผมแล้วบอกว่า

1056
00:56:06,491 --> 00:56:09,453
"คุณต้องเป็นดาราแน่เลย เห็นยิ้มยิงฟันก็ดูออก"

1057
00:56:12,247 --> 00:56:14,333
"ฉันทึ่งกับฮอลลีวูด

1058
00:56:14,416 --> 00:56:17,836
ไม่ว่าไปที่ไหน ทุกคนก็ต้อนรับอบอุ่น"

1059
00:56:17,920 --> 00:56:19,505
(เรียงความโดยอาร์มสตรอง ปี 1961
อ่านโดยนาส)

1060
00:56:19,588 --> 00:56:22,633
"แต่เราก็ยังเห็นคนทำพร็อพ ช่างไม้
เด็กเรียงคิวที่จิตใจคับแคบ

1061
00:56:22,716 --> 00:56:26,970
เหตุการณ์หนึ่งที่น่าหงุดหงิดที่สุด
เกิดขึ้นในปี 1952

1062
00:56:27,554 --> 00:56:29,473
ระหว่างถ่ายทำกลอรี่แอลลีย์"

1063
00:56:29,556 --> 00:56:32,893
(เมโทร โกลด์วิน เมเยอร์)

1064
00:56:34,019 --> 00:56:35,020
(กลอรี่แอลลีย์)

1065
00:56:35,103 --> 00:56:39,107
กลอรี่แอลลีย์ กลอรี่แอลลีย์

1066
00:56:39,900 --> 00:56:44,738
ฟังเสียงแตรครวญในกลอรี่แอลลีย์

1067
00:56:45,364 --> 00:56:48,116
ไอ้เผือกนี่เป็นแค่เด็กเรียงคิว

1068
00:56:48,200 --> 00:56:53,247
มันเรียกคิวตัวประกอบกับทำอะไรเล็กๆ น้อยๆ

1069
00:56:53,330 --> 00:56:55,040
จากนั้นมันจะไปห้องแต่งตัวดารา

1070
00:56:55,123 --> 00:56:57,000
คอยบอกดาราว่าต้องออกกล้องเมื่อไหร่

1071
00:56:57,084 --> 00:56:59,461
มันแกร่วอยู่ในกองถ่ายตลอด

1072
00:56:59,545 --> 00:57:00,796
- นึกออกไหม
- ครับ

1073
00:57:00,879 --> 00:57:02,756
ทีนี้มันโผล่หัวมา

1074
00:57:02,840 --> 00:57:06,009
"คุณกิลเบิร์ต โรแลนด์ คุณคารอน"
อะไรงั้นน่ะ

1075
00:57:06,093 --> 00:57:09,012
มันโผล่มาที่ห้องผมแล้วพูดจาเพ้อเจ้อมาก

1076
00:57:09,096 --> 00:57:10,931
"ซาชโม ออกมาได้ละ

1077
00:57:11,014 --> 00:57:14,184
ไม่งั้นจะเรียกแฮร์รี่ เจมส์มาแทนนะเว้ย"

1078
00:57:14,268 --> 00:57:15,978
ผมบอก "เฮ้ย ไอ้เวรตะไล

1079
00:57:16,061 --> 00:57:18,438
ถ้าเขาอยากได้แฮร์รี่ เจมส์
เขาก็จ้างไปนานแล้ว"

1080
00:57:18,522 --> 00:57:21,233
ผมบอกเลย "ก่อนอื่น
เขาเล่นอย่างที่ฉันเล่นไม่ได้"

1081
00:57:21,316 --> 00:57:23,193
มันถามว่าทำไม
ผมบอก "เพราะเขาทำไม่ได้ไง"

1082
00:57:23,277 --> 00:57:25,946
เราต้องกวนตีนกลับ

1083
00:57:26,029 --> 00:57:30,033
ผมบอก "ไปเลย ไปฟ้องเอ็มจีเอ็ม
กูไม่สนแม่ง"

1084
00:57:30,117 --> 00:57:31,410
จากนั้นมันก็เลิกยุ่งกับผม

1085
00:57:31,493 --> 00:57:33,537
ผมบอก "กูไม่ใช่ดาราหนัง"

1086
00:57:33,620 --> 00:57:36,290
ผมถาม "ทำไมทำสันดานแบบนี้กับกู
เพราะกูผิวดำเหรอ"

1087
00:57:36,373 --> 00:57:39,793
ผมไม่ชอบ เลยทำให้ดูว่า
เจออะไรที่ไม่มีเหตุผลมันเป็นยังไง

1088
00:57:39,877 --> 00:57:43,380
เราจัดการไอ้คนขาวกระจอกๆ นั่น

1089
00:57:43,463 --> 00:57:45,924
คนที่ใสกวนตีนเรา
พวกระดับบิ๊กๆ เขาจะชื่นชมเรา

1090
00:57:46,008 --> 00:57:47,843
เขาถ่ายหนังมากถึง 30 เรื่อง

1091
00:57:47,926 --> 00:57:52,264
"เกลนน์ มิลเลอร์ สตอรี่"
เรื่องนั้นเลือกเขามารับบทที่ดีมาก

1092
00:57:52,347 --> 00:57:56,852
ใช่แล้ว เบซินสตรีทคือถนนสายนั้น

1093
00:57:56,935 --> 00:57:58,353
("เกลนน์ มิลเลอร์ สตอรี่" - ปี 1954)

1094
00:57:58,437 --> 00:58:00,898
เมื่อผู้คนมาเจอกัน

1095
00:58:01,565 --> 00:58:02,566
เขาคือใครคะ

1096
00:58:03,442 --> 00:58:05,986
ใครรึ นั่นหลุยส์ อาร์มสตรอง

1097
00:58:06,069 --> 00:58:11,450
"อะซองวอสบอร์น"
หลุยส์ไปเล่นดนตรีเฉยๆ

1098
00:58:11,533 --> 00:58:12,868
("อะซองอีสบอร์น" - ปี 1948)

1099
00:58:12,951 --> 00:58:16,205
ใส่บีทจังเกิ้ลสักนิด
ไปเล่นที่เบซินสตรีท

1100
00:58:16,288 --> 00:58:19,041
แจ้งเกิดเพลงแจ๊สทันที

1101
00:58:19,124 --> 00:58:22,127
เรื่อง "ไฮโซไซตี้"
เขาแสดงเป็นตัวเอง หลุยส์ อาร์มสตรอง

1102
00:58:26,590 --> 00:58:28,050
("ไฮโซไซตี้" - ปี 1956)

1103
00:58:28,133 --> 00:58:30,886
"ฮัลโหลดอลลี่!" นั่นเรื่องสุดท้าย

1104
00:58:30,969 --> 00:58:33,847
- อ้าว ฮัลโหล ดอลลี่
- อุ๊ยตาย คุณนี่

1105
00:58:33,931 --> 00:58:35,224
("ฮัลโหลดอลลี่" - ปี 1969)

1106
00:58:35,307 --> 00:58:38,143
- หลุยส์เองจ้ะ ดอลลี่
- ดีจ้ะ หลุยส์คนดี

1107
00:58:38,769 --> 00:58:41,605
ดีจริงที่คุณกลับมา

1108
00:58:41,688 --> 00:58:43,357
ยังที่ของคุณ

1109
00:58:43,440 --> 00:58:45,651
เขาไม่ได้เขียนบทให้ทั้งหมด

1110
00:58:45,734 --> 00:58:47,236
พวกบทพูดของตัวละคร…

1111
00:58:47,319 --> 00:58:51,823
ผมเลยได้เล่นเป็นตัวเองในหนัง
ซึ่งนั่นน่ะ ดีจริง

1112
00:58:51,907 --> 00:58:56,036
ทุกคนไม่ได้เกิดมาเป็นซาราห์ เบิร์นฮาร์ท
เจ้าบทบาทอะไรอย่างนั้น

1113
00:58:56,537 --> 00:58:58,163
คนแค่ขอให้ผมเป็นตัวของตัวเอง

1114
00:58:59,122 --> 00:59:02,459
ทุกวันมีแต่ความสุข เพราะฉันเกิดมาตัวเปล่า

1115
00:59:03,085 --> 00:59:04,670
มาอย่างคนตัวเปล่า

1116
00:59:04,753 --> 00:59:06,755
ฉันลืมตาดูโลก

1117
00:59:06,839 --> 00:59:10,884
มาตัวเปล่า แต่ยินดีมีสุขกับการเล่นดนตรี

1118
00:59:10,968 --> 00:59:14,221
สิ่งที่ได้รับเล็กๆ น้อยๆ ไม่ว่ามันคืออะไร

1119
00:59:14,304 --> 00:59:16,682
นับว่ามีมากกว่าที่เคยมีมาตลอดแล้ว

1120
00:59:16,765 --> 00:59:20,519
ตอนนี้ก็ยังมีมากกว่าที่เคยมีมา

1121
00:59:20,602 --> 00:59:23,647
แฟนๆ ยังมีความสุขกับซาชโม

1122
00:59:23,730 --> 00:59:27,943
ฉันไม่สนหรอก
ต่อให้ใครมีเงินเป็นหมื่นเป็นพันล้าน

1123
00:59:28,026 --> 00:59:32,447
ใครก็ไม่สุขใจไปกว่า
หลุยส์ ซาชโม อาร์มสตรอง กับลูซิลล์

1124
00:59:32,531 --> 00:59:38,078
เราไม่เคยอยากมีคฤหาสน์ใหญ่โต
ที่คนใช้เดินชนกัน

1125
00:59:38,161 --> 00:59:41,874
ต้องมารับใช้คนผิวสี
แล้ว… เราไม่ต้องการแบบนั้น

1126
00:59:41,957 --> 00:59:44,835
ฉันอยากใช้ชีวิตเหมือนที่เกิดมา… ด้วยตัวเอง

1127
00:59:44,918 --> 00:59:51,008
แม่เมย์แอนสอนให้ชื่นชมเรื่องพื้นฐานในชีวิต

1128
00:59:51,091 --> 00:59:52,342
ที่เหลือช่างหัวมัน

1129
00:59:58,515 --> 01:00:01,727
ขอสารภาพ ฉันรักเธอแล้ว

1130
01:00:04,897 --> 01:00:08,775
บอกทีแก้วตา รักฉันบ้างไหม

1131
01:00:11,111 --> 01:00:15,407
ขอสารภาพ ต้องการเธอสุดหัวใจ

1132
01:00:16,408 --> 01:00:18,160
แสนสุดหัวใจ

1133
01:00:18,660 --> 01:00:22,456
ที่รัก ต้องการเธอในทุกโมงยาม

1134
01:00:22,539 --> 01:00:23,665
จริงรึ

1135
01:00:23,749 --> 01:00:25,626
ลูซิลล์ เขาขอแต่งงานยังไงครับ

1136
01:00:25,709 --> 01:00:27,503
- เขาบอกคุณว่าอะไร
- เอ่อ ที่จริง…

1137
01:00:27,586 --> 01:00:31,298
- พวกคุณคบกันนานไหม
- ประมาณสองปีค่ะ

1138
01:00:31,882 --> 01:00:33,592
- สองปีเหรอ
- ใช่ค่ะ

1139
01:00:33,675 --> 01:00:35,969
งั้นก็ไม่ใช่รักแรกพบน่ะสิ หลุยส์

1140
01:00:36,053 --> 01:00:37,638
ตอนนั้นก็รักอยู่ไม่น้อยนะ

1141
01:00:39,389 --> 01:00:41,141
แต่ไม่ใช่รักแรกพบ เข้าใจละ

1142
01:00:41,225 --> 01:00:43,268
แหม ฉันเป็นภรรยาคนที่สี่ของหลุยส์

1143
01:00:43,352 --> 01:00:44,394
- อ้อ ครับ
- อือฮึ

1144
01:00:44,478 --> 01:00:48,273
เขาแยกทางกับภรรยาคนที่สาม

1145
01:00:48,357 --> 01:00:50,776
ตอนนั้นเราจึงแต่งงานกันไม่ได้

1146
01:00:51,360 --> 01:00:53,612
เขาเอาแต่พูดว่า "เธออย่าเพิ่งไปไหนนะ

1147
01:00:53,695 --> 01:00:55,489
คอยป๋าก่อน"

1148
01:00:55,572 --> 01:00:57,407
"แล้วฉันจะหย่า" นั่นแหละค่ะ

1149
01:00:57,491 --> 01:00:59,368
เขาดูแล… ภรรยาเก่าได้ค่าเลี้ยงดู

1150
01:00:59,451 --> 01:01:01,662
- นางเลยไม่ยอมเลิก
- ใช่

1151
01:01:01,745 --> 01:01:03,205
ฉันก็แค่ขำ

1152
01:01:04,623 --> 01:01:07,000
เขาบอกฉันว่า "รอก่อนนะ อย่าไปไหน

1153
01:01:07,084 --> 01:01:09,628
สักวันหนึ่ง ฉันจะ…

1154
01:01:09,711 --> 01:01:11,713
เดี๋ยวนางก็ยอมหย่า เราจะได้แต่งงานกัน"

1155
01:01:11,797 --> 01:01:15,050
- ใช่
- ฉันยังสาว แต่ต้องรอนานแค่ไหนล่ะ

1156
01:01:15,551 --> 01:01:18,512
ฉันเลยควงหนุ่มๆ คนอื่นบ้าง

1157
01:01:18,595 --> 01:01:19,972
หลุยส์ก็เบื่อเอง

1158
01:01:20,055 --> 01:01:21,682
เขาบอกว่า "ฉันรั้งเธอไม่ได้

1159
01:01:21,765 --> 01:01:22,975
งั้นฉันแต่งกับเธอดีกว่า"

1160
01:01:23,058 --> 01:01:24,643
- ถูกต้อง
- "ฉันจะไปหย่า"

1161
01:01:26,061 --> 01:01:29,523
ขอเดานะ เธอเองก็รักฉัน แก้วตา

1162
01:01:29,606 --> 01:01:31,525
ใช่แน่

1163
01:01:32,985 --> 01:01:37,614
เฝ้าฝันถึงเธอเพ้อพกไปวันๆ

1164
01:01:40,117 --> 01:01:44,413
ขอสารภาพ ฉันรักเธอนะ

1165
01:01:47,207 --> 01:01:48,208
จุ๊บหน่อย

1166
01:01:48,709 --> 01:01:52,254
ครั้งแล้วครั้งเล่า

1167
01:01:58,218 --> 01:02:03,932
ที่ผ่านมา
คุณว่าอะไรเป็นกำลังใจที่ดีที่สุดครับ

1168
01:02:04,516 --> 01:02:08,187
ภรรยาคนที่สี่ทำบ้านไว้อย่างดี

1169
01:02:08,687 --> 01:02:12,482
ไม่หรูหราอะไร แค่เป็นที่ให้เราลงหลักปักฐาน

1170
01:02:12,566 --> 01:02:14,443
ปราสาทของเรา

1171
01:02:14,526 --> 01:02:18,530
สุขใจที่ได้กลับบ้าน ผมถึงได้ยกเลิกทัวร์

1172
01:02:18,614 --> 01:02:20,240
(รีล 10)

1173
01:02:22,075 --> 01:02:27,414
เลขที่ 3456 ถนนสาย 107

1174
01:02:27,497 --> 01:02:29,750
- สาย 107 เหรอ
- ใช่ ถนน

1175
01:02:30,334 --> 01:02:33,629
โคโรนา นิวยอร์ก ย่านควีนส์

1176
01:02:33,712 --> 01:02:37,299
น่าจะแถวลองไอส์แลนด์
แต่หลายคนยังนับเป็นนิวยอร์ก

1177
01:02:38,800 --> 01:02:39,801
(ลูซิลล์ อาร์มสตรอง - ภรรยา)

1178
01:02:39,885 --> 01:02:41,261
ตอนแรกเราพักที่ห้องชุดของฉัน

1179
01:02:41,345 --> 01:02:44,890
แต่แม่ฉันต้องย้ายออกจากห้องนอนท่าน
มาใช้ห้องเล็กของฉันแทน

1180
01:02:44,973 --> 01:02:46,642
เพื่อให้ฉันกับหลุยส์ใช้ห้องใหญ่

1181
01:02:46,725 --> 01:02:49,061
ในช่วงวันที่เรากลับบ้าน

1182
01:02:49,144 --> 01:02:51,230
ฉันเลยตัดสินใจซื้อบ้านค่ะ

1183
01:02:51,813 --> 01:02:54,191
ฉันบอกหลุยส์ว่า "ซื้อบ้านกันเถอะ"

1184
01:02:54,274 --> 01:02:56,985
เขาถามว่า "อยากมีบ้านไปเพื่ออะไร

1185
01:02:57,069 --> 01:03:00,322
เราเดินสายออกทัวร์ ฉันเปิดห้องโรงแรมก็ได้"

1186
01:03:00,405 --> 01:03:03,742
ฉันไม่ยอมแกร่วอยู่ในห้องโรงแรมเด็ดขาด

1187
01:03:03,825 --> 01:03:07,412
หลังจากแต่งงานกับหลุยส์ไปหลายเดือน

1188
01:03:07,496 --> 01:03:13,001
ฉันได้รู้ว่าเถียงกับหลุยส์มันไม่ง่าย

1189
01:03:13,794 --> 01:03:15,504
ถ้าเขาตัดสินใจอะไรแล้ว

1190
01:03:15,587 --> 01:03:18,924
เขามั่นใจมากทีเดียวว่าเราเปลี่ยนใจเขาไม่ได้

1191
01:03:19,007 --> 01:03:21,260
เขาเอาแต่ไม่อยากจะมีบ้าน

1192
01:03:21,343 --> 01:03:23,470
ฉันเองก็เป็นคนหัวรั้นมาก

1193
01:03:23,971 --> 01:03:26,932
ฉันเลยบอกว่า "อีตาคนนี้ไม่เข้าใจ
ความสำคัญของบ้าน"

1194
01:03:27,015 --> 01:03:28,016
(เอกสารปิดท้าย)

1195
01:03:28,100 --> 01:03:30,561
ฉันซื้อบ้านเองโดยไม่บอกเขา

1196
01:03:30,644 --> 01:03:33,355
ฉันมีบ้านแปดเดือนก่อนจะบอกหลุยส์

1197
01:03:34,356 --> 01:03:36,358
แปดเดือนเต็มๆ

1198
01:03:36,441 --> 01:03:40,028
ระหว่างนั้น แม่จะเขียนมาเล่าความคืบหน้า

1199
01:03:40,112 --> 01:03:43,031
บอกว่ากำลังปลูกดอกไม้ กำลังทำโน่นทำนี่

1200
01:03:43,657 --> 01:03:46,618
ในที่สุดฉันก็บอกเขา สองอาทิตย์
ก่อนเรากลับนิวยอร์ก

1201
01:03:46,702 --> 01:03:49,621
ฉันบอกเขาว่า "ป๋า ฉันมีเรื่องจะบอก"

1202
01:03:50,414 --> 01:03:52,541
เขาก็ถาม "อ้าว ไปทำอะไรเข้าล่ะนี่"

1203
01:03:52,624 --> 01:03:53,959
ฉันบอกว่า "ไม่ได้ทำอะไรเลย…

1204
01:03:54,042 --> 01:03:56,670
ฉันว่าป๋าไม่น่าจะไม่ปลื้มกับเรื่องที่ฉันทำนะ

1205
01:03:56,753 --> 01:04:00,924
แต่ฉันอยากบอกว่า เอ่อ เราย้ายบ้านแล้ว"

1206
01:04:01,008 --> 01:04:03,302
เขาอึ้ง "อะไรนะ ย้ายเหรอ"

1207
01:04:03,385 --> 01:04:05,387
เขาว่า "ไม่เป็นไร
เธอหาห้องใหญ่ขึ้นใช่ไหม"

1208
01:04:05,470 --> 01:04:07,139
ฉันบอก "เปล่า ฉันซื้อบ้าน"

1209
01:04:07,222 --> 01:04:11,393
เขามองหน้าฉันอย่างกับมีเขางอกเจ็ดอัน

1210
01:04:12,060 --> 01:04:15,564
แล้วเขาก็ถามว่า "ซื้อไปยังไงล่ะนั่น
ไม่เห็นเธอมาขอเงินฉันเลย"

1211
01:04:15,647 --> 01:04:19,151
ฉันบอกไปว่า "อย่าลืมสิ
ฉันทำงานมา 13 ปี

1212
01:04:19,234 --> 01:04:20,944
ฉันก็มีเงินเก็บของตัวเองอยู่บ้าง

1213
01:04:21,028 --> 01:04:24,656
พอฉันบอกเรื่องบ้าน แล้วคุณไม่เอาด้วย

1214
01:04:24,740 --> 01:04:28,160
ฉันก็ไม่ขอ ฉันใช้เงินตัวเองดาวน์บ้าน

1215
01:04:28,243 --> 01:04:29,953
แล้วฉันก็จ่ายมาครบทุกงวด"

1216
01:04:30,037 --> 01:04:31,538
ฉันบอก "ไหนๆ ก็รู้ว่ามีบ้านแล้ว

1217
01:04:31,622 --> 01:04:33,373
ป๋าเอาไปผ่อนต่อนะ"

1218
01:04:34,458 --> 01:04:36,877
แต่ฉันย้ายหลุยส์ออกจากที่นั่นไม่ได้เลย

1219
01:04:36,960 --> 01:04:39,463
พอเขาได้เข้าไปอยู่ เขารักที่นั่นมาก

1220
01:04:58,941 --> 01:05:01,818
คุณนายอาร์มสตรองครับ
คุณไปกับหลุยส์ทุกที่ไหมครับ

1221
01:05:01,902 --> 01:05:02,778
ไปค่ะ

1222
01:05:02,861 --> 01:05:04,446
คุณมีหน้าที่ต้องดูแลเขาใช่ไหม

1223
01:05:04,530 --> 01:05:08,492
ส่วนหนึ่งในคำสาบานวันแต่ง
บอกไว้ว่าฉันจะดูแลสามี

1224
01:05:08,575 --> 01:05:13,330
- ครับ
- และระหว่างที่เราเดินทางบ่อยๆ

1225
01:05:13,413 --> 01:05:16,333
เราพยายามทำให้ทุกที่เป็นเหมือนบ้าน

1226
01:05:16,416 --> 01:05:17,918
เราจึงอยู่ด้วยกันตลอด

1227
01:05:18,001 --> 01:05:21,880
ไม่มีการแยกห่างกัน

1228
01:05:21,964 --> 01:05:25,384
เหมือนนักดนตรีกับภรรยาส่วนใหญ่

1229
01:05:26,426 --> 01:05:27,678
แต่ฉันโชคดี

1230
01:05:27,761 --> 01:05:30,138
ด้วยเหตุผลง่ายๆ ว่าหลุยส์อยากให้ฉันไปด้วย

1231
01:05:31,181 --> 01:05:34,101
อีกเรื่องก็คือ เขามีเหลือกินเหลือใช้
ทำให้พาฉันไปด้วยได้

1232
01:05:34,184 --> 01:05:36,603
ผู้ชายคนอื่นพาครอบครัวไปด้วยไม่ไหว

1233
01:05:37,396 --> 01:05:39,147
เคยมีช่วงเบื่อๆ ไหมครับ

1234
01:05:39,231 --> 01:05:42,317
- ต้องฟังหลุยส์ร้องเพลงทุกคืน
- พูดเป็นเล่นไปได้

1235
01:05:42,401 --> 01:05:44,570
- เหรอครับ
- เบื่อได้อย่างไรกัน

1236
01:05:44,653 --> 01:05:46,071
เสียงเพราะๆ อย่างนั้น

1237
01:05:46,655 --> 01:05:50,450
ใช่ ผมได้เข้าเฝ้าพระสันตปาปา

1238
01:05:51,076 --> 01:05:52,995
คุณได้เข้าเฝ้าพระสันตปาปาด้วยเหรอ

1239
01:05:54,288 --> 01:05:56,039
จำได้ว่าเช้านั้น

1240
01:05:56,123 --> 01:05:59,042
มีคนนับหมื่นรอพบท่าน

1241
01:05:59,710 --> 01:06:01,879
ภรรยาผมก็แต่งตัวเข้ากับกาลเทศะ

1242
01:06:01,962 --> 01:06:06,175
ชุดสวยมีผ้าคลุมหน้าสีดำ

1243
01:06:06,258 --> 01:06:07,968
ผมก็แต่งหล่อ

1244
01:06:09,052 --> 01:06:11,638
ท่านถามผมว่า "มีลูกไหม"

1245
01:06:12,514 --> 01:06:16,101
ผมบอก "เอ่อ ไม่มีครับพ่อ แต่เรารออยู่นะ"

1246
01:06:16,185 --> 01:06:17,186
แล้ว…

1247
01:06:23,984 --> 01:06:25,152
(ซาชโม)

1248
01:06:37,706 --> 01:06:39,833
ทีนี้มาคุยเรื่องปุ๊น

1249
01:06:39,917 --> 01:06:42,002
ได้

1250
01:06:42,085 --> 01:06:44,421
แค่เสียใจที่คุณอยู่กับเรานานกว่านี้ไม่ได้

1251
01:06:44,505 --> 01:06:45,797
อยากให้คุณเมาหนักกว่านี้

1252
01:06:45,881 --> 01:06:48,050
แต่ไปกล่าวทักทายแขกรับเชิญหน่อยสิ

1253
01:06:48,133 --> 01:06:49,927
เออ คราวหน้าผมจะเมากว่านี้แน่

1254
01:06:51,887 --> 01:06:55,390
แมรี่… วันนา

1255
01:06:55,474 --> 01:06:57,184
(กัญชา)

1256
01:06:57,267 --> 01:07:02,064
ที่รักจ๋า เธอดีจริงๆ ฉันชอบเธอมาก

1257
01:07:02,147 --> 01:07:04,233
(แบบสำรวจการเสพติดของนักดนตรีแจ๊ส
ปี 1955 - คำตอบของหลุยส์)

1258
01:07:04,316 --> 01:07:06,443
กัญชาเป็นยามากกว่าสารเสพติด

1259
01:07:06,527 --> 01:07:07,778
(อย่ายุ่งกับนักดนตรี)

1260
01:07:07,861 --> 01:07:09,655
(ใครจะ "เสพ" อะไรมันเรื่องของเขา)

1261
01:07:09,738 --> 01:07:12,616
เขาทำไปทำไมน่ะเหรอ
เพราะมันช่วยผ่อนคลายไง

1262
01:07:12,699 --> 01:07:14,034
(แดน มอร์เกนสเติร์น
นักประวัติศาสตร์ดนตรีแจ๊ส)

1263
01:07:14,117 --> 01:07:15,994
ช่วยเรื่องหูด้วย

1264
01:07:16,078 --> 01:07:19,623
ถ้าเป็นนักดนตรี มันช่วยเรื่องการเล่น

1265
01:07:23,418 --> 01:07:26,004
"ฉันต้องตะลอนทั่วโลกกับแตรนี่…"

1266
01:07:26,088 --> 01:07:27,339
(จดหมายจากอาร์มสตรองปี 1954
อ่านโดยนาส)

1267
01:07:27,422 --> 01:07:29,466
"สร้างความสุขให้คนเป็นล้านๆ
แต่ขณะเดียวกัน

1268
01:07:29,550 --> 01:07:32,928
ต้องหลบหลีกทั้งตำรวจ นักสืบ อะไรต่างๆ

1269
01:07:33,846 --> 01:07:37,140
ทำไมน่ะรึ เพราะเขาว่ามันผิดกฎหมาย

1270
01:07:37,224 --> 01:07:40,477
ฉันไม่สนใจใบอนุญาตพกปืนพิเศษ

1271
01:07:41,103 --> 01:07:45,190
ฉันแค่อยากได้ใบอนุญาตพกพาไอ้ของดีนี่"

1272
01:07:45,274 --> 01:07:48,777
ที่ฝั่งตะวันตก แคลิฟอร์เนีย ปี 1931

1273
01:07:49,319 --> 01:07:53,448
ฉันถูกจับช่วงพักครึ่งการแสดง

1274
01:07:53,532 --> 01:07:57,286
ตำรวจสืบสวนตัวใหญ่บึ้กสองคน

1275
01:07:57,369 --> 01:08:01,623
โผล่มาหลังรถ แล้วบอกเราว่า

1276
01:08:02,499 --> 01:08:04,710
"เราขอยึดบุหรี่ยัดไส้นี้ไว้"

1277
01:08:04,793 --> 01:08:10,424
ฉันติดคุกกลางเมืองแอลเออยู่เก้าวัน

1278
01:08:10,507 --> 01:08:13,844
เมื่อพวกคนคุกเงยหน้า

1279
01:08:13,927 --> 01:08:20,267
เห็นฉันเดินเข้าไปกับนายตำรวจใหญ่

1280
01:08:20,350 --> 01:08:24,770
ทุกคนพร้อมใจกันเรียก
"เฮ้ย หลุยส์ อาร์มสตรอง!"

1281
01:08:25,354 --> 01:08:28,317
ผู้พิพากษาตัดสินรอลงอาญา

1282
01:08:28,399 --> 01:08:33,404
คืนนั้นฉันกลับไปทำงานเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

1283
01:09:08,439 --> 01:09:10,108
ทุกท่านครับ

1284
01:09:10,192 --> 01:09:11,859
(เลนนาร์ด เบิร์นสทีน
วาทยกรและผู้ประพันธ์เพลง)

1285
01:09:11,944 --> 01:09:13,569
หลุยส์ อาร์มสตรองบอกผม

1286
01:09:13,654 --> 01:09:17,032
คืนนี้ความฝันทรงเกียรติสูงสุดของเขา
กำลังจะเป็นจริง

1287
01:09:17,115 --> 01:09:19,576
ด้วยการร่วมแสดงกับวง นิวยอร์กฟิลฮาร์โมนิค

1288
01:09:20,160 --> 01:09:23,412
ผมขอบอกว่าเราต่างหาก

1289
01:09:23,497 --> 01:09:26,166
พวกนักดนตรีรากงอกอย่างเราๆ นี้

1290
01:09:26,250 --> 01:09:30,962
ถือเป็นเกียรติมากที่ได้บรรเลง
"St. Louis Blues"

1291
01:09:31,046 --> 01:09:35,008
เราแค่นำงานของเขามาเลียนแบบ
ขยายใหญ่ขึ้นเท่านั้น

1292
01:09:35,591 --> 01:09:38,386
เขาเป็นตัวจริง

1293
01:09:38,470 --> 01:09:41,765
จริงใจและเรียบง่าย อีกทั้งยังทรงเกียรติ

1294
01:09:49,481 --> 01:09:53,652
ฉันไม่มีวันลืมครั้งแรกที่เรา
ไปแอฟริกาในปี 1956

1295
01:09:53,734 --> 01:09:54,736
(ซาชโม "คืนถิ่น")

1296
01:09:54,820 --> 01:09:55,821
(ลูซิลล์ อาร์มสตรอง - ภรรยา)

1297
01:09:57,781 --> 01:09:59,199
"คุณพระ คนดี"

1298
01:09:59,283 --> 01:10:01,034
(จดหมายจากอาร์มสตรอง ปี 1956
อ่านโดยนาส)

1299
01:10:01,118 --> 01:10:03,412
"ไม่รู้เลยว่าจะได้รับการต้อนรับล้นหลามเท่านี้

1300
01:10:03,495 --> 01:10:07,791
จากพี่น้องในบ้านเกิด บนแผ่นดินแอฟริกา"

1301
01:10:09,126 --> 01:10:10,127
(กานา ปี 1956)

1302
01:10:10,210 --> 01:10:13,172
ทัวร์ครั้งนี้
เป็นการผูกมิตรและเป็นแรงบันดาลใจแก่ผู้คน

1303
01:10:13,255 --> 01:10:14,298
(แฟนเพลงแจ๊สต้อนรับ
"คิง" หลุยส์)

1304
01:10:14,381 --> 01:10:16,758
ผมว่า ตอนนั้นพวกเขาคงคิดอย่างนั้น

1305
01:10:16,842 --> 01:10:20,637
แต่เราทุกคนแค่อยากไปเล่นดนตรี
ทุกคนคือแฟนๆ

1306
01:10:22,806 --> 01:10:25,809
ใช่ เราลงจากเครื่องบินแล้วก็…

1307
01:10:25,893 --> 01:10:29,646
ทั้งหมดเพื่อคุณ รักนี้เพื่อหลุยส์

1308
01:10:39,323 --> 01:10:40,532
ล้า หล่า ลา

1309
01:10:40,616 --> 01:10:44,161
(คอนเสิร์ตหลุยส์ อาร์มสตรอง
สนามโปโลเก่า วันพุธ)

1310
01:10:44,244 --> 01:10:48,290
คนตั้งใจมากันเยอะมากจนที่ไม่พอ

1311
01:10:48,373 --> 01:10:51,043
ต้องใช้สนามโปโล ซึ่งเป็นสนามกีฬาใหญ่

1312
01:11:09,770 --> 01:11:12,397
จากนั้นหัวหน้าเผ่าคนหนึ่งก็ทักหลุยส์
"สวัสดี ซาชโม"

1313
01:11:12,481 --> 01:11:13,607
หลุยส์ก็บอกฉัน

1314
01:11:13,690 --> 01:11:15,943
"เห็นไหมแม่ ขนาดในป่าในดง
ยังมีคนฟังแผ่นเสียงฉัน"

1315
01:11:16,026 --> 01:11:18,320
นั่นแหละค่ะ ทุกคนรู้จักป๋า

1316
01:11:18,403 --> 01:11:20,113
(ควาเม นครูมาห์
นายกรัฐมนตรีกานา)

1317
01:11:27,788 --> 01:11:30,290
- ผมสนุกมาก
- แน่นอนเลย

1318
01:11:30,374 --> 01:11:32,584
ใช่ มีประมาณเก้าชนเผ่า

1319
01:11:32,668 --> 01:11:36,004
เดินทางมาหลายร้อยกิโลเมตร
เพื่อมาเต้นกับเรา

1320
01:11:36,713 --> 01:11:39,800
หนึ่งในชาวเผ่า มีสาวคนหนึ่งเต้นตามเพลง

1321
01:11:39,883 --> 01:11:40,884
ดูเหมือนแม่ผมเปี๊ยบ

1322
01:11:40,968 --> 01:11:43,595
ผมเลยขอให้ตากล้องเรียกมา

1323
01:11:43,679 --> 01:11:46,640
ให้เธอเต้นกับเพลงผม

1324
01:11:53,438 --> 01:11:54,690
เราเคยแต่งเพลงหนึ่ง

1325
01:11:54,773 --> 01:11:57,484
เล่าถึงเทศกาลใหญ่ประจำปี

1326
01:11:57,568 --> 01:11:58,819
ในบ้านเกิดผม

1327
01:11:58,902 --> 01:12:00,821
เรียกว่าขบวนพาเหรดซูลู
ในสัปดาห์มาร์ดิกราส์

1328
01:12:00,904 --> 01:12:02,322
("ราชาซูลูจงเจริญ"
หลุยส์ "ซาชโม" อาร์มสตรอง)

1329
01:12:02,406 --> 01:12:07,077
แต่หลังจากอัดเพลงนั้น 23 ปี
ในปี 1949

1330
01:12:07,160 --> 01:12:11,331
เขาถึงยอมแต่งตั้งซาชโมเป็นราชาซูลู

1331
01:12:13,709 --> 01:12:17,713
(นิวออร์ลีนส์ ปี 1949)

1332
01:12:18,755 --> 01:12:20,174
ผมไปถึงนิวออร์ลีนส์

1333
01:12:20,257 --> 01:12:21,884
ทุกคนในเมืองนั้นเหมือนคลั่งกันไปหมด

1334
01:12:21,967 --> 01:12:22,926
(เลนนาร์ด เฟเธอร์ - นักเปียโนแจ๊ส)

1335
01:12:23,010 --> 01:12:24,344
คนแน่นเต็มถนน

1336
01:12:24,428 --> 01:12:27,055
ความผสมผสานและย้อนแย้งทางชาติพันธุ์สีผิว
มีหมดทุกรูปแบบ

1337
01:12:27,139 --> 01:12:29,600
เหมือนเผ่าซูลูที่เตรียมแห่หลุยส์ในคืนนั้น

1338
01:12:29,683 --> 01:12:31,393
ในคอนเสิร์ตที่หอประชุม บุ๊คเกอร์ ที. วอชิงตัน

1339
01:12:31,476 --> 01:12:33,061
(หลุยส์ อาร์มสตรอง
และคณะดนตรีรวมดาวคู่ใจ)

1340
01:12:33,145 --> 01:12:35,439
วงดนตรีรวมดาวของอาร์มสตรอง
บรรเลง 45 นาที

1341
01:12:35,522 --> 01:12:40,652
เน้นเพลงพื้นบ้านนิวออร์ลีนส์แท้ๆ
ท่ามกลางผู้คนที่ตั้งใจมาฟัง

1342
01:12:41,320 --> 01:12:42,905
ผมไปชมคอนเสิร์ต แล้วก็เห็น

1343
01:12:42,988 --> 01:12:45,908
คนดำนั่งฝั่งซ้ายและตรงกลาง

1344
01:12:45,991 --> 01:12:47,868
ส่วนคนขาวนั่งฝั่งขวา

1345
01:12:47,951 --> 01:12:50,454
แต่บนเวทีผมเห็นหลุยส์ กับแจ็ค ทีการ์เด้น

1346
01:12:50,537 --> 01:12:51,872
คล้องแขนกัน

1347
01:12:51,955 --> 01:12:55,209
แสดงมิตรภาพพี่น้องต่างสีผิวขณะร้องเพลงคู่

1348
01:12:55,709 --> 01:12:58,170
ผมเห็นเจ้าหน้าที่คนขาวจับมือกับหลุยส์บนเวที

1349
01:12:58,253 --> 01:13:01,298
แสดงความยินดีกับเขา
และเล่นดนตรีเป็นเกียรติแก่ความสามารถเขา

1350
01:13:01,381 --> 01:13:02,883
ผมเห็นหลุยส์ยืดอกอย่างภูมิใจ

1351
01:13:02,966 --> 01:13:05,802
ขณะที่นายกเทศมนตรีนิวออร์ลีนส์
มอบกุญแจเมืองให้

1352
01:13:05,886 --> 01:13:07,554
นั่นเป็นสัปดาห์เดียวกับที่เขาได้ขึ้นปก
นิตยสารไทม์

1353
01:13:07,638 --> 01:13:10,015
แล้วมันวางขายทั่วทุกแผงหนังสือพิมพ์คนขาว

1354
01:13:10,098 --> 01:13:12,100
ในนามของประชาชนเมืองนิวออร์ลีนส์

1355
01:13:12,184 --> 01:13:13,936
เมืองซึ่งอดีตมีสีสันและอนาคตอันสดใส

1356
01:13:14,019 --> 01:13:15,354
(ดีเลสเซปส์ สตอรี่ มอร์ริสัน
นายกเทศมนตรีเมืองนิวออร์ลีนส์)

1357
01:13:15,437 --> 01:13:17,481
เราขอมอบกุญแจเมืองนี้แก่คุณ

1358
01:13:18,357 --> 01:13:19,983
แด่หลุยส์ อาร์มสตรอง

1359
01:13:20,067 --> 01:13:22,110
ขอบคุณมากครับ ท่านนายกฯ

1360
01:13:22,194 --> 01:13:24,947
ของขวัญชิ้นเยี่ยมยอดจริงๆ
ตื่นเต้นที่สุดในชีวิต

1361
01:13:25,030 --> 01:13:27,199
แต่ผมก็รู้ว่ามีอีกหลายร้อยแห่ง

1362
01:13:27,282 --> 01:13:29,576
ซึ่งจะไม่มีวันไขกุญแจเปิดเมืองต้อนรับเขา

1363
01:13:33,372 --> 01:13:35,541
ตอนที่หลุยส์ได้เป็นราชาซูลู ใครๆ ก็ออกมา

1364
01:13:35,624 --> 01:13:36,667
(เลสเตอร์ "บูทส์" อเล็กซิส - นักดนตรี)

1365
01:13:36,750 --> 01:13:40,838
ไม่ได้มาร่วมขบวนพาเหรดนะ
แต่มาดูหลุยส์ อาร์มสตรอง

1366
01:13:40,921 --> 01:13:42,047
ราชาซูลู

1367
01:13:42,756 --> 01:13:44,299
คนเยอะมาก

1368
01:13:44,383 --> 01:13:46,385
ทุกอย่างหยุดชะงักไปเลย

1369
01:13:46,468 --> 01:13:48,053
ทุกอย่างหยุดนิ่ง

1370
01:13:48,136 --> 01:13:50,180
แล้วเขาต้องลงจากรถแห่

1371
01:13:50,264 --> 01:13:52,724
เพราะถ้านั่งบนนั้น
ไม่นานจะบาดเจ็บเอาได้

1372
01:13:52,808 --> 01:13:53,809
เข้าใจไหม

1373
01:13:53,892 --> 01:13:55,143
(วินตัน มาร์ซาลิส - นักดนตรีแจ๊สทรัมเป็ต)

1374
01:13:55,227 --> 01:13:58,647
เร็กซ์เป็นขบวนพาเหรดใหญ่สุด
ในบรรดาพาเหรดคนขาว

1375
01:13:58,730 --> 01:14:01,191
พูดว่าคนขาว เพราะ… ตอนนั้นยังแบ่งแยกสีผิว

1376
01:14:01,275 --> 01:14:02,276
แต่ซูลูเหมือน…

1377
01:14:02,359 --> 01:14:03,318
(พาเหรดราชาซูลู)

1378
01:14:03,402 --> 01:14:04,486
จุดสูงสุดของทุกอย่าง

1379
01:14:04,570 --> 01:14:07,865
ป๋าอยากเป็นราชาซูลูบนรถแห่มาทั้งชีวิต

1380
01:14:07,948 --> 01:14:11,076
ราชาซูลูจะทาหน้าดำ

1381
01:14:11,743 --> 01:14:12,995
เขาก็ทำอย่างนั้น

1382
01:14:13,078 --> 01:14:16,707
แต่เมื่อหลุยส์ อาร์มสตรองทำ
มันกลับเป็นเรื่องเลวร้าย

1383
01:14:18,792 --> 01:14:21,378
- สมัยนั้นมีเรื่องดี…
- ใช่

1384
01:14:21,461 --> 01:14:25,090
เพราะกำลังมีการเดินขบวนเรียกร้อง
และองค์กรต่างๆ

1385
01:14:25,174 --> 01:14:28,594
พวกเขาไม่ยอมให้เกิดขึ้นอีก ไม่ยอมให้ทาหน้า

1386
01:14:29,553 --> 01:14:31,263
หัวใจของประเพณีทาหน้าดำ

1387
01:14:31,346 --> 01:14:33,473
เราต้องเข้าใจก่อนว่ามันมาจาก
การเป็นตัวตลกวณิพก

1388
01:14:33,557 --> 01:14:34,558
(สแตนลีย์ เคร้าช์
นักเขียน นักวิจารณ์ดนตรี)

1389
01:14:34,641 --> 01:14:37,394
เขาไม่ได้สร้างตัวตลกวณิพกเพื่อเชิดชูคนดำ

1390
01:14:37,477 --> 01:14:38,729
("เช็คแอนด์ดับเบิ้ลเช็ค" - ปี 1930)

1391
01:14:38,812 --> 01:14:44,735
วณิพกถูกสร้างมาเพื่อให้คนขาวมีงานทำ
ด้วยการเลียนแบบคนดำ

1392
01:14:46,236 --> 01:14:50,240
แต่แล้วมันกลายเป็นเรื่องตลกร้าย

1393
01:14:50,324 --> 01:14:57,289
เมื่อมันเป็นปรากฏการณ์โด่งดังอย่างแรกสุด
ในวัฒนธรรมอเมริกา

1394
01:15:03,504 --> 01:15:05,464
เราต้องเข้าใจที่มาของประเพณี

1395
01:15:05,547 --> 01:15:06,590
(วินตัน มาร์ซาลิส - นักดนตรีแจ๊สทรัมเป็ต)

1396
01:15:06,673 --> 01:15:09,134
เพราะคนทั่วไปไม่เข้าใจประเพณีนั้น

1397
01:15:09,218 --> 01:15:12,054
พวกเขาเห็นแต่ตัวตลกทาหน้าดำ

1398
01:15:12,137 --> 01:15:13,931
แต่หลุยส์ไม่ได้มองอย่างนั้น

1399
01:15:14,014 --> 01:15:16,600
เรามีประเพณีและอะไรต่างๆ มากมาย

1400
01:15:16,683 --> 01:15:20,395
ซึ่งทำได้และเป็นเรื่องดี มีความหมาย

1401
01:15:21,104 --> 01:15:24,274
แต่ช่วงต่อสู้เพื่อสิทธิพลเมือง
เราโยนทุกอย่างทิ้งไป

1402
01:15:24,358 --> 01:15:26,902
เต้นท่าหนึ่ง ทำตัวตกต่ำ เอาใจคนขาว

1403
01:15:27,694 --> 01:15:30,280
เราไม่อยากยุ่งอะไรกับมัน

1404
01:15:30,364 --> 01:15:32,241
(เจมส์ บอลด์วิน
เรื่องสั้น "ซันนี่บลูส์")

1405
01:15:35,285 --> 01:15:36,954
"หลังงานศพ

1406
01:15:37,037 --> 01:15:40,290
เมื่อเหลือผมกับซันนี่อยู่ตามลำพัง
ในห้องครัวว่างโล่ง…

1407
01:15:40,374 --> 01:15:41,875
(เนื้อหาจาก "ซันนี่บลูส์"
โดย เจมส์ บอลด์วิน)

1408
01:15:41,959 --> 01:15:43,544
ผมพยายามทำความเข้าใจเขา

1409
01:15:44,294 --> 01:15:45,546
'แกอยากทำอะไร'

1410
01:15:46,171 --> 01:15:48,632
'อยากเล่นแจ๊ส' เขาตอบ

1411
01:15:49,132 --> 01:15:51,844
'อย่างหลุยส์ อาร์มสตรองน่ะรึ'

1412
01:15:52,469 --> 01:15:54,388
หน้าของเขาเปลี่ยนสีราวกับโดนสบประมาท

1413
01:15:54,972 --> 01:15:58,767
'ไม่ ฉันไม่ได้หมายถึงเพลงเฉิ่มเชยพรรค์นั้น'"

1414
01:15:59,476 --> 01:16:04,106
ป๋า คิดว่าตัวเองพลาดแค่ไหน

1415
01:16:04,606 --> 01:16:07,067
ไม่ได้หมายถึงชีวิตป๋านะ ไม่ใช่ศักดิ์ศรีแน่ๆ ละ

1416
01:16:07,150 --> 01:16:10,529
แต่ในแง่รายได้
เพราะเกิดมาจากเป็นคนดำในประเทศคนขาว

1417
01:16:10,612 --> 01:16:13,073
ไม่ ผมไม่มองอย่างนั้น

1418
01:16:13,740 --> 01:16:17,494
ประเทศจะมีค่าอะไร ถ้าคนมันโง่

1419
01:16:18,203 --> 01:16:19,204
เข้าใจไหม

1420
01:16:19,288 --> 01:16:22,708
อยากอยู่อย่างคนกล้าหรือกลัวหัวหด
ไปตัดสินใจเอาเอง

1421
01:16:23,208 --> 01:16:24,334
(อมิรี บารากา - นักเขียนและกวี)

1422
01:16:24,418 --> 01:16:26,795
คนหนุ่มสาวมากมายรังเกียจท่าที

1423
01:16:26,879 --> 01:16:30,632
อาร์มสตรองที่พวกนั้นคิดว่า
เป็นการสยบยอมต่อสหรัฐฯ

1424
01:16:30,716 --> 01:16:32,134
ถ้าต้องดิ้นรนกระเสือกกระสน
ในยุค 50 และ 60

1425
01:16:32,217 --> 01:16:33,468
(เราอยากได้เสรีภาพเต็มคำ!)

1426
01:16:33,552 --> 01:16:34,928
ท่าทีจะต่างออกไป

1427
01:16:35,012 --> 01:16:37,806
คนทั่วไปมีแนวคิดทางการเมืองต่างออกไป

1428
01:16:37,890 --> 01:16:38,891
(เอเวอร์สตายเพื่อคุณ)

1429
01:16:38,974 --> 01:16:41,935
พวกเขาไม่เข้าใจหลุยส์
เพราะหลุยส์อารมณ์ดีอยู่เสมอ

1430
01:16:42,019 --> 01:16:42,895
ยิ้มแย้มตลอด

1431
01:16:46,773 --> 01:16:47,774
เย้!

1432
01:16:47,858 --> 01:16:51,737
เก็บจอร์เจียไว้แนบใจ

1433
01:16:51,820 --> 01:16:53,572
เย้

1434
01:16:53,655 --> 01:16:55,365
อืม

1435
01:16:57,075 --> 01:17:00,621
คนอื่นไม่รู้ว่าหลุยส์เป็นอย่างนั้น

1436
01:17:00,704 --> 01:17:02,289
เวลาอยู่กับเพื่อนฝูง

1437
01:17:02,372 --> 01:17:03,540
(ไมลส์ เดวิส - นักดนตรีแจ๊สทรัมเป็ต)

1438
01:17:03,624 --> 01:17:05,959
- เขาทำตัวเหมือนกัน
- ใช่

1439
01:17:06,043 --> 01:17:08,504
แต่เมื่อไปทำต่อหน้าคนขาว…

1440
01:17:08,587 --> 01:17:09,588
("ไฟฟ์เพนนีส์" - ปี 1959)

1441
01:17:09,671 --> 01:17:11,840
พยายามให้คนขาวสนุกไปด้วย

1442
01:17:11,924 --> 01:17:13,342
- เขาก็แค่ทำอย่างนั้น
- ใช่!

1443
01:17:13,425 --> 01:17:15,010
- คนหาว่าเขาเป็นลุงทอม อวยคนขาว
- ใช่

1444
01:17:15,093 --> 01:17:20,641
โอ้ บิดแขนขา จับอาบน้ำก็ได้ด้วยนะ

1445
01:17:22,809 --> 01:17:24,728
ร่อนลมไปหรือขับลงใต้
ไปนิวออร์ลีนส์

1446
01:17:24,811 --> 01:17:27,147
ครั้งแรกที่พูดผิดและทำอะไรผิดไป…

1447
01:17:27,231 --> 01:17:28,273
(สลิม ธอมป์สัน - นักแสดงและเพื่อน)

1448
01:17:28,357 --> 01:17:29,942
คนจะหาว่าเราทำตัวเป็นลุงทอม ให้ตายสิ

1449
01:17:30,025 --> 01:17:33,612
นักแสดงตลกระดับชาติทุกคน
ถูกจัดอยู่ในหมวดนี้

1450
01:17:33,695 --> 01:17:35,489
ดูยิวนั่นสิ เขาไม่ใช้สำเนียงตัวเองเหรอ

1451
01:17:35,572 --> 01:17:37,449
ผมไม่ใช่คนตลก

1452
01:17:37,533 --> 01:17:38,951
พอดีว่าเกิดมาเป็นคนแบบนี้เฉยๆ

1453
01:17:39,034 --> 01:17:41,370
"ไม่ใช่" กับผีสิ คุณตลกโดยธรรมชาติ

1454
01:17:41,453 --> 01:17:42,955
เออ นั่นก็ถูก

1455
01:17:43,038 --> 01:17:45,999
บทบาทเขาในหนังหลายเรื่อง
เรื่องแรกๆ ผมไม่ชอบเลย

1456
01:17:46,083 --> 01:17:47,292
(วินตัน มาร์ซาลิส - นักดนตรีแจ๊สทรัมเป็ต)

1457
01:17:47,376 --> 01:17:49,837
การที่คนรุ่นผมต้องมาเห็นเขาร้องเพลงให้ม้าฟัง

1458
01:17:49,920 --> 01:17:53,298
หรือทำตัวแบบที่คนดำทำในหนัง

1459
01:17:53,382 --> 01:17:54,842
นั่นไม่ใช่หลุยส์ อาร์มสตรอง

1460
01:17:56,134 --> 01:17:58,428
สว่างสดใสปานนี้ได้อย่างไร

1461
01:17:58,512 --> 01:17:59,513
("โกอิ้งเพลสเซส" - ปี 1938)

1462
01:18:02,224 --> 01:18:04,643
ตัวใหญ่ปานนี้ได้อย่างไรหนอ

1463
01:18:04,726 --> 01:18:07,354
อาร์ชี่จมูกหักเพราะทะเลาะกับคนดำ

1464
01:18:07,437 --> 01:18:10,023
เขาไม่ชอบท่าทีที่มันพูดกับผม

1465
01:18:10,107 --> 01:18:12,901
ไอ้คนอวดดีนั่นบอกว่า "หลุยส์ อาร์มสตรอง

1466
01:18:12,985 --> 01:18:14,403
ไอ้ลุงทอมขี้ประจบ"

1467
01:18:14,486 --> 01:18:17,573
กูไป "ลุงทอม" กับใครตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่ทราบ

1468
01:18:17,656 --> 01:18:19,449
บอกเลย แค่เราโผล่หน้า

1469
01:18:19,533 --> 01:18:22,744
ยิ้มเผล่ในสื่อสาธารณะ
คนดำด้วยกันก็ด่าว่าเราเป็นลุงทอมแล้ว

1470
01:18:22,828 --> 01:18:26,081
- กูไปเป่าแตรโว้ย…
- หน้าตาเป็นอย่างนั้นเอง

1471
01:18:27,749 --> 01:18:30,252
คนส่วนใหญ่ที่โตมากับผม รวมถึงผมเอง

1472
01:18:30,335 --> 01:18:31,837
เราหัวเราะเยาะหลุยส์ อาร์มสตรองกันทั้งนั้น

1473
01:18:31,920 --> 01:18:32,921
(ออสซี่ เดวิส - นักแสดง)

1474
01:18:33,005 --> 01:18:34,464
เรารู้ว่าเขาเป่าแตรเก่ง

1475
01:18:34,548 --> 01:18:37,426
แต่มันไม่ช่วยให้เรามองเขาในแง่ดี
หรือเลิกล้อเลียนเขาได้

1476
01:18:38,010 --> 01:18:40,679
หันไปทางไหนเราก็เห็นลุงหลุยส์

1477
01:18:41,346 --> 01:18:46,727
เหงื่อเม็ดเป้ง ทำตาถลน ฉีกยิ้มปากกว้าง

1478
01:18:46,810 --> 01:18:49,271
ให้ตายเถอะ ยิ้มยิงฟันครบทุกซี่

1479
01:18:50,522 --> 01:18:52,191
"อุ๊ฟต้าห์" เราเรียกล้อเลียนด้วยคำนั้น

1480
01:18:52,858 --> 01:18:57,529
เช็ดเหงื่อ ยักคอ ให้ความบันเทิงคนขาว

1481
01:18:57,613 --> 01:18:59,907
อ้อเหรอ

1482
01:18:59,990 --> 01:19:02,242
("อ้อ" "เหรอ")

1483
01:19:02,326 --> 01:19:08,040
จนกระทั่งปี 1966 เราได้ร่วมงานกัน

1484
01:19:08,123 --> 01:19:12,461
ถ่ายหนังที่นิวยอร์ก
กับแซมมี่ เดวิส และซิซิลี ไทสัน

1485
01:19:13,212 --> 01:19:14,755
ผมถึงได้รู้จักหลุยส์ดีขึ้น

1486
01:19:16,465 --> 01:19:18,842
วันหนึ่ง เราเลิกกองไปมื้อเที่ยงกัน

1487
01:19:18,926 --> 01:19:20,677
ผมตัดสินใจไม่ออกไปไหน

1488
01:19:21,178 --> 01:19:23,347
ที่นั่นเงียบสนิท ผมก็นึกว่าคนไปกันหมดแล้ว

1489
01:19:23,430 --> 01:19:26,642
ผมกลับไปที่กองถ่าย ไปนอนที่เตียง

1490
01:19:28,810 --> 01:19:34,191
เจอหลุยส์นั่งเก้าอี้ข้างประตู

1491
01:19:34,274 --> 01:19:38,362
เงยหน้าดวงตาเหม่อลอย

1492
01:19:39,947 --> 01:19:41,615
อย่างเศร้าสร้อย

1493
01:19:41,698 --> 01:19:45,160
ใจสลายที่สุดเท่าที่เคยเห็นจากสีหน้าของใคร

1494
01:19:47,996 --> 01:19:49,915
ผมจ้องเขาอยู่ครู่หนึ่ง

1495
01:19:51,333 --> 01:19:54,837
เมื่อผมจะหันหลังแอบหลบออกไป

1496
01:19:56,213 --> 01:19:57,673
เสียงก็ปลุกหลุยส์จากภวังค์

1497
01:19:57,756 --> 01:20:00,217
ทันใดนั้น รอยยิ้มการแสดงนั่นก็กลับมา

1498
01:20:00,300 --> 01:20:01,301
ฉีกปากกว้าง

1499
01:20:01,385 --> 01:20:03,303
เขาหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดหน้าผาก

1500
01:20:03,387 --> 01:20:04,972
"ไงคุณ

1501
01:20:05,055 --> 01:20:08,433
อยากปล่อยให้ตาหลุยส์แก่ๆ อดตายล่ะสิ"

1502
01:20:09,726 --> 01:20:12,145
ผมปรับสีหน้าแล้วยิ้มตอบ

1503
01:20:15,482 --> 01:20:16,650
แต่มันไม่ตลกเลย

1504
01:20:18,569 --> 01:20:19,570
ไม่ตลกแล้ว

1505
01:20:22,364 --> 01:20:25,659
ใบหน้าที่ผมเห็นนั้นทำให้ผมสะเทือนใจ

1506
01:20:27,661 --> 01:20:28,912
นั่นคือใบหน้าของพ่อ

1507
01:20:29,872 --> 01:20:31,123
ของลุง

1508
01:20:31,874 --> 01:20:34,793
ของตัวผมเอง สืบทอดต่อมาหลายรุ่น

1509
01:20:35,794 --> 01:20:37,921
ทำสิ่งเดียวกับที่หลุยส์ต้องทำ

1510
01:20:38,755 --> 01:20:39,882
ด้วยเหตุผลเดียวกัน

1511
01:20:41,383 --> 01:20:42,384
เพื่อเอาชีวิตรอด

1512
01:20:43,510 --> 01:20:45,262
ผมไม่หัวเราะเยาะหลุยส์อีกเลยนับจากนั้น

1513
01:20:47,389 --> 01:20:52,728
เพราะภายใต้เสียงแหบเสน่ห์

1514
01:20:55,105 --> 01:21:01,486
ภายใต้รอยยิ้มฟันขาว
เรียงรายยิ่งกว่าคีย์เปียโน

1515
01:21:04,156 --> 01:21:08,160
มีเสียงแตรแห่งความเจ็บปวดซึ่งฆ่าเราได้

1516
01:21:09,077 --> 01:21:13,207
หลุยส์ซ่อนความเป็นชายไว้กับแตรนั้น
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา

1517
01:21:13,832 --> 01:21:16,043
มากพอสำหรับเขา สำหรับเราทุกคน

1518
01:21:39,441 --> 01:21:41,944
ผมเข้าใจว่าคุณเป็นนักการเมือง

1519
01:21:42,027 --> 01:21:43,820
พอทราบอะไรเกี่ยวกับการเมืองบ้างไหม

1520
01:21:43,904 --> 01:21:45,906
ไม่ๆ

1521
01:21:45,989 --> 01:21:49,952
การเมืองเหรอ คุณเอาไปตีพิมพ์ไม่ได้หรอกว่า

1522
01:21:50,911 --> 01:21:54,623
มีนักกอล์ฟแอฟริกัน หรืออะไรแนวนั้น

1523
01:21:55,249 --> 01:21:58,752
เราเห็นกิริยาเข้าสังคมของเขาแล้วสับสน

1524
01:21:58,836 --> 01:22:00,295
(อมิรี บารากา - นักเขียนและกวี)

1525
01:22:00,379 --> 01:22:02,214
กับบริบทที่สังคมยังจับคนดำแขวนคอ

1526
01:22:02,297 --> 01:22:03,298
(เลิกกฎหมายจิมโครว์)

1527
01:22:03,799 --> 01:22:06,176
เข้าใจไหม การแบ่งแยกสีผิวอย่างเปิดเผย

1528
01:22:06,260 --> 01:22:09,638
เราคิดว่าหลุยส์สยบยอมเรื่องนั้น

1529
01:22:09,721 --> 01:22:13,725
บางครารู้สึก

1530
01:22:14,685 --> 01:22:16,603
ราวเด็กกำพร้าแม่

1531
01:22:16,687 --> 01:22:21,108
หลุยส์แสดงออกผ่านดนตรีและศิลปะ

1532
01:22:21,191 --> 01:22:22,526
และก้าวข้ามเรื่องนั้นไปแล้ว

1533
01:22:22,609 --> 01:22:25,362
เมื่อหลุยส์มีโอกาสพูดได้ เขาก็พูด

1534
01:22:31,368 --> 01:22:33,203
หลุยส์เป็นคนอ่อนไหว

1535
01:22:33,287 --> 01:22:34,413
(แดน มอร์เกนสเติร์น
นักประวัติศาสตร์ดนตรีแจ๊ส)

1536
01:22:34,496 --> 01:22:38,584
เวลาคนทำเรื่องที่เขารู้สึกว่า "ไร้จรรยาบรรณ"

1537
01:22:39,585 --> 01:22:42,337
แล้วคุณล่ะ คุณว่านักเรียนผิวสีจะมาไหม

1538
01:22:42,421 --> 01:22:43,422
(ลิตเติ้ลร็อค รัฐอาร์คันซอ ปี 1957)

1539
01:22:43,505 --> 01:22:45,215
ถ้าผมมีอำนาจจัดการ ผมไม่ให้มาหรอก

1540
01:22:45,299 --> 01:22:48,552
ผมว่านี่เป็นจุดแตกหักของการแบ่งแยก
โรงเรียนสีผิว

1541
01:22:48,635 --> 01:22:51,263
ผมว่าพวกนั้นไม่มีสิทธิ์เข้าโรงเรียน

1542
01:22:51,346 --> 01:22:52,431
(โรงเรียนมัธยมลิตเติ้ลร็อคเซ็นทรัลไฮ)

1543
01:22:52,514 --> 01:22:54,349
โอ้ เมื่อนักบุญ

1544
01:22:54,433 --> 01:22:56,226
เมื่อนักบุญ

1545
01:22:56,977 --> 01:22:59,229
บุกเดินรุดหน้า

1546
01:22:59,313 --> 01:23:01,815
บุกเดินรุดหน้า

1547
01:23:01,899 --> 01:23:06,820
- เมื่อนักบุญบุกเดินรุดหน้า
- ใช่

1548
01:23:06,904 --> 01:23:08,822
โอเย่

1549
01:23:09,323 --> 01:23:14,786
อยากร่วมขบวนนำพา

1550
01:23:14,870 --> 01:23:16,830
โอ้เย่

1551
01:23:17,581 --> 01:23:23,545
เมื่อนักบุญบุกเดินรุดหน้า

1552
01:23:25,672 --> 01:23:28,133
- เมื่อนักบุญ
- โอ้ เมื่อนักบุญ

1553
01:23:28,217 --> 01:23:30,844
- บุกเดินรุดหน้า
- บุกเดินหน้า

1554
01:23:30,928 --> 01:23:34,223
เราจะเข้าร่วมร้องรำ
เมื่อนักบุญบุกเดินรุดหน้า

1555
01:23:34,306 --> 01:23:35,307
(การแสดงยูเอสโอ ปี 1958)

1556
01:23:35,390 --> 01:23:37,976
โอ้โฮ ทั้งเยี่ยมสุด ทั้งเก่งสุด

1557
01:23:38,060 --> 01:23:40,270
ทั้งแก่สุดถึงเด็กสุด

1558
01:23:40,354 --> 01:23:42,606
จะเร่งรุดร้องรำในวง
ในวงดนตรีใหญ่

1559
01:23:42,689 --> 01:23:44,066
เมื่อนักบุญบุกเดินรุดหน้า

1560
01:23:44,149 --> 01:23:46,777
- เอาละหลุยส์ บราห์มส์เป็นไง
- อ้อ นั่นเก่งจริง

1561
01:23:46,860 --> 01:23:49,821
ลิตเติ้ลร็อค อาร์คันซอ ประชากรคนขาวมุ่งมั่น

1562
01:23:49,905 --> 01:23:53,325
กีดกันนักเรียนผิวสีไม่ให้เข้าโรงเรียน
เดียวกับลูกหลานคนขาว

1563
01:23:53,408 --> 01:23:55,994
กับโมสาร์ท
และทุกอย่างที่เขามี

1564
01:23:56,078 --> 01:23:58,622
กับซิมโฟนี
และโอเปร่ากับแจ๊ส

1565
01:23:58,705 --> 01:24:01,959
ในภายหลัง โรงเรียนเซ็นทรัลไฮ
ศูนย์พายุลิตเติ้ลร็อคถูกปิด

1566
01:24:02,042 --> 01:24:03,085
ตามคำสั่งของผู้ว่าการ

1567
01:24:03,168 --> 01:24:05,170
ซึ่งเรียกกองกำลังรักษารัฐมา

1568
01:24:05,754 --> 01:24:08,966
โอ้ เมื่อนักบุญบุกเดินรุดหน้า

1569
01:24:09,049 --> 01:24:10,217
โอ้ เมื่อนักบุญ

1570
01:24:10,300 --> 01:24:13,053
วัยรุ่นผิวสีมาถึงอย่างปลอดภัย
โดยมียามคุ้มกัน

1571
01:24:13,136 --> 01:24:15,764
แต่มาถึงไม่นานก็ต้องออกไปอีก

1572
01:24:15,848 --> 01:24:18,308
อาร์คันซอตัดสินใจใช้กฎหมู่ของตนเอง

1573
01:24:18,392 --> 01:24:19,560
ในกรณีรวมสีผิว

1574
01:24:19,643 --> 01:24:24,398
บุกเดินรุดหน้า

1575
01:24:25,774 --> 01:24:27,818
คุณจะบอกคนรัสเซียยังไง

1576
01:24:27,901 --> 01:24:30,320
เวลาเขาถามถึงเหตุการณ์ที่ลิตเติ้ลร็อค

1577
01:24:30,404 --> 01:24:32,739
ขึ้นกับเวลาที่เขาจะส่งผมไป

1578
01:24:32,823 --> 01:24:36,034
ผมว่าเขาคงไม่ส่งผมไป
จนกว่าสถานการณ์ยุ่งเหยิงทางใต้จะสงบ

1579
01:24:36,118 --> 01:24:39,997
สอง สี่ หก แปด เราไม่อยากรวม!

1580
01:24:42,416 --> 01:24:47,546
พวกเขาเมินรัฐธรรมนูญ
ทั้งเรื่องนั้นที่โรงเรียนก็เคยสอน

1581
01:24:47,629 --> 01:24:49,923
แต่พอกลับบ้านไป พ่อแม่พวกเขาพูดอีกอย่าง

1582
01:24:50,007 --> 01:24:51,508
บอกว่า "ไม่ต้องยึดติดกับมัน

1583
01:24:51,592 --> 01:24:54,011
เพราะเราก็อยู่มาได้เป็นร้อยปี
โดยไม่สนใจมัน"

1584
01:24:54,094 --> 01:24:57,806
เท่ากับไม่มีใครเตือนกัน เพราะงั้นก็อย่าดีกว่า

1585
01:24:57,890 --> 01:25:02,019
ถ้าทางนั้นถามว่าเกิดอะไรขึ้น
ถ้าผมได้ไปตอนนี้ ผมก็โกหกไม่ได้

1586
01:25:02,102 --> 01:25:05,522
แต่มีเรื่องหนึ่งนะ มันไม่คุ้มหรอก
ถ้าผมต้องโกหกความรู้สึกที่มีต่อเรื่องนี้

1587
01:25:06,023 --> 01:25:07,774
- ขอบคุณครับหลุยส์
- โอเค

1588
01:25:08,317 --> 01:25:09,610
ผมขอบอกกับทุกท่าน

1589
01:25:09,693 --> 01:25:10,903
(ออร์วัล ฟอบัส - ผู้ว่าการรัฐอาร์คันซอ)

1590
01:25:10,986 --> 01:25:12,988
ผมไม่มีวันยอมเปิดโรงเรียนรัฐในลิตเติ้ลร็อค

1591
01:25:13,071 --> 01:25:15,657
ตามหลักการรวมเชื้อชาติ
เว้นแต่ประชาชนจะต้องการอย่างนั้น

1592
01:25:17,659 --> 01:25:19,703
ประเทศนี้มีมุมมอง

1593
01:25:19,786 --> 01:25:21,038
ใสซื่ออย่างประหลาด

1594
01:25:21,121 --> 01:25:23,582
ต่อคนที่รักชาติยิ่งชีพ แล้วพวกเขาหน้ามืดตาบอด

1595
01:25:23,665 --> 01:25:24,750
(วินตัน มาร์ซาลิส - นักดนตรีแจ๊สทรัมเป็ต)

1596
01:25:25,459 --> 01:25:27,085
เหมือนกับ "ทุกอย่างที่เราทำมันดีแล้ว"

1597
01:25:27,169 --> 01:25:31,173
แล้วก็มีคนที่ไม่รักชาติ
เห็นว่าเราไม่ได้ทำอะไรเลย

1598
01:25:31,757 --> 01:25:34,092
หลุยส์ อาร์มสตรองไม่ได้เป็นพวกไหนทั้งนั้น

1599
01:25:34,593 --> 01:25:37,888
ผมกล้าพูดว่าที่จริงเขาอยู่แนวหน้า
ขบวนการต่อสู้เพื่อสิทธิพลเมือง

1600
01:25:37,971 --> 01:25:39,640
ในแง่ของการออกถ้อยแถลง

1601
01:25:40,140 --> 01:25:43,227
มากกว่าพวกนักดนตรีร่วมสมัยในยุคนั้นเสียอีก

1602
01:25:43,310 --> 01:25:46,313
แม้แต่คำที่เขาพูดถึงปธน.ไอเซนฮาวร์
ในยุค 50

1603
01:25:46,396 --> 01:25:48,857
ใช่ เขาโกรธเรื่องแบ่งแยกสีผิว

1604
01:25:48,941 --> 01:25:50,526
(แลร์รี่ ลูบีนาว - นักข่าว)

1605
01:25:50,609 --> 01:25:52,444
เขาบอกว่าเท่าที่รู้

1606
01:25:52,528 --> 01:25:53,987
ไอค์กับรัฐบาลนั้นควรไปลงนรก

1607
01:25:54,071 --> 01:25:57,950
เขาร้องเพลงชาติในแบบของเขาให้ผมฟัง

1608
01:25:58,033 --> 01:26:00,285
โดยเปลี่ยนเนื้อเพลงจนหยาบโลน

1609
01:26:00,369 --> 01:26:05,457
"โอ้ พวกมึง ไอ้สารเลว
จะได้เห็นแสงตะวันห่าเหวเหรอ"

1610
01:26:06,124 --> 01:26:07,793
เขาโกรธมาก

1611
01:26:07,876 --> 01:26:08,877
(เออร์นี่ แอนเดอร์สัน - โปรโมเตอร์)

1612
01:26:08,961 --> 01:26:11,088
เขาพูดอะไรไปเยอะ

1613
01:26:11,171 --> 01:26:15,843
เรื่องหนึ่งก็เช่น "ส่วนออร์วัล ฟอบัส
มันก็แค่เด็กไร่โง่ๆ"

1614
01:26:15,926 --> 01:26:17,678
ฉันว่าน่าขายหน้าจริงๆ

1615
01:26:17,761 --> 01:26:21,473
ที่คนเราต้องตลบแตลงตีสองหน้า

1616
01:26:21,557 --> 01:26:23,433
หมายถึงผู้ว่าฯ นั่น

1617
01:26:23,517 --> 01:26:24,935
กล้าท้าพนันเลย

1618
01:26:25,018 --> 01:26:27,896
มันก็จ้างแม่นมผิวสีแก่ๆ เลี้ยงลูกให้

1619
01:26:27,980 --> 01:26:32,109
ประเทศชาตินี้ ช่างหลงผิด เลือดเย็น

1620
01:26:32,192 --> 01:26:33,819
แค่ตามข่าวก็อับอายแล้ว

1621
01:26:33,902 --> 01:26:34,903
พวกเขาทนไม่ได้

1622
01:26:34,987 --> 01:26:36,989
ตกกลางคืนพวกนั้นหลับตาลงได้ยังไง

1623
01:26:37,072 --> 01:26:39,074
เมื่อคิดว่าพรุ่งนี้ต้องทำอะไรบ้าง

1624
01:26:39,157 --> 01:26:42,160
เด็กๆ แค่ทำตามที่พ่อแม่สอน

1625
01:26:43,161 --> 01:26:44,496
เด็กๆ ไม่ทำเองหรอกถ้า…

1626
01:26:45,497 --> 01:26:48,333
หมายถึงพวกคนผิวสีนะ พวกเราสุดท้ายแล้ว

1627
01:26:48,417 --> 01:26:52,171
ผมก็ไม่รู้หรอกว่าทำไม แต่พวกเราน่ะ…

1628
01:26:52,254 --> 01:26:54,548
เราทุ่มเทหัวใจกับทุกอย่าง

1629
01:26:54,631 --> 01:26:56,884
เพราะเราแค่ทำเพื่อประเทศของเรา

1630
01:26:57,718 --> 01:27:01,054
ทุกคนตกตะลึง เมื่อหลุยส์พูดออกสื่อ

1631
01:27:01,138 --> 01:27:05,392
แต่เขาแสดงความเห็นแบบนั้นในที่ลับ
มาตลอดทั้งชีวิต

1632
01:27:05,475 --> 01:27:10,856
เขารู้เรื่องการต่อสู้เพื่อสิทธิพลเมืองเป็นอย่างดี

1633
01:27:11,356 --> 01:27:12,524
(ลูซิลล์ อาร์มสตรอง - ภรรยา)

1634
01:27:12,608 --> 01:27:14,067
เขาหัวเสีย เอาชื่อเสียงตัวเองไปเสี่ยง

1635
01:27:14,151 --> 01:27:17,821
แน่นอนค่ะ เขาได้รับความเห็นที่แย่มากๆ

1636
01:27:17,905 --> 01:27:21,074
จากผู้นำทางการเมือง
หลังจากแถลงการณ์ชิ้นนี้ออกไป

1637
01:27:21,158 --> 01:27:24,161
คือว่า… คนไปสัมภาษณ์อดัม เคลย์ตัน พาวเวลล์

1638
01:27:24,244 --> 01:27:25,996
คนไปสัมภาษณ์แซมมี่ เดวิส

1639
01:27:26,079 --> 01:27:27,539
พวกนั้นทำเมินป๋า

1640
01:27:28,040 --> 01:27:30,876
เพราะหาว่าเขาเป็นนักดนตรี เขาไม่รู้เรื่อง

1641
01:27:30,959 --> 01:27:32,836
หลุยส์เป็นคนประเภทนั้น

1642
01:27:32,920 --> 01:27:34,213
เขาจะไม่พูดเลย

1643
01:27:34,296 --> 01:27:35,339
แต่เวลาเขาโกรธ

1644
01:27:35,422 --> 01:27:38,091
เขาพูดหมดเปลือกตามที่คิดอยู่ในใจ

1645
01:27:38,175 --> 01:27:39,259
(อัล โคเบตต์ - เพื่อนของหลุยส์)

1646
01:27:39,343 --> 01:27:41,803
ดูเหมือนทำเนียบขาวกำลังรอ

1647
01:27:41,887 --> 01:27:44,097
ให้คนดังๆ ออกมาพูด

1648
01:27:44,181 --> 01:27:46,308
หลุยส์แถลงการวันนี้

1649
01:27:46,391 --> 01:27:48,727
เช้าวันถัดมา กองทัพก็ไปถึงลิตเติ้ลร็อค

1650
01:27:48,810 --> 01:27:52,898
หลังจากเขาแถลง
เขาก็ส่งโทรเลขไปหาปธน.ไอเซนฮาวร์

1651
01:27:52,981 --> 01:27:56,151
บอกว่า "ถ้าท่านไปพร้อมทหาร ผมจะไปด้วย"

1652
01:27:57,277 --> 01:27:58,987
เรื่องนั้นคนไม่ค่อยรู้กัน

1653
01:28:00,030 --> 01:28:01,949
อ๋อ มันตลกตรงนี้

1654
01:28:02,032 --> 01:28:05,452
ไม่มีใครเข้าใจป๋าจริงๆ ซึ่งก็น่าเสียดาย

1655
01:28:05,536 --> 01:28:08,080
ความรู้สึกเขารุนแรงมาก เขารู้สึกจริงๆ

1656
01:28:08,580 --> 01:28:10,582
ศาสดาย่อมไร้เกียรติในประเทศของตน

1657
01:28:10,666 --> 01:28:11,959
ใช่เลย

1658
01:28:12,626 --> 01:28:14,211
ใช่

1659
01:28:14,294 --> 01:28:15,295
เยี่ยม

1660
01:28:15,838 --> 01:28:18,465
ขออีกรอบนะหลุยส์ พูดว่า…

1661
01:28:18,549 --> 01:28:20,926
ปล่อยเรามีเสรี

1662
01:28:21,009 --> 01:28:22,469
- ผมด้วยเหรอ
- เรา… ไม่

1663
01:28:22,553 --> 01:28:23,595
ตอนเขาผ่านมา…

1664
01:28:23,679 --> 01:28:25,138
ปล่อยเรามีเสรี

1665
01:28:25,222 --> 01:28:30,102
เขาว่าข้าเหมือนพระเจ้า

1666
01:28:30,185 --> 01:28:34,314
สร้างมาดังภาพเหมือนพระองค์ท่าน

1667
01:28:34,398 --> 01:28:37,734
พระเจ้าข้า หรือท่านจะผิวดำ

1668
01:28:37,818 --> 01:28:40,195
พระเจ้าข้า

1669
01:28:40,863 --> 01:28:42,072
(แดน มอร์เกนสเติร์น
นักประวัติศาสตร์ดนตรีแจ๊ส)

1670
01:28:42,155 --> 01:28:45,367
"เรียลแอมบาสซาเดอร์ส"
ตั้งใจสร้างมาเป็นละครเพลง

1671
01:28:45,450 --> 01:28:49,454
แต่น่าเสียดายที่ไปไม่ถึงบรอดเวย์

1672
01:28:50,247 --> 01:28:52,416
เรื่องมีอยู่ว่า

1673
01:28:52,499 --> 01:28:57,462
แจ๊สเป็นตัวแทนอเมริกาอย่างพิเศษลึกซึ้ง

1674
01:28:57,546 --> 01:29:02,134
และนักดนตรีแจ๊สเป็นทูตสันถวไมตรีตัวจริง

1675
01:29:02,217 --> 01:29:05,137
ไม่ใช่นักการเมืองหรือนักปาฐกถา

1676
01:29:05,220 --> 01:29:07,931
ได้หรือไม่

1677
01:29:08,015 --> 01:29:09,558
ฮัลเลลูยาห์

1678
01:29:09,641 --> 01:29:11,602
เขาร้องทุกเพลงด้วยอารมณ์เดียวกัน

1679
01:29:11,685 --> 01:29:12,561
(วินตัน มาร์ซาลิส)

1680
01:29:12,644 --> 01:29:14,646
เขาเข้าใจอารมณ์มนุษย์
เนื้อเพลงทุกประเภท

1681
01:29:14,730 --> 01:29:16,607
เขานำมาผสมผสานเข้ากันได้

1682
01:29:16,690 --> 01:29:19,443
ความเข้าอกเข้าใจ เหมือนกับ…
เรื่องทางจิตวิญญาณ

1683
01:29:19,526 --> 01:29:21,904
เป็นปัญญาลึกซึ้งและหยั่งรู้

1684
01:29:21,987 --> 01:29:26,575
พระเจ้าเฝ้ามองปฐพี

1685
01:29:27,159 --> 01:29:29,244
อารมณ์ของแจ๊สซึ่งเรียบง่ายกระทบใจ

1686
01:29:29,328 --> 01:29:31,288
ทำลายสิ่งกีดขวางทั้งหมด

1687
01:29:31,371 --> 01:29:33,999
หลุยส์ อาร์มสตรองเป็นหนึ่งในบุคคลพิเศษ

1688
01:29:34,082 --> 01:29:35,751
เป็นทูตสันถวไมตรีที่เดินทางไปทั่ว

1689
01:29:35,834 --> 01:29:37,878
คงเรียกได้ว่าเขาเป็นทูตอเมริกันถือแตร

1690
01:29:38,462 --> 01:29:41,715
ฉันเป็นทูตสันถวไมตรี

1691
01:29:42,508 --> 01:29:47,346
ถูกส่งมาแทนที่จากรัฐบาล

1692
01:29:47,429 --> 01:29:49,473
ทำได้แค่เล่นเพลงบลูส์

1693
01:29:49,556 --> 01:29:51,308
เออ แจ็ค ผมว่าคุณเข้าใจผิด

1694
01:29:51,391 --> 01:29:53,101
ที่ว่าผมเป็นทูต

1695
01:29:53,185 --> 01:29:56,104
ผมว่าแจ๊สต่างหากเป็นทูต

1696
01:29:56,188 --> 01:30:00,150
ผมเป็นคนส่งสารไปถึงที่หมาย

1697
01:30:00,817 --> 01:30:03,654
แต่แจ๊สทำหน้าที่ทุกอย่าง

1698
01:30:03,737 --> 01:30:07,658
ผมกับแตรเดินทางจากสวีเดนไปสเปน

1699
01:30:07,741 --> 01:30:10,118
ตอนไปเล่นที่เบอร์ลิน

1700
01:30:10,202 --> 01:30:13,497
คนดูมากมายโดดข้ามกำแพงเบอร์ลิน
มาฟังซาชโม

1701
01:30:15,541 --> 01:30:17,960
นั่นแหละ เครื่องพิสูจน์ว่าดนตรียิ่งใหญ่
กว่าประเทศชาติ

1702
01:30:18,752 --> 01:30:20,754
ผมไม่ค่อยรู้เรื่องการเมือง

1703
01:30:20,838 --> 01:30:23,090
แต่รู้ว่าคนต่างชาติเหล่านี้

1704
01:30:23,173 --> 01:30:25,884
ได้ยินเรื่องสารพัดเกี่ยวกับอเมริกา

1705
01:30:26,593 --> 01:30:28,929
บ้างก็ดี บ้างก็ร้าย

1706
01:30:29,012 --> 01:30:31,723
ผมแน่ใจว่าสิ่งที่ออกมาจากแตรนี้

1707
01:30:31,807 --> 01:30:34,434
ทำให้พวกเขารู้สึกดีกับเรามากขึ้น

1708
01:30:35,561 --> 01:30:39,064
ที่แน่ๆ เลย พวกเขารู้ว่าทรัมเป็ตไม่ใช่ปืนใหญ่

1709
01:30:41,066 --> 01:30:44,319
ต้องมีทางเป็นไปได้ให้ผู้บริโภคอเมริกันทุกสีผิว

1710
01:30:44,403 --> 01:30:45,988
(ประธานาธิบดีคนที่ 35
จอห์น เอฟ. เคนเนดี้)

1711
01:30:46,071 --> 01:30:49,825
ได้รับการบริการเท่าเทียมในที่สาธารณะ

1712
01:30:50,325 --> 01:30:54,580
เช่นโรงแรม ภัตตาคาร โรงละคร ร้านขายของ

1713
01:30:55,330 --> 01:30:59,376
โดยไม่ถูกบีบให้ต้องเดินประท้วงบนถนน

1714
01:30:59,459 --> 01:31:01,253
พอกลับสหรัฐฯ แล้ว

1715
01:31:01,336 --> 01:31:05,048
คุณตั้งใจร่วมขบวนต่อสู้เพื่อสิทธิพลเมือง
มากขึ้นไหมครับ

1716
01:31:05,132 --> 01:31:10,470
มีนักการเมืองหรือคนอื่นๆ ดูแลเรื่องนั้นอยู่แล้ว

1717
01:31:10,554 --> 01:31:16,768
ผมทำได้เต็มที่แค่บริจาคเงินสนับสนุน

1718
01:31:16,852 --> 01:31:18,145
นั่นแหละหน้าที่ผม

1719
01:31:18,812 --> 01:31:22,608
ผมทำเต็มที่ได้แค่นั้น

1720
01:31:22,691 --> 01:31:25,235
หมายถึงคนขาวน่ะ

1721
01:31:25,319 --> 01:31:28,405
พวกเขาเป็นแฟนตัวยงของผมทั่วทางใต้

1722
01:31:28,488 --> 01:31:32,409
เราเข้าพักในโรงแรมสุดหรู
พวกเขาต้อนรับเราดีที่สุด

1723
01:31:32,492 --> 01:31:38,165
ผู้ฟังกลุ่มใหญ่ที่สุดของผม
คือประชาชนทั้งสหรัฐฯ

1724
01:31:38,665 --> 01:31:41,251
ผมจึงทำร้ายกลุ่มใดกลุ่มหนึ่งไม่ได้

1725
01:31:42,085 --> 01:31:47,716
แต่ผมไม่ได้เพิกเฉยต่อการประท้วง
และเรื่องใดๆ ก็ตาม

1726
01:31:47,799 --> 01:31:52,095
ผมแค่ทำหน้าที่เล็กๆ ด้วยการบริจาค

1727
01:31:52,804 --> 01:31:55,265
ซึ่งบางคนไม่ทำกัน แต่ผมทำ

1728
01:31:55,349 --> 01:31:57,643
เข้าใจไหมนี่ ใช่แล้ว

1729
01:32:00,020 --> 01:32:01,730
(จดหมายจากอาร์มสตรอง ปี 1964
อ่านโดยนาส)

1730
01:32:01,813 --> 01:32:04,274
"ถ้าฉันออกไปถือป้ายเดินประท้วง

1731
01:32:04,358 --> 01:32:05,776
คงโดนต่อยปาก

1732
01:32:05,859 --> 01:32:06,944
พอกันที

1733
01:32:07,027 --> 01:32:10,072
คนเป่าทรัมเป็ตโดนต่อยปาก มันจบเลยนะ

1734
01:32:10,614 --> 01:32:14,368
ถ้าคนไม่เข้าใจ ฉันก็ขอโทษด้วยจริงๆ

1735
01:32:14,451 --> 01:32:17,996
ถ้าเขาไม่พอใจที่ฉันบริจาคเงิน
แทนที่จะออกไปประท้วง…

1736
01:32:19,164 --> 01:32:21,375
เออ ใครจะคิดยังไงก็ตามใจ

1737
01:32:22,084 --> 01:32:25,796
แต่ฉันช่วยวิธีนี้ และยังทำมาหากินต่อไปได้

1738
01:32:25,879 --> 01:32:29,633
ขออย่าลากฉันไปยุ่งเรื่องนี้
ฉันจะทำหน้าที่ตัวเองไป

1739
01:32:29,716 --> 01:32:33,554
ฉันเป็นคนใต้นะพ่อ คนที่นั่นไม่ยอม

1740
01:32:33,637 --> 01:32:35,556
ไม่มีทางให้เราลืมสีผิวของเราเด็ดขาด

1741
01:32:35,639 --> 01:32:38,267
แม่ฉันตกระกำลำบากเกือบตายที่นั่น

1742
01:32:38,350 --> 01:32:40,519
ยายเคยน้ำตาคลอเบ้า

1743
01:32:40,602 --> 01:32:43,689
เวลาเล่าเรื่องคนโดนแขวนคอ
กับเรื่องบ้าบอพรรค์นั้น

1744
01:32:43,772 --> 01:32:48,026
ฉันเองยังเคยเห็นภาพชวนขนหัวลุกมาแล้ว

1745
01:32:48,735 --> 01:32:53,115
แต่ฉันทำอะไรไม่ได้ นอกจากหายใจ
เอาชีวิตตัวเองให้รอดต่อไป"

1746
01:32:53,699 --> 01:32:56,994
หลุยส์ คุณน้ำหนักลดไปกี่กิโล
คุณผอมซูบเลย

1747
01:32:57,494 --> 01:32:59,663
เอ่อ ไม่รู้สิ

1748
01:32:59,746 --> 01:33:03,250
น่าจะ 18 หรือ 20 กิโลได้มั้ง
ในสองสามเดือน

1749
01:33:03,333 --> 01:33:05,794
ไม่ได้เครียดอะไรน่ะ…

1750
01:33:05,878 --> 01:33:07,671
แล้วคุณทำยังไงกับเสื้อผ้าคะ

1751
01:33:07,754 --> 01:33:10,299
กำจัดทิ้งสิ ยินดีเลยล่ะ

1752
01:33:10,382 --> 01:33:12,467
วัดตัวแค่รอบเดียว

1753
01:33:12,551 --> 01:33:15,012
ผมไปวัดตัวมา แล้วเสื้อผ้ายังหลวม

1754
01:33:15,095 --> 01:33:16,096
ก็แค่นั้น

1755
01:33:17,973 --> 01:33:19,725
คุณอาร์มสตรอง
ใครๆ ก็เรียกคุณว่าหลุยส์

1756
01:33:19,808 --> 01:33:21,268
- ผมขอเรียกบ้างนะครับ
- ได้สิ

1757
01:33:21,351 --> 01:33:24,146
สองสามปีมานี้คุณป่วยหนัก
ตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง

1758
01:33:24,229 --> 01:33:28,317
ดีขึ้นแล้วละ เหมือนที่คนโบราณว่า…

1759
01:33:28,400 --> 01:33:29,776
"ที่แล้วมาก็ให้มันแล้วไป"

1760
01:33:29,860 --> 01:33:32,070
คุณเข้าห้องไอซียูสองครั้ง

1761
01:33:32,154 --> 01:33:33,363
สองครั้ง ใช่ๆ

1762
01:33:33,447 --> 01:33:35,657
คุณคิดว่าชีวิตใกล้จะจบลงหรือยัง

1763
01:33:35,741 --> 01:33:38,660
คนเข้าห้องไอซียูสองหน

1764
01:33:38,744 --> 01:33:40,704
ได้จ้องหน้าเทวทูตกาเบรียล

1765
01:33:40,787 --> 01:33:41,788
ท่านเรียกตัวผม

1766
01:33:41,872 --> 01:33:43,832
ท่านชวนไปเป่าแตรด้วยกัน

1767
01:33:45,250 --> 01:33:48,420
แต่ผมบอก "ไม่ได้ครับท่าน
สหภาพแรงงานท่านยังไม่เรียบร้อยดี

1768
01:33:48,504 --> 01:33:49,630
ผมรอก่อนดีกว่า"

1769
01:33:51,965 --> 01:33:54,718
ผมรักษาที่โรงพยาบาลเบธอิสราเอล

1770
01:33:54,801 --> 01:33:58,430
โห ได้จดหมายเป็นลังๆ

1771
01:33:58,514 --> 01:34:01,016
จากทั่วทุกมุมโลก

1772
01:34:01,099 --> 01:34:05,854
"สู้เขา ซาช ลุกจากเตียงมาเป่าแตร
เรารอคุณอยู่นะ"

1773
01:34:06,772 --> 01:34:09,233
สวัสดีครับหลุยส์ นี่เอนริโก

1774
01:34:09,316 --> 01:34:11,151
(จดหมายเสียงจากเอนริโก โทมาสโซ)

1775
01:34:11,235 --> 01:34:16,156
ผมขอให้คุณหายไวๆ
เราทุกคนสวดภาวนาให้คุณ

1776
01:34:16,240 --> 01:34:19,034
คุณคิดว่าจะเป่าแตรได้อีกกี่ปี

1777
01:34:19,117 --> 01:34:21,078
เอ้า ผมเป่ามาทั้งชีวิต

1778
01:34:21,161 --> 01:34:23,205
มันเป็นงั้นน่ะนะ

1779
01:34:23,288 --> 01:34:28,627
ต่อให้เปลี่ยนมาสอนเด็ก
ผมก็จะยังอยู่กับดนตรีตลอดไป

1780
01:34:28,710 --> 01:34:32,089
ซาชโม คุณไปมาทั่วและทำมาหมดแล้ว

1781
01:34:32,172 --> 01:34:34,883
มีอะไรที่ยังไม่เคยทำและอยากทำบ้างไหม

1782
01:34:34,967 --> 01:34:38,720
มีสิ อยากมีชีวิตต่อไป มันยังไม่สิ้นสุด

1783
01:34:42,015 --> 01:34:44,184
เห็นต้นไม้ใบหญ้าเขียวขจี

1784
01:34:46,937 --> 01:34:50,065
กุหลาบแดงเหล่านี้ก็เช่นกัน

1785
01:34:50,148 --> 01:34:55,988
เห็นมันแบ่งบานเพื่อเธอกับฉัน

1786
01:34:56,655 --> 01:35:00,325
ไพล่เผลอคิดรำพัน

1787
01:35:02,077 --> 01:35:06,456
โลกนี้ช่างมหัศจรรย์นัก

1788
01:35:10,377 --> 01:35:14,131
เห็นนภางามสดใส

1789
01:35:14,214 --> 01:35:18,468
คนเป็นล้านๆ ชื่นชอบเพลงนั้น
เหมือนที่ผมรู้สึกกับมัน

1790
01:35:19,178 --> 01:35:23,557
เพราะเพลง "Wonderful World"
มีความหมายกินใจ

1791
01:35:23,640 --> 01:35:29,188
ชวนให้นึกถึงแถวบ้าน
ตอนผมอยู่โคโรนา นิวยอร์ก

1792
01:35:29,771 --> 01:35:32,774
ผมกับลูซิลล์ ตั้งแต่แต่งงานกัน

1793
01:35:32,858 --> 01:35:35,986
เราอยู่ที่นั่นมาตลอด

1794
01:35:36,069 --> 01:35:39,823
คนแถวนั้นก็มีบ้านเล็กๆ เหมือนเรา

1795
01:35:39,907 --> 01:35:41,992
เหมือนครอบครัวใหญ่ครอบครัวเดียว

1796
01:35:42,075 --> 01:35:45,579
ผมเห็นคนสามรุ่นโตมาในแถบนั้น

1797
01:35:45,662 --> 01:35:46,872
ผมจึงพูดได้ว่า

1798
01:35:46,955 --> 01:35:52,336
ยินเสียงทารกร้องไห้

1799
01:35:52,419 --> 01:35:55,923
ได้เห็นเขาเติบใหญ่

1800
01:35:56,006 --> 01:36:01,970
เขาจะเรียนรู้มากมาย
มากกว่าที่เรารู้

1801
01:36:02,721 --> 01:36:05,766
ไพล่เผลอคิดรำพัน

1802
01:36:07,809 --> 01:36:12,523
โลกนี้ช่างมหัศจรรย์นัก

1803
01:36:15,359 --> 01:36:22,366
ใช่ ฉันคิดรำพัน

1804
01:36:23,659 --> 01:36:30,666
โลกนี้ช่างมหัศจรรย์นัก

1805
01:36:33,752 --> 01:36:38,882
หมอแวะมาฟังฉันเป่าแตร
และพึงพอใจมาก

1806
01:36:38,966 --> 01:36:42,261
หมอตรวจร่างกายอย่างละเอียด

1807
01:36:42,344 --> 01:36:46,932
ดูว่าเป่าแล้วกระทบหัวใจไหม

1808
01:36:47,015 --> 01:36:48,475
แล้วจังหวะ…

1809
01:36:48,559 --> 01:36:50,769
(อาร์มสตรองกับทรัมเป็ตทอง
คืนบัลลังก์ยิ่งใหญ่)

1810
01:36:50,853 --> 01:36:52,521
เต้นเป็นปกติดี

1811
01:36:52,604 --> 01:36:54,565
ใช่

1812
01:36:54,648 --> 01:36:55,774
(ปี 1970)

1813
01:36:55,858 --> 01:36:59,653
แฮปปี้เบิร์ธเดย์ทูยู

1814
01:37:00,153 --> 01:37:04,449
แฮปปี้เบิร์ธเดย์ หลุยส์ที่รัก

1815
01:37:05,075 --> 01:37:10,372
แฮปปี้เบิร์ธเดย์ทูยู

1816
01:37:10,455 --> 01:37:14,126
ทั้งหมดนี้ 70 ขั้น

1817
01:37:15,252 --> 01:37:17,379
อีกสิบขั้น ผมจะถึงสวรรค์

1818
01:37:20,132 --> 01:37:21,967
ฉันเคยคิดว่า

1819
01:37:22,050 --> 01:37:24,803
สักวันหนึ่ง หลุยส์จะตายคาเวที

1820
01:37:25,387 --> 01:37:28,348
ฉันไม่ได้รู้สึกแย่อะไรถ้าเขาต้องจากไป ฉันคิดว่า

1821
01:37:28,432 --> 01:37:30,767
"ไม่มีทางจากไปที่ดีกว่า
ไปขณะกำลังทำสิ่งที่เรารัก"

1822
01:37:39,276 --> 01:37:40,277
(ซาชโมกลับบ้านเก่า)

1823
01:37:40,360 --> 01:37:41,570
(เลนนาร์ด เฟเธอร์ - นักเปียโนแจ๊ส)

1824
01:37:41,653 --> 01:37:44,239
พวกเรามากมายจะดีใจมาก
ถ้าได้ประสบความสำเร็จ

1825
01:37:44,323 --> 01:37:46,867
ในระดับที่เขาทำ
ในแบบที่เราตั้งใจแต่แรก

1826
01:37:47,659 --> 01:37:50,746
เขามีทุกอย่างครบถ้วน แต่ที่สำคัญกว่านั้น

1827
01:37:50,829 --> 01:37:54,499
เขาได้รับการยกย่องนับถือ
และความรักจากคนหลายล้าน

1828
01:37:54,583 --> 01:37:57,836
คนเป็นล้านๆ ทั่วโลก

1829
01:37:58,420 --> 01:38:00,214
เราจะหวังอะไรมากไปกว่านี้อีก

1830
01:38:01,215 --> 01:38:06,512
คืนที่หลุยส์จากไป ฉันไม่รู้เลย ผู้ชายคนนี้…

1831
01:38:06,595 --> 01:38:08,680
เขาผิดหวัง… เขาฟื้นตัวได้ดีอยู่แล้วเชียว

1832
01:38:08,764 --> 01:38:10,307
ฉันตกใจมาก

1833
01:38:10,390 --> 01:38:12,518
แล้วเขาก็บอกฉันว่า "เธอ ฉันรู้สึกดีนะ"

1834
01:38:12,601 --> 01:38:14,478
เขาบอก "เธอ ฉันต้องกลับไปทำงาน"

1835
01:38:14,561 --> 01:38:20,359
อารมณ์ของหลุยส์เป็นอย่างนั้น
ในคืนวันที่ 5 กรกฎาคม ปี 1971

1836
01:38:20,442 --> 01:38:21,693
(เทปม้วนสุดท้ายจากป๋า)

1837
01:38:21,777 --> 01:38:23,820
(5 ก.ค. 1971)

1838
01:38:24,404 --> 01:38:25,739
(เพลง "April in Paris")

1839
01:38:25,822 --> 01:38:29,910
(เพลงสุดท้ายที่หลุยส์ฟังในคืนสิ้นใจ)

1840
01:39:06,321 --> 01:39:09,199
ดนตรี
ทำให้หลุยส์ ซาชโม อาร์มสตรอง มีชีวิต

1841
01:39:09,283 --> 01:39:10,742
ตลอด 71 ปี

1842
01:39:10,826 --> 01:39:14,454
จนกระทั่งเช้าวันที่เขาหลับไปอย่างสงบ
ในบ้านของเขาที่นิวยอร์ก

1843
01:39:14,538 --> 01:39:18,000
เขาต่อสู้กับโรคหัวใจและโรคตับมาหลายปี

1844
01:39:18,083 --> 01:39:19,418
(วอลเตอร์ ครอนไคท์ - ผู้ประกาศข่าว)

1845
01:39:19,501 --> 01:39:21,503
เราจะไม่ขอกล่าวอำลาหลุยส์ในคืนนี้

1846
01:39:21,587 --> 01:39:23,255
เพราะดนตรีไม่เคยตายไปพร้อมกับผู้สร้าง

1847
01:39:23,338 --> 01:39:24,965
ไม่ใช่ดนตรีของชายคนนี้อย่างแน่นอน

1848
01:39:25,048 --> 01:39:27,926
เราอาจทำได้เพียงเดา
วิธีเล่นเปียโนของบีโธเฟน

1849
01:39:28,010 --> 01:39:30,512
หรือการคุมวงออร์เคสตร้าของโมสาร์ท

1850
01:39:30,596 --> 01:39:34,641
แต่เสียงร้อง การเล่น
หรือแม้แต่คำพูดเรียบง่ายของหลุยส์

1851
01:39:34,725 --> 01:39:37,311
จะคงอยู่ตลอดไป ตราบเท่าที่มีผู้ฟัง

1852
01:39:38,187 --> 01:39:41,690
เขาเป็นศิลปินชั้นเลิศ และเป็นคนจิตใจดีมาก

1853
01:39:42,524 --> 01:39:45,527
ไม่เคยถือตัว เป็นเพื่อนบ้านที่ดี

1854
01:39:46,945 --> 01:39:50,073
เขาเป็นคนธรรมดา ชอบพบปะสังสรรค์

1855
01:39:50,157 --> 01:39:54,411
เขาเป็นเพื่อนมากกว่าคนดังในย่านนั้น

1856
01:40:03,045 --> 01:40:05,130
บ๊อบบี้ แฮคเกตต์ คุณเรียนอะไรจากเขาไหม

1857
01:40:05,923 --> 01:40:08,634
ป๋าเป็นอมตะสำหรับผม

1858
01:40:09,218 --> 01:40:11,887
ความจริงก็คือ เขาจะไม่มีวันตาย

1859
01:40:12,471 --> 01:40:16,183
ผลงานที่เขาฝากไว้จะมีคนฟังและชื่นชมทั้งโลก

1860
01:40:16,266 --> 01:40:17,893
(บ๊อบบี้ แฮคเกตต์ - นักดนตรีแจ๊สทรัมเป็ต)

1861
01:40:17,976 --> 01:40:21,021
และเป็นเครื่องเตือนใจที่ดีให้เรารักเพื่อนบ้าน

1862
01:40:21,104 --> 01:40:23,023
และเลิกทำอะไรไร้สาระ

1863
01:40:23,106 --> 01:40:24,149
(วินตัน มาร์ซาลิส - นักดนตรีแจ๊สทรัมเป็ต)

1864
01:40:24,233 --> 01:40:26,026
เขาเป็นที่รัก

1865
01:40:26,109 --> 01:40:28,862
อย่างลึกซึ้งหนักแน่นเสียจนวัดไม่ได้

1866
01:40:28,946 --> 01:40:30,948
นั่นเป็นเพราะเขาจับใจผู้คน

1867
01:40:49,800 --> 01:40:55,138
เอาละทุกท่าน
นี่ชีวิตผม ผมดื่มด่ำกับมันทุกด้าน

1868
01:40:55,722 --> 01:40:56,807
จริงๆ

1869
01:40:57,432 --> 01:40:59,518
ไม่รู้สึกละอายแต่อย่างใด

1870
01:41:00,310 --> 01:41:06,233
ผมใช้ชีวิตเปิดเผย ไม่มีอะไรหลบซ่อน

1871
01:41:07,025 --> 01:41:10,612
ลาก่อน รักไม่น้อย

1872
01:41:11,530 --> 01:41:17,578
ด้วยวิญญาณอิ่มเอม
ซาชโม หลุยส์ อาร์มสตรอง

1873
01:41:22,040 --> 01:41:24,334
เพลงนี้เป็นเพลงที่อยากร้องให้ฟัง

1874
01:41:24,418 --> 01:41:28,338
มันบอกเล่าเรื่องราวชีวิตผมเยอะเลย

1875
01:41:28,422 --> 01:41:30,340
เล่าไม่หมดหรอกนะ

1876
01:41:30,424 --> 01:41:32,509
แต่พอจะสรุปคร่าวๆ

1877
01:41:47,816 --> 01:41:54,031
เมื่อแรกเกิด สมัยก่อน

1878
01:41:56,950 --> 01:42:01,997
สี่กรกฎา ปีพันเก้าร้อย

1879
01:42:04,458 --> 01:42:11,089
เกิดท้ายเมืองในตรอกเจมส์แอลลีย์

1880
01:42:13,175 --> 01:42:18,889
เด็กนิวออร์ลีนส์คนนี้

1881
01:42:20,516 --> 01:42:27,231
ย่างเข้าห้าขวบ อายุยังน้อย

1882
01:42:29,691 --> 01:42:34,905
ชอบเที่ยวแรมพาร์ท เข้าออกซอกซอย

1883
01:42:36,949 --> 01:42:43,330
เมื่อนั้นได้ยิน พ่อคิงโอลิเวอร์

1884
01:42:45,374 --> 01:42:51,255
เป่าแจ๊สจากนิวออร์ลีนส์

1885
01:42:52,881 --> 01:42:56,677
ทุกท่าน ตลอดหลายปีมานี้

1886
01:42:59,221 --> 01:43:00,973
ผมสนุกมาก

1887
01:43:05,352 --> 01:43:07,312
โอ ขอบคุณพระเจ้า

1888
01:43:09,940 --> 01:43:11,692
ขอบคุณทุกท่านด้วย

1889
01:43:14,611 --> 01:43:18,240
ช่างมีน้ำใจ

1890
01:43:19,783 --> 01:43:23,537
ต่อลุงซาชโม

1891
01:43:24,496 --> 01:43:26,373
เขาหล่อเฟี้ยวเลยไหมล่ะ

1892
01:43:27,332 --> 01:43:34,339
เด็กนิวออร์ลีนส์คนนี้

1893
01:46:01,570 --> 01:46:03,572
คำบรรยายโดย ศันสนีย์ โอบอ้อม