1
00:00:06,881 --> 00:00:08,883
‎ขึ้นมาแล้ว ฉันเห็นมันขึ้นมาจากหมู่ไม้

2
00:00:09,009 --> 00:00:11,553
‎ใช่ จริงด้วย ขึ้นมาพ้นต้นไม้แล้วเนอะ

3
00:00:12,178 --> 00:00:14,347
‎- สว่างกว่าปกติด้วย
‎- จริงค่ะ

4
00:00:14,889 --> 00:00:18,226
‎- นั่นแหละ เยี่ยมเลย
‎- พุ่งขึ้นไปเหนือต้นไม้นั่นเลย

5
00:00:18,601 --> 00:00:19,436
‎ใช่ นั่นไง

6
00:00:19,519 --> 00:00:21,896
‎เมื่อก่อนไม่สว่างและใหญ่ขนาดนี้นะ ดูใหญ่

7
00:00:21,980 --> 00:00:22,897
‎คิดเหมือนกัน

8
00:00:22,981 --> 00:00:25,859
‎นั่นมันอะไรน่ะ ใช่จรวดบูสเตอร์ตัวหนึ่งรึเปล่า

9
00:00:26,192 --> 00:00:29,529
‎ดูสิคะ แยกเป็นสองแล้ว มันกลายเป็นสองส่วน

10
00:00:29,612 --> 00:00:31,281
‎เอ๊ะ นั่นมันผิดปกติรึเปล่า

11
00:00:31,781 --> 00:00:32,615
‎อะไรเนี่ย

12
00:00:32,699 --> 00:00:34,492
‎พวกเขาไม่ได้มีปัญหาอยู่ใช่ไหม

13
00:00:34,576 --> 00:00:37,245
‎ไม่รู้! ไม่เคยเห็นอะไรอย่างนี้

14
00:00:37,454 --> 00:00:40,582
‎ดูไม่ชอบมาพากล
‎ผมว่านั่นมีปัญหาแล้วนะ จอร์จ

15
00:00:41,291 --> 00:00:42,125
‎ไม่รู้เหมือนกัน

16
00:00:43,126 --> 00:00:44,127
‎มีปัญหาแล้ว!

17
00:00:52,135 --> 00:00:54,304
‎(ผลงานซีรีส์สารคดีจาก NETFLIX)

18
00:02:00,662 --> 00:02:05,125
‎ขอย้ำอีกครั้ง เราได้รับรายงานว่า
‎ยานได้ระเบิดไปแล้ว

19
00:02:07,752 --> 00:02:09,712
‎ตอนฟังเสียงประกาศ

20
00:02:10,463 --> 00:02:13,633
‎นั่นคือตอนที่เรารู้ว่า
‎เรื่องเลวร้ายอย่างมากได้เกิดขึ้นแล้ว

21
00:02:15,009 --> 00:02:16,928
‎และไม่สามารถย้อนไปแก้ไขได้

22
00:02:18,513 --> 00:02:19,472
‎และ...

23
00:02:23,059 --> 00:02:25,103
‎อาจไม่มีใครรอดชีวิตมาได้

24
00:02:31,401 --> 00:02:35,947
‎สตีฟ แมคออลิฟฟ์ สามีของคริสตาสบตากับฉัน

25
00:02:37,532 --> 00:02:38,825
‎ฉันไม่มีคำตอบให้เขาค่ะ

26
00:02:39,868 --> 00:02:43,163
‎ลูกชายฉันซึ่งเป็นวิศวกรการบินเองเลย

27
00:02:44,998 --> 00:02:46,166
‎เราไม่มีคำตอบ

28
00:02:48,418 --> 00:02:49,919
‎ฉันหันไปมองรอบตัว

29
00:02:50,003 --> 00:02:52,088
‎แล้วก็คิดว่า "งานนี้ท่าจะไม่ดีแน่ๆ"

30
00:02:52,547 --> 00:02:55,341
‎แต่ฉันพูดกับคนอื่นว่า
‎"ไม่เป็นไรหรอก พวกเขาถูกฝึกให้ลงจอด

31
00:02:55,425 --> 00:03:00,513
‎พวกเขาถูกฝึกมารับเหตุฉุกเฉิน
‎พวกเขาจะมาลงจอดแถวนี้ ไม่เป็นไรหรอก"

32
00:03:01,181 --> 00:03:03,224
‎จำได้ว่าริช สโคบี้บอกว่า

33
00:03:03,308 --> 00:03:06,519
‎"ถ้ามีทางให้พ่อผมพาทุกคนออกมาได้
‎พ่อทำแน่"

34
00:03:07,395 --> 00:03:10,565
‎เขามั่นใจเต็มที่ว่าดิ๊กต้องทำแบบนั้นแน่

35
00:03:12,150 --> 00:03:15,195
‎ฉันจำได้ว่าปีนลงมา
‎แล้ววิ่งเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้

36
00:03:15,278 --> 00:03:18,907
‎เพราะฉันอยากไปที่พักลูกเรือ
‎เพื่อช่วยเหลือครอบครัวที่อยู่ตรงนั้น

37
00:03:21,034 --> 00:03:23,912
‎ฉันพูดแค่ "ดิ๊ก ไมค์

38
00:03:23,995 --> 00:03:28,625
‎เอล รอน จูดี้ เกรก คริสตา"

39
00:03:28,708 --> 00:03:31,044
‎ตอนนั้นฉันคิดอยู่แค่นั้น

40
00:03:31,127 --> 00:03:33,796
‎ไปหามาว่ามีรายงานจากหน่วยเก็บกู้ไหม

41
00:03:33,880 --> 00:03:34,714
‎รอเดี๋ยว

42
00:03:36,758 --> 00:03:41,638
‎เราไม่รู้เลยว่าตัวยานโคจรยังอยู่ไหม
‎เราไม่รู้ว่ามันอยู่ที่ไหน

43
00:03:42,430 --> 00:03:45,099
‎หรือมันอาจ... มันจะอยู่ในสภาพไหน

44
00:03:45,767 --> 00:03:48,811
‎ผมไม่แม้แต่จะพยายาม
‎ติดต่อทีมลูกเรือชาเลนเจอร์ด้วยซ้ำ

45
00:03:49,771 --> 00:03:51,731
‎เราไม่รู้เลยว่าจะช่วยพวกเขาได้ยังไง

46
00:03:55,902 --> 00:04:00,531
‎ตอนนี้เรากำลังจับตาดูปฏิบัติการฉุกเฉินทุกฝ่าย

47
00:04:01,324 --> 00:04:05,370
‎และรอฟังข่าวจากหน่วยเก็บกู้ที่มุ่งหน้าไปยังจุด
‎ซึ่งยานน่าจะตก

48
00:04:07,580 --> 00:04:13,086
‎ระหว่างมองควันจากซากยานที่ดิ่งลงมา
‎น้ำตาผมก็เอ่อคลอเบ้า

49
00:04:14,337 --> 00:04:18,716
‎จำได้ว่าผมต้องบีบขาตัวเองแรงๆ

50
00:04:18,800 --> 00:04:21,302
‎แล้วบอกว่า "ปล่อยวาง เอาไว้ค่อยคิด"

51
00:04:21,386 --> 00:04:24,013
‎แล้วก็ส่ายหัวก่อนจะเริ่มพิมพ์ข่าวต่อ

52
00:04:26,683 --> 00:04:30,395
‎ตอนที่ชาเลนเจอร์ระเบิด ไม่มีใครรู้อะไรเลย

53
00:04:31,145 --> 00:04:35,400
‎พวกเราไม่ได้มีความรู้ว่า
‎การปล่อยยานควรจะมีภาพเป็นยังไง

54
00:04:36,693 --> 00:04:40,238
‎ครูคนหนึ่งเริ่มตะโกนขึ้นมาว่า
‎"หยุดนะ! มันระเบิดแล้ว!"

55
00:04:40,947 --> 00:04:42,824
‎แล้วก็เงียบกริบกันไปหมด

56
00:04:50,456 --> 00:04:55,545
‎เราทุกคนนั่งอึ้งกับสิ่งที่เกิดขึ้น

57
00:04:56,337 --> 00:04:59,590
‎คุณพ่อยกมือขึ้นมาปิดหน้า

58
00:04:59,674 --> 00:05:03,469
‎แล้วก็สะอื้นไห้ไม่หยุด

59
00:05:04,887 --> 00:05:08,725
‎ผมสังเกตเห็นว่าหัวหน้าวิศวกรอาวุโส
‎ลุกขึ้นแล้วเดินออกจากหน้าห้อง

60
00:05:08,808 --> 00:05:14,188
‎ผมเดินออกหลังจากเขานิดหน่อย
‎แล้วก็ลงไปที่...

61
00:05:19,360 --> 00:05:22,613
‎ผมลงไปที่ห้องทำงานของเขา
‎เขาน้ำตาไหลพราก

62
00:05:22,697 --> 00:05:24,115
‎ผมก็น้ำตาไหลพราก

63
00:05:24,198 --> 00:05:28,786
‎ดูเหมือนในใจของเราทั้งสองคน
‎ไม่มีข้อสงสัยเลยว่า

64
00:05:29,287 --> 00:05:32,165
‎สิ่งที่เรากลัวหนักหนาได้เกิดขึ้นจริงแล้ว

65
00:05:32,248 --> 00:05:35,460
‎แล้วเราก็รู้สึกแย่มาก

66
00:05:42,091 --> 00:05:44,218
‎นั่นแลร์รี่ สปีคส์จากห้องแถลงข่าวทำเนียบขาว

67
00:05:44,802 --> 00:05:48,389
‎ท่านประธานาธิบดีกังวลมาก ท่านเศร้าใจ

68
00:05:48,473 --> 00:05:51,768
‎ท่านร้อนใจอยากได้ข้อมูลเพิ่มเติมกับเรื่องนี้

69
00:05:51,851 --> 00:05:53,186
‎(โฆษกทำเนียบขาว)

70
00:05:53,269 --> 00:05:54,228
‎ในขณะที่แถลงอยู่นี้

71
00:05:54,312 --> 00:05:58,524
‎เราก็กำลังเรียนรู้ข้อมูลส่วนใหญ่
‎จากที่ประชาชนรับรู้

72
00:05:59,859 --> 00:06:04,364
‎ทุกคนพร้อมใจกันออกวิ่งไปยังห้องผู้สื่อข่าว

73
00:06:04,947 --> 00:06:07,658
‎ซึ่งเป็นจุดที่ฝ่ายประชาสัมพันธ์ของนาซาประจำอยู่

74
00:06:10,328 --> 00:06:14,707
‎กว่าผมจะไปถึงตรงนั้น มันวุ่นวายไปหมดแล้วครับ

75
00:06:15,500 --> 00:06:19,629
‎มีแถลงข่าวนะ
‎แต่ไม่มีใครรู้ว่าจะทำอะไรหรือพูดอะไร

76
00:06:19,712 --> 00:06:21,714
‎ฝ่ายประชาสัมพันธ์ของนาซาก็...

77
00:06:23,383 --> 00:06:25,676
‎ไม่มีใครวางแผนไว้สำหรับเหตุการณ์แบบนี้เลย

78
00:06:33,935 --> 00:06:37,522
‎พวกเขาพาเราขึ้นรถบัสกลับไปที่พักลูกเรือ

79
00:06:39,065 --> 00:06:44,404
‎ระหว่างที่อยู่บนรถบัส เราติดไฟแดง

80
00:06:46,572 --> 00:06:51,285
‎รอบตัวฉัน ตามท้องถนนทุกจุด ผู้คนจอดรถ

81
00:06:52,370 --> 00:06:55,748
‎พากันออกมายืนข้างรถกันกลางถนนใหญ่

82
00:06:56,541 --> 00:06:59,669
‎บางคนก็ซบพวงมาลัย สะอึกสะอื้น

83
00:07:00,128 --> 00:07:03,381
‎บางคนก็ออกมาทุบกระโปรงหน้ารถ

84
00:07:04,590 --> 00:07:09,679
‎ฉันรู้เลยว่าเกิดเรื่องเลวร้ายอย่างมากขึ้นแล้ว

85
00:07:16,936 --> 00:07:21,399
‎มีเรือกู้ภัยและพาหนะอื่นๆ มาช่วยแล้ว
‎มีเฮลิคอปเตอร์

86
00:07:21,482 --> 00:07:24,193
‎เรือลำอื่นๆ ก็พยายามเสาะหาเท่าที่หาได้

87
00:07:24,277 --> 00:07:25,153
‎(สดจากนาซา)

88
00:07:25,236 --> 00:07:27,447
‎ความเงียบงันนั้นช่างกึกก้อง

89
00:07:27,530 --> 00:07:31,367
‎ไม่มีคำแถลงการณ์ใดๆ จากนาซา
‎ไม่มีข่าวจากยานพาหนะเก็บกู้

90
00:07:31,951 --> 00:07:35,413
‎ไม่มีข้อมูลเลยครับว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

91
00:07:37,915 --> 00:07:41,335
‎เรื่องแรกที่ทุกคนอยากรู้ก็คือ
‎อุบัติเหตุนั้นเกิดจากอะไร

92
00:07:41,419 --> 00:07:46,174
‎เลยต้องรีบเร่งหาผู้เชี่ยวชาญมาบอกว่า
‎อาจเกิดข้อผิดพลาดตรงไหน

93
00:07:46,257 --> 00:07:47,800
‎อะไรบ้างที่อาจเป็นสาเหตุ

94
00:07:48,468 --> 00:07:49,760
‎ดูภาพช้านะครับ

95
00:07:52,054 --> 00:07:56,976
‎อย่างน้อยในสายตาผม
‎ดูเหมือนถังเชื้อเพลิงภายนอกทั้งถังหลุดออกมา

96
00:07:57,477 --> 00:08:01,230
‎ถ้าให้ผมเดา
‎ผมก็ว่าน่าจะมีปัญหาที่เครื่องยนต์หลัก

97
00:08:01,314 --> 00:08:04,150
‎เพราะมีความเป็นไปได้สูง แต่อาจไม่ใช่เลยก็ได้

98
00:08:04,233 --> 00:08:07,904
‎งานนี้ต้องคำนวณและวิเคราะห์ข้อมูลมากมาย
‎กว่าจะได้ความกระจ่าง

99
00:08:07,987 --> 00:08:11,199
‎งานนี้วิศวกรเรียกว่า
‎ความผิดพลาดระดับหายนะ

100
00:08:11,282 --> 00:08:13,326
‎ปัญหาหลายอย่างบังเอิญมาเกิดขึ้นพร้อมๆ กัน

101
00:08:13,409 --> 00:08:16,412
‎และจากภาพในเทปก็เห็นชัดว่าเป็นแบบนั้นครับ

102
00:08:16,496 --> 00:08:19,916
‎กระสวยนี้มีระบบส่งข้อมูลจากระยะไกลอัตโนมัติ
‎ที่ละเอียดจนน่าทึ่ง

103
00:08:19,999 --> 00:08:22,418
‎พวกเขามีข้อมูลจำนวนมหาศาล

104
00:08:22,502 --> 00:08:25,004
‎มีจนถึงจังหวะที่เสียยานโคจรไปเลย

105
00:08:25,379 --> 00:08:26,923
‎เราจึงรอให้นาซาบอกความจริง

106
00:08:27,006 --> 00:08:31,219
‎เพราะพวกเขาต้องรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
‎หรือต้องพอเดาได้แน่ๆ

107
00:08:32,261 --> 00:08:35,848
‎ศูนย์จอห์นสัน เจ้าหน้าที่ทุกคน
‎ปฏิบัติตามแผนในสถานการณ์ฉุกเฉิน

108
00:08:37,517 --> 00:08:40,353
‎พวกเขาล็อกประตูไม่ให้คนออก

109
00:08:40,436 --> 00:08:43,231
‎และในระหว่างสี่หรือห้าชั่วโมงต่อจากนั้น

110
00:08:43,314 --> 00:08:47,818
‎เราก็นั่งกับที่ พยายามตรวจทานทุกอย่างที่เห็น

111
00:08:47,902 --> 00:08:51,781
‎พยายามหาว่ามีอะไรที่อาจพลาดสายตาเราไป

112
00:08:51,864 --> 00:08:52,865
‎และมันป้องกันได้รึเปล่า

113
00:08:55,785 --> 00:08:59,205
‎เราต้องเก็บเอกสารทุกอย่างที่เราทำ พูด

114
00:08:59,288 --> 00:09:02,667
‎หรือคิด หรือรู้ ก่อนที่จะออกจากศูนย์ควบคุมได้

115
00:09:03,251 --> 00:09:05,670
‎โอเค ทุกคน ห้ามพูดโทรศัพท์

116
00:09:05,753 --> 00:09:09,173
‎เอาให้แน่ว่าเก็บข้อมูลทุกอย่างครบถ้วน
‎เริ่มตั้งสติทำงานกันได้แล้ว

117
00:09:09,840 --> 00:09:11,217
‎(แหลมคานาเวอรัล ฟลอริดา)

118
00:09:11,300 --> 00:09:15,596
‎คำสั่งแรกที่ลงมาคือ
‎"ใครก็ตามที่ประจำเครื่องควบคุม

119
00:09:15,680 --> 00:09:19,350
‎ห้ามเปลี่ยนหน้าจอ ต้องทิ้งเอาไว้อย่างนั้น

120
00:09:19,433 --> 00:09:24,605
‎และจะต้องทำเหมือนข้อมูลทั้งหมดนี้
‎เป็นระดับลับสุดยอด

121
00:09:24,689 --> 00:09:28,818
‎ห้ามใครออกจากห้อง ต่อให้ไปเข้าห้องน้ำก็ไม่ได้

122
00:09:29,777 --> 00:09:31,821
‎ห้ามทุกคนใช้โทรศัพท์

123
00:09:32,405 --> 00:09:34,115
‎และพวกเขาบอกชัดเจนมาก

124
00:09:34,198 --> 00:09:36,325
‎ว่าไม่ควรมีใครไปคุยกับผู้สื่อข่าว

125
00:09:39,704 --> 00:09:43,541
‎รถเราจอดที่ห้องพักลูกเรือ
‎เราทุกคนเดินเข้าไปในล็อบบี้

126
00:09:44,166 --> 00:09:49,505
‎ในนั้นก็มีเสียงประกาศจากนาซา
‎นาซากำลังรายงาน

127
00:09:51,132 --> 00:09:55,636
‎มันก็ชัดเจนอยู่ค่ะ
‎พวกเขาพูดว่านั่นเป็นหายนะชัดๆ

128
00:09:55,720 --> 00:10:00,391
‎เป็นการเสียยานโคจรและเสียลูกเรือทั้งหมดชัดๆ

129
00:10:01,267 --> 00:10:02,101
‎"ชัดๆ"

130
00:10:05,980 --> 00:10:06,856
‎และ

131
00:10:09,609 --> 00:10:11,110
‎นั่นก็เป็นการยืนยัน

132
00:10:13,362 --> 00:10:16,449
‎ฉันรู้เลยว่าพวกเขาทุกคนจากไปแล้ว

133
00:10:17,950 --> 00:10:21,245
‎ไม่ใช่ว่าครอบครัวของลูกเรือทุกคน
‎จะเข้าใจแจ่มแจ้ง

134
00:10:21,329 --> 00:10:23,623
‎ว่าลูกเรือที่เป็นญาติของพวกเขาจะไม่กลับมาแล้ว

135
00:10:23,706 --> 00:10:27,209
‎แม้จะค่อนข้างชัดเจน
‎แต่ก็ใช่ว่าจะเข้าใจตรงกันทุกคน

136
00:10:27,293 --> 00:10:31,422
‎ฉันเคยเห็นรอน
‎เอาชนะสถานการณ์ยากลำบากมาแล้ว

137
00:10:31,505 --> 00:10:33,132
‎แล้วก็ไม่รู้ว่าทำไม

138
00:10:35,968 --> 00:10:38,846
‎แต่ฉันยังคิดว่าเขาจะรอดมาได้

139
00:10:41,015 --> 00:10:44,852
‎เจ้าหน้าที่นาซา จอร์จ แอ็บบีย์

140
00:10:45,686 --> 00:10:48,481
‎ไปที่นั่น แล้วมองหน้าพวกเราทุกคน

141
00:10:49,690 --> 00:10:54,028
‎รวมทั้งพ่อแม่ ลูกๆ
‎ทุกคนถูกพามาอยู่ในห้องเดียวกัน

142
00:10:57,198 --> 00:11:02,244
‎แล้วเขาบอกว่า "ไม่มีใครรอดมาได้หรอก
‎ไม่มีใครรอดมาได้"

143
00:11:04,205 --> 00:11:06,165
‎ฉันได้ยินคำนั้นแล้วก็จำได้ว่าฉัน...

144
00:11:06,248 --> 00:11:10,169
‎หายใจไม่ทันเลยค่ะ
‎เพราะก่อนจะถึงจุดนั้นฉันยังคิดว่า

145
00:11:10,252 --> 00:11:12,672
‎"พวกเขาต้อง..." คือฉันยังมองโลกในแง่ดี

146
00:11:12,755 --> 00:11:14,840
‎"แหงสิ พวกเขาคงลอยอยู่ในอากาศสักแห่ง

147
00:11:14,924 --> 00:11:17,927
‎ต้องมีคนคิดไว้แล้วว่าจะพาพวกเขาออกมายังไง"

148
00:11:19,387 --> 00:11:21,806
‎มันไม่ควรจะเป็นอย่างนี้

149
00:11:22,848 --> 00:11:24,850
‎นี่ไม่ใช่ตอนจบของเรื่อง

150
00:11:25,976 --> 00:11:28,646
‎คุณหมอถามว่า
‎"จะให้ผมจ่ายยาระงับประสาทให้ไหม"

151
00:11:28,729 --> 00:11:32,108
‎ฉันบอกหมอว่า "ฉันไม่ได้ประหม่า

152
00:11:32,191 --> 00:11:35,236
‎ถ้าคุณมียารักษาอาการหัวใจสลาย ฉันก็ขอหน่อย

153
00:11:36,487 --> 00:11:37,613
‎ฉันจะขอยานั้น

154
00:11:38,864 --> 00:11:40,825
‎แต่ฉันไม่ได้ประหม่า"

155
00:11:40,908 --> 00:11:46,622
‎ฉันเข้าไปในห้องของดิ๊กคนเดียว
‎คนอื่นจะได้ไม่เห็นหน้าฉัน

156
00:11:47,123 --> 00:11:51,752
‎ฉันเปิดตู้เสื้อผ้าที่ยังมีเสื้อผ้าของเขาแขวนอยู่

157
00:11:53,713 --> 00:11:57,174
‎แล้วเอาเสื้อผ้าของเขามากอด
‎ทั้งๆ ที่ยังแขวนอยู่ในนั้น

158
00:11:59,885 --> 00:12:02,638
‎ฉันหยิบกระเป๋าเอกสารของเขามาเปิด

159
00:12:03,764 --> 00:12:06,892
‎ฉันเห็นแผนที่ดาว

160
00:12:08,310 --> 00:12:10,104
‎และเห็นการ์ดวันวาเลนไทน์ใบหนึ่ง

161
00:12:11,731 --> 00:12:12,857
‎"แด่ภรรยาของผม"

162
00:12:16,068 --> 00:12:21,157
‎วันนั้นวันที่ 28 มกราคม
‎แต่เขาเตรียมกลับมาให้การ์ดวาเลนไทน์ฉันแล้ว

163
00:12:35,463 --> 00:12:38,424
‎ท่านรองประธานาธิบดี แจ้งรายละเอียด
‎เกี่ยวกับกระสวยเพิ่มหน่อยค่ะ

164
00:12:38,507 --> 00:12:39,550
‎รับทราบสถานการณ์รึยัง

165
00:12:39,633 --> 00:12:42,845
‎ยัง ผมไม่ได้รู้มากกว่าคนอื่นๆ เลย

166
00:12:43,387 --> 00:12:45,389
‎- เป็นโศกนาฏกรรม
‎- ท่านมีปฏิกิริยายังไงคะ

167
00:12:45,473 --> 00:12:49,185
‎ผมเป็นห่วงครอบครัวลูกเรือมาก
‎แต่ผมไม่ทราบรายละเอียดจริงๆ

168
00:12:49,935 --> 00:12:51,562
‎รองประธานาธิบดีบุชบินไปที่ฐาน

169
00:12:51,645 --> 00:12:55,441
‎เพื่อพบครอบครัวของลูกเรือในวันนั้นเลย
‎พร้อมกับเจค การ์น

170
00:12:55,524 --> 00:12:57,401
‎ซึ่งเคยขึ้นกระสวยอวกาศมาก่อน

171
00:12:58,277 --> 00:13:04,200
‎เจค การ์นคือวุฒิสมาชิกรัฐยูทาห์
‎ที่แย่งตำแหน่งของเกรกในการบินครั้งแรก

172
00:13:05,117 --> 00:13:08,621
‎ตอนที่เห็น ส.ว.การ์นอยู่ตรงนั้น
‎ฉันทำใจลำบากมาก

173
00:13:08,704 --> 00:13:12,416
‎ในตอนนั้น ฉันว่า... ฉันเดินออกจากห้องไปเลย

174
00:13:13,584 --> 00:13:15,586
‎ผมเสียใจที่ต้องรายงานว่า

175
00:13:16,295 --> 00:13:21,133
‎จากการค้นหาเบื้องต้นในมหาสมุทร
‎ในจุดที่ยานชาเลนเจอร์

176
00:13:21,217 --> 00:13:22,468
‎ตกกระทบลงไปเมื่อเช้านี้

177
00:13:22,551 --> 00:13:24,011
‎(เจสซี มัวร์
‎ผอ. ศูนย์จอห์นสัน)

178
00:13:24,094 --> 00:13:26,639
‎การค้นหาไม่พบหลักฐานใดๆ

179
00:13:27,348 --> 00:13:29,892
‎ที่จะบ่งชี้ว่าลูกเรือชาเลนเจอร์มีชีวิตรอด

180
00:13:29,975 --> 00:13:30,810
‎(กระสวยระเบิด)

181
00:13:30,893 --> 00:13:33,521
‎(หกลูกเรือหนึ่งครู เสียชีวิต
‎หลังยานขึ้นได้ 74 วินาที)

182
00:13:33,604 --> 00:13:37,608
‎(กระสวยระเบิด)
‎(ครูนิวแฮมป์เชียร์กับลูกเรืออีกหกไม่น่ารอด)

183
00:13:37,691 --> 00:13:39,235
‎(กระสวยระเบิด ลูกเรือตายหมด)

184
00:13:39,318 --> 00:13:41,529
‎(ไฟลุกท่วมยานที่มีลูกเรือเจ็ดคน
‎หลังขึ้นได้ไม่นาน)

185
00:13:41,612 --> 00:13:46,784
‎ชาเลนเจอร์ กระสวยอวกาศอเมริกัน
‎ระเบิดเมื่อขึ้นบินได้ 60 วินาที

186
00:13:46,867 --> 00:13:48,369
‎ทำให้ชาเลนเจอร์แหลกเป็นชิ้น

187
00:13:57,878 --> 00:14:00,840
‎หัวใจผมหยุดเต้นเลย เห็นใจครอบครัว

188
00:14:00,923 --> 00:14:04,051
‎เพราะมีครูโรงเรียนมัธยมอยู่ด้วย

189
00:14:04,134 --> 00:14:06,846
‎เรื่องที่เกิดขึ้นมันช่างเลวร้ายมาก

190
00:14:06,929 --> 00:14:10,307
‎คนเก่งแสนดีทั้งเจ็ดต้องมาเสียชีวิต

191
00:14:10,391 --> 00:14:11,767
‎ผมช็อกมาก

192
00:14:11,851 --> 00:14:15,604
‎ทำให้นึกถึงตอนที่ประธานาธิบดีเคนเนดี้
‎ถูกสังหารเมื่อปี 1963

193
00:14:15,688 --> 00:14:19,525
‎ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงเอามาเทียบกัน
‎แต่มันเป็นโศกนาฏกรรมระดับชาติ

194
00:14:20,359 --> 00:14:23,279
‎การปล่อยยานครั้งนั้น
‎ถ่ายทอดสดตามโรงเรียนหลายแห่ง

195
00:14:23,362 --> 00:14:26,574
‎และมันเป็นเรื่องเลวร้ายสำหรับเด็กๆ

196
00:14:28,200 --> 00:14:30,077
‎เรารู้สึกมีส่วนร่วม

197
00:14:30,160 --> 00:14:33,664
‎เหมือน "นั่นเรานี่! นั่นครูของเรา!"
‎พวกเราสนใจเรื่องนี้กันมาก

198
00:14:34,874 --> 00:14:37,209
‎สำหรับเด็กหลายคน
‎นั่นคือการเจอกับความตายครั้งแรก

199
00:14:38,002 --> 00:14:40,838
‎จะว่าไปก็เหมือนเป็นการสูญเสียความเยาว์วัย

200
00:14:41,422 --> 00:14:45,384
‎คุณครูเป็นคนพิเศษมาก ทำใจยากมากค่ะ

201
00:14:45,885 --> 00:14:47,928
‎ผมอึ้งมากที่เห็นแบบนั้น

202
00:14:48,012 --> 00:14:51,599
‎เพราะผมไม่เคยคิดเลยว่า
‎จะเกิดการระเบิดแบบนั้นขึ้นมาได้

203
00:14:51,682 --> 00:14:52,933
‎ผมรู้สึกเหมือน...

204
00:14:53,017 --> 00:14:53,976
‎(รัสตี้ สปาลดิ้ง)

205
00:14:54,059 --> 00:14:56,437
‎เครื่องในทั้งร่างมันระเบิดไปด้วย
‎ตอนที่เห็นนะ

206
00:14:57,021 --> 00:15:00,524
‎และผมไม่เคยช็อกมากเท่านี้มาก่อนในชีวิต

207
00:15:19,543 --> 00:15:22,588
‎แน่นอน คำถามที่ยังต้องตอบก็คือ

208
00:15:22,671 --> 00:15:26,216
‎นี่เป็นอุบัติเหตุจากความไร้ประสิทธิภาพ
‎ของกลุ่มคน

209
00:15:26,300 --> 00:15:28,218
‎ที่ควบคุมดูแลโครงการกระสวยอวกาศหรือไม่

210
00:15:28,302 --> 00:15:31,680
‎ประชาชนชาวอเมริกัน
‎จะเรียกร้องหาคำตอบที่ทำใจรับฟังลำบาก

211
00:15:31,764 --> 00:15:34,725
‎คำถามที่ทำใจถามได้ยาก
‎และแน่นอน เราทุกคนต้องมาวิเคราะห์

212
00:15:34,808 --> 00:15:37,937
‎ว่าเราต้องการอะไร
‎จากยุคแห่งเทคโนโลยีขั้นสูงนี้กันแน่

213
00:15:39,271 --> 00:15:42,191
‎ท่านผู้มีเกียรติครับ
‎ตอนแรกคืนนี้ผมตั้งใจว่าจะมาพูด

214
00:15:42,274 --> 00:15:43,692
‎แถลงนโยบายประจำปีตามปกติ

215
00:15:43,776 --> 00:15:45,277
‎(ขอไว้อาลัยต่อการจากไป)

216
00:15:45,361 --> 00:15:48,781
‎แต่เหตุการณ์ในวันนี้ทำให้ผมต้องเปลี่ยนแผน

217
00:15:49,281 --> 00:15:51,909
‎วันนี้เป็นวันที่ต้องไว้อาลัยและระลึกถึงผู้จากไป

218
00:15:52,910 --> 00:15:54,203
‎แนนซี่กับผมเจ็บปวดเสียใจ

219
00:15:54,286 --> 00:15:56,705
‎อย่างสุดซึ้งต่อโศกนาฏกรรม
‎กระสวยอวกาศชาเลนเจอร์

220
00:15:57,289 --> 00:16:00,417
‎เรารู้ว่าเราร่วมเจ็บปวด
‎พร้อมกับประชาชนทุกคนในประเทศนี้

221
00:16:01,085 --> 00:16:03,253
‎นี่เป็นการสูญเสียระดับชาติจริงๆ

222
00:16:04,338 --> 00:16:06,090
‎ลูกเรือของกระสวยอวกาศชาเลนเจอร์

223
00:16:06,173 --> 00:16:08,801
‎ทำให้เราภาคภูมิใจ
‎ด้วยวิธีการใช้ชีวิตของพวกเขา

224
00:16:09,468 --> 00:16:12,721
‎เราจะไม่มีวันลืมพวกเขา
‎และจะไม่ลืมจังหวะสุดท้ายที่เห็นพวกเขา

225
00:16:13,055 --> 00:16:17,476
‎เมื่อเช้านี้ ตอนที่พวกเขา
‎เตรียมออกเดินทางและโบกมือลาพวกเรา

226
00:16:18,018 --> 00:16:23,065
‎ก่อนจะหลุดพ้นจากพันธะทั้งปวงในโลกนี้
‎เพื่อไปพบพระพักตร์พระเป็นเจ้า

227
00:16:24,525 --> 00:16:25,651
‎ขอบคุณครับ

228
00:16:33,909 --> 00:16:38,455
‎เราตั้งคณะกรรมการสอบสวน
‎เพื่อพูดคุยว่าเหตุการณ์นี้อาจเกิดจากอะไร

229
00:16:39,123 --> 00:16:40,708
‎แต่ก็เหมือนจะไม่มีใครรู้เลย

230
00:16:41,375 --> 00:16:44,003
‎จนกระทั่งเริ่มมีภาพออกมา

231
00:16:44,211 --> 00:16:45,045
‎(2 ก.พ. 1986)

232
00:16:45,129 --> 00:16:50,926
‎วันนี้คณะกรรมการสอบสวนยานเอสทีเอส-51แอล
‎ของนาซาได้ปล่อยข้อมูลภาพ

233
00:16:51,010 --> 00:16:54,221
‎จากระบบยานเอสทีเอส-51แอล
‎ระหว่างที่ขึ้นจากพื้นดิน

234
00:16:54,972 --> 00:16:58,058
‎พวกเขาเห็นสิ่งที่ดูเหมือนเป็นจุดเปลี่ยน
‎อย่างไม่คาดคิด

235
00:16:58,142 --> 00:17:04,648
‎ในรูปของกลุ่มควันผิดปกติที่ส่วนปลาย
‎ของเอสอาร์บีด้านขวาของเครื่อง

236
00:17:05,566 --> 00:17:07,484
‎เรายังไม่รู้ต้นเหตุ

237
00:17:07,568 --> 00:17:12,573
‎และทั้งคณะกรรมการและนาซา
‎จะไม่คาดเดาสาเหตุและผลกระทบ

238
00:17:12,656 --> 00:17:18,704
‎ของข้อสังเกตนี้จนกว่า
‎จะมีการศึกษาและประเมินข้อมูลอย่างละเอียด

239
00:17:18,787 --> 00:17:21,498
‎การบอกว่ามี "กลุ่มควันผิดปกติ"
‎หมายถึง "ไฟลุก" รึเปล่าครับ

240
00:17:22,124 --> 00:17:27,254
‎ไม่ใช่ คณะกรรมการใช้คำว่า
‎"กลุ่มควันผิดปกติ" และ...

241
00:17:27,337 --> 00:17:31,133
‎นั่นเป็นคำในแถลงการณ์ครับ

242
00:17:31,216 --> 00:17:35,763
‎นาซาควบคุมรายละเอียดอย่างมาก
‎ขนาดคนที่ถูกสั่งให้มาแถลง

243
00:17:35,846 --> 00:17:38,390
‎ยังไม่ได้รับอนุญาตให้ใช้คำว่า "ไฟ"

244
00:17:38,474 --> 00:17:40,225
‎ต้องเป็นแค่ "กลุ่มควันที่ผิดปกติ"

245
00:17:41,143 --> 00:17:43,687
‎ผมจำได้ว่าผมดูคลิปนั่น

246
00:17:43,771 --> 00:17:46,398
‎ซึ่งเห็นอยู่ชัดๆ ว่ามีไฟลุกเป็นทาง

247
00:17:47,149 --> 00:17:49,902
‎เห็นเลยว่าตอนแรกเริ่มเป็นจุดเล็กๆ
‎แล้วก็ลามใหญ่ขึ้น

248
00:17:49,985 --> 00:17:52,237
‎เห็นเลยว่าเป็นรอยไหม้ที่บูสเตอร์

249
00:17:53,238 --> 00:17:57,618
‎ช่วยขยายความหน่อยได้ไหมว่า
‎กลุ่มควันนี้ผิดปกติอย่างไร

250
00:17:57,701 --> 00:18:01,163
‎มันเกิดขึ้นที่จุดไหนหรือเมื่อไร
‎หรืออะไรคือสิ่งที่ทำให้มันไม่ปกติ

251
00:18:01,246 --> 00:18:03,832
‎แถลงการณ์ของคณะกรรมการ
‎ระบุว่าเป็น "กลุ่มควันผิดปกติ"

252
00:18:03,916 --> 00:18:06,919
‎และผมก็พูดได้แค่นั้น

253
00:18:08,545 --> 00:18:11,924
‎นาซาออกแถลงการณ์คำตอบกว้างๆ เยอะมาก
‎จนน่าตกใจ

254
00:18:13,592 --> 00:18:15,761
‎เพื่อตอบคำถามที่เฉพาะทางมากๆ

255
00:18:15,844 --> 00:18:18,764
‎ปกติเวลาเกิดเรื่องแบบนั้น
‎เราตีความหมายได้แค่สองแบบครับ

256
00:18:18,847 --> 00:18:22,392
‎อย่างแรกคือคนที่เราถามเขาไม่รู้คำตอบ

257
00:18:22,476 --> 00:18:25,479
‎หรือคนที่เราถามน่ะ รู้คำตอบ

258
00:18:25,562 --> 00:18:28,023
‎แต่เขากำลังพยายามกันไม่ให้เรารู้รายละเอียด

259
00:18:28,107 --> 00:18:31,401
‎จะสมเหตุสมผลไหมครับถ้าเราสรุปว่า
‎เป้าหมายของการสืบสวนเรื่องนี้

260
00:18:31,485 --> 00:18:34,988
‎ในตอนนี้เป็นการพยายามค้นหา
‎สาเหตุที่เกิดกลุ่มควัน

261
00:18:35,072 --> 00:18:36,657
‎และผลที่มันส่งต่อการระเบิดของยาน

262
00:18:37,116 --> 00:18:38,700
‎ใช่และไม่ใช่ครับ

263
00:18:38,784 --> 00:18:41,662
‎คณะกรรมการกำลังสอบสวนจุดนั้น

264
00:18:41,745 --> 00:18:44,540
‎แต่ก็ใส่ใจจุดอื่นๆ ด้วย

265
00:18:45,290 --> 00:18:49,503
‎พวกเรารู้สึกว่านาซากำลังเบี่ยงประเด็น

266
00:18:49,837 --> 00:18:54,383
‎นาซาพุ่งเป้าไปที่ว่าจรวดเชื้อเพลิงแข็งมีปัญหา

267
00:18:54,925 --> 00:18:57,970
‎แต่บอกเราว่าเราไม่สามารถเสนอข่าว

268
00:18:58,053 --> 00:18:59,763
‎ที่นาซาไม่อยากให้ปล่อยออกมาได้

269
00:18:59,847 --> 00:19:01,557
‎พวกเราเตรียมตะครุบข่าวกันทุกคน

270
00:19:01,640 --> 00:19:04,643
‎ฝ่ายบริหารจึงเกิดกลัวนิดหน่อย
‎และไม่อยากวุ่นวายกับเรื่องนี้

271
00:19:05,227 --> 00:19:07,980
‎และแน่นอน ถ้าเราเพิ่งทำยานโคจร
‎มูลค่าสามพันล้านระเบิด

272
00:19:08,063 --> 00:19:11,150
‎และฆ่าคนเจ็ดคนระหว่างถ่ายทอดสด

273
00:19:11,233 --> 00:19:14,486
‎เรารอการสืบสวนสองสามเดือนไม่ได้หรอก
‎ไม่ได้จริงๆ

274
00:19:14,570 --> 00:19:17,739
‎ธรรมชาติมนุษย์เป็นแบบนี้แหละ
‎ใครๆ ก็อยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

275
00:19:18,448 --> 00:19:20,409
‎จากสถานีข่าวซีบีเอส วอชิงตัน

276
00:19:20,492 --> 00:19:24,538
‎รายการ เฟซเดอะเนชั่น
‎กับผู้สื่อข่าวทำเนียบขาว เลสลีย์ สตอห์ล

277
00:19:24,621 --> 00:19:27,624
‎เมื่อเช้านี้เราได้คุยกับดร.วิลเลียม แกรห์ม
‎รักษาการผู้อำนวยการนาซา

278
00:19:27,708 --> 00:19:31,545
‎เกี่ยวกับไฟที่ปรากฏบนจรวดบูสเตอร์ด้านขวา

279
00:19:31,628 --> 00:19:33,672
‎ตอน 15 วินาทีก่อนกระสวยจะระเบิด

280
00:19:33,755 --> 00:19:36,425
‎คุณช่วยอธิบายสั้นๆ หน่อยได้ไหมคะ

281
00:19:37,092 --> 00:19:41,805
‎เป็นไปได้อย่างไรที่
‎ไม่มีใครสังเกตเห็นกลุ่มควันตรงนี้เลย

282
00:19:41,889 --> 00:19:47,186
‎นี่เป็นปลอกเหล็กกล้าที่หนามาก
‎ซึ่งเป็นโครงสร้างทั้งหมด

283
00:19:47,269 --> 00:19:50,981
‎ของจรวดเชื้อเพลิงแข็ง
‎และถือเป็นโครงสร้างหลัก

284
00:19:51,064 --> 00:19:52,733
‎ซึ่งไม่มีจุดอ่อนให้ทำงานผิดพลาดได้เลย

285
00:19:53,650 --> 00:19:55,402
‎แน่นอน เราออกแบบมาอย่างนั้น

286
00:19:55,485 --> 00:19:58,780
‎ไม่ใช่แค่เรื่องบังเอิญที่มันไม่มีจุดอ่อน

287
00:19:58,864 --> 00:20:00,324
‎หรือเราแค่คิดว่ามันไม่มีจุดอ่อน

288
00:20:00,407 --> 00:20:03,535
‎แต่มันถูกออกแบบมาอย่างระมัดระวัง
‎และละเอียดถี่ถ้วน

289
00:20:03,619 --> 00:20:06,121
‎และเราทำทุกอย่างที่ทำได้เพื่อไม่ให้มี...

290
00:20:06,872 --> 00:20:08,332
‎ขอโทษครับ มีความเสียหายใดๆ

291
00:20:09,708 --> 00:20:12,669
‎ผมได้ดูวิลเลียม แกรห์มไปออกรายการ
‎เฟซเดอะเนชั่น

292
00:20:13,587 --> 00:20:17,716
‎เขาบอกว่าจรวดเชื้อเพลิงแข็ง
‎เป็นส่วนประกอบหลักของเครื่อง

293
00:20:17,799 --> 00:20:19,343
‎ที่ไม่มีจุดอ่อนให้ทำงานผิดพลาดได้

294
00:20:20,844 --> 00:20:24,139
‎แต่วันเดียวกันนั้น สื่อก็ตีพิมพ์ภาพ

295
00:20:24,223 --> 00:20:28,352
‎ที่เป็นไฟลุกอยู่ด้านข้างจรวดเชื้อเพลิงแข็ง

296
00:20:31,855 --> 00:20:36,235
‎วิศวกรคนหนึ่งที่ส่งบันทึกข้อความให้ผม
‎ยังบอกผมด้วยว่า

297
00:20:36,818 --> 00:20:38,570
‎อย่าเอาบันทึกข้อความนี้ไปให้แกรห์มดู

298
00:20:39,404 --> 00:20:42,199
‎นั่นทำให้ผมรู้สึกเลยว่าคนจากนาซา

299
00:20:42,282 --> 00:20:45,911
‎เก็บความลับเรื่องการสึกกร่อนของโอริง
‎จากหัวหน้าองค์กร

300
00:20:50,666 --> 00:20:54,211
‎วันนี้ผมขอประกาศว่าเราจะตั้ง
‎คณะกรรมาธิการพิเศษของประธานาธิบดี

301
00:20:54,294 --> 00:20:56,380
‎เพื่อสืบสวนเหตุกระสวยอวกาศชาเลนเจอร์

302
00:20:57,130 --> 00:21:01,176
‎วิลเลียม พี. โรเจอร์ส อดีตรมว.ต่างประเทศ
‎และอดีตอัยการสูงสุด

303
00:21:01,260 --> 00:21:03,095
‎จะเป็นประธานของคณะกรรมาธิการนี้

304
00:21:04,304 --> 00:21:07,349
‎บิล โรเจอร์สเป็นตัวเลือกที่น่าสนใจ
‎เพราะเขาเป็นนักการเมือง

305
00:21:07,432 --> 00:21:10,852
‎ไม่ใช่คนที่มีความรู้เฉพาะทาง
‎ด้านโครงการอวกาศ

306
00:21:12,813 --> 00:21:14,690
‎เขาเป็นบุคคลจากรัฐบาลอย่างแท้จริง

307
00:21:14,773 --> 00:21:18,568
‎และตอนหลังเราก็ได้รู้ว่าเรแกนบอกเขา

308
00:21:18,652 --> 00:21:22,572
‎"ไม่ว่าจะทำอะไร อย่าทำให้นาซาขายหน้า"

309
00:21:22,656 --> 00:21:25,534
‎นาซาเป็นวีรบุรุษของชาติ
‎เราจำเป็นต้องมีพวกเขา

310
00:21:25,617 --> 00:21:27,577
‎นาซาต้องได้ปล่อยยานอีก"

311
00:21:28,245 --> 00:21:29,288
‎(6 กุมภาพันธ์ 1986)

312
00:21:29,371 --> 00:21:34,751
‎ท่านผู้มีเกียรติทุกท่าน ผมขอเปิดประชุมครั้งแรก

313
00:21:34,835 --> 00:21:37,254
‎ผมเป็นประธานบริหาร
‎คณะกรรมาธิการกระสวยอวกาศ

314
00:21:37,337 --> 00:21:39,381
‎ก่อนหน้านั้นผมเคยทำมาแล้วหลายตำแหน่ง

315
00:21:39,923 --> 00:21:41,717
‎รวมทั้งเป็นผู้ช่วยเลขาธิการกองทัพอากาศ

316
00:21:41,800 --> 00:21:43,468
‎ด้านงานวิจัยและพัฒนา

317
00:21:43,552 --> 00:21:46,346
‎นอกจากผม ก็มีคนอย่างดร.แซลลี่ ไรด์

318
00:21:46,430 --> 00:21:47,848
‎หญิงอเมริกันคนแรกที่ได้ไปอวกาศ

319
00:21:47,931 --> 00:21:50,809
‎แน่นอน มีนีล อาร์มสตรอง
‎ชายคนแรกที่เดินบนดวงจันทร์

320
00:21:50,892 --> 00:21:53,937
‎และดร.ริชาร์ด ไฟน์แมน
‎ซึ่งเป็นเจ้าของรางวัลโนเบล

321
00:21:54,980 --> 00:21:57,983
‎ไฟน์แมนเป็นตัวเลือกที่น่าสนใจมาก
‎ในคณะกรรมาธิการนี้

322
00:22:00,777 --> 00:22:07,200
‎เขาเป็นนักวิทยาศาสตร์
‎ซึ่งเป็นที่รู้จักทั้งในฐานะอาจารย์ที่เก่งมาก

323
00:22:07,659 --> 00:22:13,373
‎และเป็นผู้ที่เกี่ยวข้องกับการสร้างระเบิดปรมาณู

324
00:22:14,458 --> 00:22:18,670
‎เขาต่อต้านภาครัฐอย่างรุนแรง

325
00:22:19,171 --> 00:22:22,632
‎ถ้าคนในแวดวงวิชาการของสวีเดน
‎ตัดสินใจว่าเอ็กซ์ วาย แซด

326
00:22:22,716 --> 00:22:24,801
‎ได้รางวัลโนเบล ก็เอาตามนั้น

327
00:22:24,885 --> 00:22:27,971
‎ผมไม่ขอเกี่ยวข้องกับรางวัลโนเบล
‎มันเป็นเรื่องน่ารำคาญ

328
00:22:29,848 --> 00:22:33,435
‎ผมว่าพวกเขาไม่เข้าใจเรื่องพวกนั้นเลย
‎ตอนที่แต่งตั้งเขา

329
00:22:33,518 --> 00:22:37,481
‎แล้วปรากฏว่าเขามีพันธมิตรสำคัญ
‎ในคณะกรรมาธิการ

330
00:22:37,564 --> 00:22:39,816
‎นั่นคือพลตรีดอน คุทีนา

331
00:22:41,693 --> 00:22:43,612
‎ไฟน์แมนกับผมค่อนข้างสนิทกัน

332
00:22:44,196 --> 00:22:46,406
‎วันแรกของการประชุมกรรมาธิการ
‎พวกวีไอพี

333
00:22:46,490 --> 00:22:48,200
‎(พลตรีโดนัลด์ คุทีนา)

334
00:22:48,283 --> 00:22:50,577
‎มีรถลิมูซีนไปรับทุกคน

335
00:22:51,161 --> 00:22:53,080
‎เขาถามว่า "คุทีนา ลิมูซีนของคุณอยู่ไหนล่ะ"

336
00:22:53,622 --> 00:22:57,793
‎ผมตอบว่า "ผมมันแค่นายพลสองดาว
‎ผมนั่งรถไฟใต้ดิน"

337
00:22:57,876 --> 00:23:00,712
‎เขาตอบเลยว่า "คุทีนา คุณนี่ใช้ได้"
‎ตบหลังผมแปะๆ

338
00:23:01,296 --> 00:23:05,967
‎แล้วจากวันนั้น ผมกับเขา
‎ก็ขึ้นรถไฟใต้ดินไปประชุมด้วยกัน

339
00:23:06,051 --> 00:23:08,345
‎แทนที่จะให้ลิมูซีนมารับ

340
00:23:09,262 --> 00:23:13,975
‎ผมว่าโรเจอร์สไม่ได้อยากให้มีทหาร
‎อยู่ในคณะกรรมาธิการด้วย

341
00:23:14,059 --> 00:23:17,729
‎การบริหารภาครัฐกับกลาโหมเข้ากันไม่ค่อยได้

342
00:23:17,813 --> 00:23:21,358
‎ผมว่าระหว่างตั้งกรรมาธิการ
‎เขาก็ยอมทนกับผมไปงั้นเอง และหลังจากนั้น

343
00:23:22,234 --> 00:23:25,529
‎เราไม่เคยติดต่อกันหรือส่งการ์ดคริสต์มาสให้กัน

344
00:23:25,612 --> 00:23:27,739
‎จุดประสงค์ของเช้านี้

345
00:23:27,823 --> 00:23:31,410
‎คือติดตามข้อมูลและเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
‎นับตั้งแต่วันที่เกิดอุบัติเหตุ

346
00:23:32,160 --> 00:23:34,704
‎เราจะเรียกตัวเจ้าหน้าที่นาซา

347
00:23:36,039 --> 00:23:40,669
‎ตอนแรก โรเจอร์สพยายามปกป้องนาซาที่สุด

348
00:23:40,752 --> 00:23:44,047
‎เขาให้ท้ายเจ้าหน้าที่นาซาเยอะมาก

349
00:23:44,131 --> 00:23:46,466
‎ผมไม่ได้ตั้งใจโฟกัสที่จุดใดจุดหนึ่งเป็นพิเศษ

350
00:23:46,550 --> 00:23:48,301
‎ดังนั้นผมจึงไม่ได้เตรียมข้อมูลมาพร้อม

351
00:23:48,385 --> 00:23:49,928
‎ได้ งั้นเดี๋ยวค่อยกลับมาคุยเรื่องนั้น

352
00:23:50,011 --> 00:23:54,850
‎เราเข้าใจว่าไม่ได้บอกล่วงหน้าว่าจะมีประชุม
‎เพราะงั้นว่ากันต่อเลย

353
00:23:54,933 --> 00:23:57,436
‎ไว้เราค่อยมาฟังข้อมูลนั้นทีหลัง

354
00:23:57,978 --> 00:24:03,024
‎ผมเห็นเจ้าหน้าที่ของนาซาให้การ
‎ในเรื่องที่ไม่เป็นความจริงเลย

355
00:24:03,108 --> 00:24:05,777
‎เราพบการกร่อนของผนึกวงแหวน

356
00:24:06,528 --> 00:24:09,906
‎ผนึกชั้นแรกเท่านั้น
‎เราไม่เคยเห็นการกร่อนของผนึกชั้นที่สอง

357
00:24:09,990 --> 00:24:13,243
‎เมื่อเห็นแบบนี้ ผมคิดเลยว่า
‎"แล้วฉันจะทำยังไงดี"

358
00:24:15,203 --> 00:24:18,373
‎ผมได้ข้อความจากพวกเสมียนห้องข่าว

359
00:24:18,457 --> 00:24:22,210
‎บอกว่ามีคนอยากคุยเรื่องอุบัติเหตุชาเลนเจอร์

360
00:24:22,294 --> 00:24:24,504
‎เขาอยากคุยกับนักข่าวสายนาซาของเรา

361
00:24:24,588 --> 00:24:28,049
‎เขาบอกว่าชื่อลี หรืออะไรสักอย่างนี่แหละ
‎น่าจะเป็นริชาร์ด ลี

362
00:24:28,133 --> 00:24:29,134
‎(สมุดโทรศัพท์ นาซา)

363
00:24:29,217 --> 00:24:33,305
‎ผมหยิบสมุดโทรศัพท์นาซาของเราออกมาดู
‎ไม่เจอคนนามสกุลลีสักคน

364
00:24:34,055 --> 00:24:36,016
‎ผมเลยโทรกลับไปบอกว่า

365
00:24:36,099 --> 00:24:40,020
‎"คุณลีครับ ผมหาชื่อคุณ
‎ในสมุดโทรศัพท์นาซาไม่เจอ"

366
00:24:40,103 --> 00:24:43,899
‎เขาก็บอกว่า "เอ่อ โอเค สารภาพก็ได้
‎ผมชื่อริชาร์ด คุก"

367
00:24:43,982 --> 00:24:48,653
‎ผมบอกว่า
‎"ผมมีเอกสารเกี่ยวกับเหตุระเบิดนาซา"

368
00:24:48,737 --> 00:24:52,032
‎เขาก็บอกว่า "งั้นพรุ่งนี้คุณมาหาผมได้ไหม"

369
00:24:53,700 --> 00:24:55,994
‎ผมประหม่ามาก

370
00:24:56,077 --> 00:25:01,041
‎เพราะผมรู้ว่า
‎ผมกำลังออกนอกเส้นทางของทางการแค่ไหน

371
00:25:01,124 --> 00:25:04,252
‎เขาบอกตั้งแต่คุยกันครั้งแรกว่า
‎"ผมไม่อยากให้เขียนชื่อผม

372
00:25:04,336 --> 00:25:05,587
‎เดี๋ยวนาซาจะไล่ผมออก"

373
00:25:05,670 --> 00:25:09,299
‎ผมเลยขอดูข้อมูลทั้งหมดที่เขามี
‎ก่อนที่จะตัดสินใจ

374
00:25:09,883 --> 00:25:15,096
‎เขาดูข้อมูลแล้วก็บอกว่า "นี่ดูท่าจะเป็นของดีนะ"

375
00:25:15,889 --> 00:25:20,727
‎เขาบอกว่า "กองบ.ก.อยากให้เรื่องนี้
‎เป็นเรื่องพาดหัววันอาทิตย์"

376
00:25:20,810 --> 00:25:24,397
‎แต่เราต้องใส่ชื่อคุณคู่กับบันทึกข้อความนั้น

377
00:25:24,898 --> 00:25:26,942
‎ผมกลืนน้ำลายเอื๊อกเลย

378
00:25:27,025 --> 00:25:30,487
‎การได้เอกสารรั่วไหลโดยไม่มีที่มาก็เรื่องหนึ่ง

379
00:25:30,570 --> 00:25:32,781
‎แต่ถ้าเราไม่สามารถระบุที่มาของแหล่งข่าว

380
00:25:33,406 --> 00:25:34,449
‎มันก็เป็นแค่...

381
00:25:35,700 --> 00:25:38,703
‎บุคคลนิรนามที่อาจจะรู้จริงหรือไม่ก็ได้

382
00:25:40,121 --> 00:25:43,667
‎ผมตอบว่า "โอเค"

383
00:25:45,210 --> 00:25:47,045
‎นั่นเป็นข่าวใหญ่มาก

384
00:25:49,256 --> 00:25:53,593
‎เมื่อสามปีก่อน นักวิเคราะห์ความปลอดภัยนาซา
‎บันทึกปัญหาเกี่ยวกับผนึก

385
00:25:53,677 --> 00:25:56,471
‎จรวดเชื้อเพลิงแข็ง
‎ในการส่งกระสวยอวกาศขึ้นบิน

386
00:25:58,014 --> 00:26:00,267
‎ข่าวนี้เสนอเป็นครั้งแรก

387
00:26:00,350 --> 00:26:05,188
‎ว่าจรวดเชื้อเพลิงแข็งเคยมีปัญหามาแล้ว

388
00:26:05,272 --> 00:26:07,274
‎นี่เป็นข้อมูลที่ร้ายแรงมาก

389
00:26:08,650 --> 00:26:10,777
‎รัฐมนตรีโรเจอร์สไม่พอใจเลย

390
00:26:10,860 --> 00:26:13,071
‎เขาอยากยืนยันให้มั่นเหมาะ
‎โดยไม่ใช้คำตรงๆ

391
00:26:13,154 --> 00:26:18,493
‎ว่าเราไม่พอใจกับการได้ข้อมูลจากทางอื่น
‎พูดอย่างนั้นก็ได้

392
00:26:18,577 --> 00:26:20,537
‎เขากับผมจึงสรุปว่าการประชุมครั้งต่อไป

393
00:26:20,620 --> 00:26:21,997
‎จะเป็นประชุมลับ

394
00:26:22,080 --> 00:26:26,126
‎และจะเป็นการประชุมที่
‎"มาทำความเข้าใจกับเจ้าหน้าที่นาซาให้ตรงกัน"

395
00:26:26,668 --> 00:26:29,879
‎คณะกรรมาธิการของประธานาธิบดี
‎ในการสืบสวนโศกนาฏกรรมชาเลนเจอร์

396
00:26:29,963 --> 00:26:32,090
‎ได้ย้ายการไต่สวนไปเป็นการประชุมลับ

397
00:26:32,173 --> 00:26:35,677
‎เราประชุมที่ตึกสำนักงานบริหารเก่า
‎ข้างๆ กับทำเนียบขาว

398
00:26:36,469 --> 00:26:39,806
‎แลร์รี่ มัลลอยแสดงตัวชัดเจนว่า
‎เขาจะเป็นคนพูดทุกอย่าง

399
00:26:41,725 --> 00:26:43,268
‎แลร์รี่เริ่มพูด

400
00:26:43,351 --> 00:26:46,146
‎แต่แซลลี่ ไรด์บอกว่า "ก่อนที่คุณจะเริ่ม

401
00:26:46,229 --> 00:26:47,814
‎ฉันได้รับโทรศัพท์สองสามสาย

402
00:26:47,897 --> 00:26:50,400
‎หนึ่งในนั้นเป็นสายจากนักข่าวในวอชิงตันนี่เอง

403
00:26:50,483 --> 00:26:53,612
‎เขาบอกว่าได้ยินข่าวลือมาว่าหนึ่งในผู้รับเหมา

404
00:26:53,695 --> 00:26:56,114
‎อาจแนะนำแล้วว่าไม่ควรปล่อยยาน

405
00:26:56,781 --> 00:26:58,158
‎นั่นเป็นความจริงไหม"

406
00:26:59,576 --> 00:27:02,954
‎ตอนแรกแลร์รี่ มัลลอยไม่คิดจะพูดเลยว่า
‎เคยมีปัญหาใหญ่อะไร

407
00:27:03,038 --> 00:27:06,166
‎จะบอกแค่ว่ามีปัญหาเรื่องโอริง
‎คุยกันแล้ว แก้ไขไปแล้ว

408
00:27:06,249 --> 00:27:09,085
‎เขาอยากจะพูดแค่นั้น

409
00:27:09,669 --> 00:27:15,675
‎แซลลี่ ไรด์บอกว่า
‎"อ้อ งั้นคุณมีเอกสารยืนยัน

410
00:27:16,384 --> 00:27:19,846
‎จากผู้รับเหมาที่บอกว่า
‎เขากังวลเรื่องสภาพอากาศเย็นรึเปล่า"

411
00:27:19,929 --> 00:27:21,598
‎แลร์รี่ตอบว่า "จำไม่ได้ว่ามีนะ"

412
00:27:22,182 --> 00:27:24,434
‎ผมคิดเลยว่า "นั่นมันโกหกหน้าด้านๆ"

413
00:27:25,727 --> 00:27:28,438
‎ณ จุดนั้น อัลลัน แมคโดนัลด์จากไธโอคอล

414
00:27:28,521 --> 00:27:31,775
‎ที่นั่งแถวหลังสุดชิดริมผนังก็ยืนและยกมือขึ้น

415
00:27:31,858 --> 00:27:34,110
‎เขาตัวสั่นไปหมด เสียงของเขาก็สั่นสะท้าน

416
00:27:34,194 --> 00:27:37,739
‎เขาบอกว่า "ท่านประธาน
‎เราคือฝ่ายที่แนะนำว่าไม่ควรปล่อยยาน

417
00:27:38,239 --> 00:27:40,533
‎เพราะกังวลเรื่องอุณหภูมิในอากาศ"

418
00:27:40,617 --> 00:27:43,328
‎นั่นเป็นการเผยความจริงที่น่าตกใจมาก

419
00:27:44,829 --> 00:27:48,375
‎เราเตรียมประชุมเปิดแบบถ่ายทอด
‎ในวันรุ่งขึ้นกันอยู่แล้ว

420
00:27:48,500 --> 00:27:52,212
‎ประธานโรเจอร์สสั่งว่า
‎"ประชุมครั้งหน้าอย่าพูดเรื่องสภาพอากาศ

421
00:27:52,295 --> 00:27:55,173
‎ให้โอกาสนาซาได้อธิบายก่อน"

422
00:28:00,303 --> 00:28:02,138
‎หลังประชุมคณะกรรมาธิการ

423
00:28:03,515 --> 00:28:07,227
‎เราไปที่ชั้นใต้ดินของกระทรวงต่างประเทศ

424
00:28:07,852 --> 00:28:10,397
‎แซลลี่ ไรด์เดินมาข้างๆ ผม

425
00:28:10,480 --> 00:28:14,609
‎เธอไม่พูดอะไรสักคำ
‎แต่ส่งกระดาษให้ผมแผ่นเดียว

426
00:28:17,320 --> 00:28:22,450
‎ในนั้นมีตารางสองช่อง
‎ช่องหนึ่งคืออุณหภูมิด้านนอก

427
00:28:23,326 --> 00:28:26,705
‎อีกช่องแสดงค่าความยืดหยุ่นของโอริง

428
00:28:27,414 --> 00:28:31,584
‎และแน่นอน กระดาษแผ่นนั้นทำให้เห็นว่า
‎ศักยภาพในการยืดหยุ่นคืนรูป

429
00:28:32,168 --> 00:28:34,921
‎ยิ่งอากาศเย็น โอริงก็ยิ่งคืนรูปยากขึ้นเรื่อยๆ

430
00:28:36,131 --> 00:28:38,091
‎นาซาปกปิดข้อมูลส่วนนี้

431
00:28:38,883 --> 00:28:42,220
‎ประเด็นคือ ผมจะนำเรื่องนี้
‎เข้าไปคุยในคณะกรรมาธิการได้ยังไง

432
00:28:43,430 --> 00:28:45,098
‎โดยไม่ทำให้แซลลี่เดือดร้อน

433
00:28:49,227 --> 00:28:53,022
‎ไฟน์แมนมาทานอาหารค่ำที่บ้านของผม

434
00:28:53,106 --> 00:28:56,901
‎ผมมีรถโอเปลจีทีจอดอยู่ในโรงรถ ผมอยากอวด

435
00:28:56,985 --> 00:29:02,699
‎ผมเดินออกมาจากประตูห้องครัว
‎พาเขาไปดูรถโอเปลจีที

436
00:29:02,782 --> 00:29:04,284
‎พอดีว่าห้องเครื่องเปิดอยู่

437
00:29:05,243 --> 00:29:06,327
‎ผมก็เลยนึกขึ้นมาได้

438
00:29:06,411 --> 00:29:10,999
‎"อาจารย์ เครื่องยนต์นี้มีวงแหวนโอริง

439
00:29:11,750 --> 00:29:14,294
‎แต่ถ้าอากาศเย็น มันจะรั่ว"

440
00:29:15,128 --> 00:29:17,464
‎บนโต๊ะผมก็มีโอริง

441
00:29:18,298 --> 00:29:22,260
‎เขาหยิบขึ้นมาดู ไม่ได้พูดอะไรสักคำ

442
00:29:23,386 --> 00:29:25,972
‎ริชาร์ด ไฟน์แมนโทรมาหาผม
‎ตอนประมาณเที่ยงคืน

443
00:29:26,473 --> 00:29:29,559
‎เขาบอกว่า "เดวิด ผมมีเรื่องต้องทำ

444
00:29:29,642 --> 00:29:32,020
‎ระหว่างการประชุมคณะกรรมาธิการพรุ่งนี้"

445
00:29:32,103 --> 00:29:33,813
‎เขาบอกว่า "ผมบอกไม่ได้ว่าจะทำอะไร

446
00:29:33,897 --> 00:29:36,691
‎แต่ผมต้องหาอุปกรณ์อะไรง่ายๆ สองสามชิ้น

447
00:29:36,775 --> 00:29:39,235
‎ผมจะไปหาคีมได้ที่ไหน"
‎ผมตอบว่า "เอ่อ ดร.ไฟน์แมน

448
00:29:39,319 --> 00:29:41,780
‎ตอนนี้ที่วอชิงตันเที่ยงคืนแล้ว

449
00:29:42,322 --> 00:29:48,203
‎ไม่มีร้านไหนเปิดหรอก
‎นอกจากร้านขายยา 24 ชั่วโมง"

450
00:29:49,621 --> 00:29:51,790
‎เขาบอกว่า "งั้นพาผมไปร้านขายยาหน่อย"

451
00:29:51,873 --> 00:29:53,166
‎(11 กุมภาพันธ์ 1986)

452
00:29:53,249 --> 00:29:55,376
‎ผมขอเริ่มเปิดประชุม

453
00:29:55,460 --> 00:30:01,800
‎เช้านี้เราจะเริ่มการประชุมกับเจ้าหน้าที่นาซา

454
00:30:02,300 --> 00:30:06,179
‎เน้นที่เรื่องปัญหาผนึกของจรวดบูสเตอร์

455
00:30:07,472 --> 00:30:10,183
‎ผมอยากแนะนำคุณแลร์รี่ มัลลอย

456
00:30:10,266 --> 00:30:14,187
‎ซึ่งเป็นผู้จัดการโครงการ
‎ที่ศูนย์การบินอวกาศมาร์แชล

457
00:30:14,270 --> 00:30:19,150
‎แลร์รี่ มัลลอยขึ้นพูดเรื่องข้อต่อ
‎มอเตอร์จรวดเชื้อเพลิงแข็ง

458
00:30:19,234 --> 00:30:22,028
‎ผมขอเปิดแผนภาพที่ห้าครับ

459
00:30:22,654 --> 00:30:25,448
‎ริชาร์ด ไฟน์แมนเป็นคนชอบเล่นใหญ่นิดหน่อย

460
00:30:25,532 --> 00:30:28,993
‎หากอยากเปิดไมโครโฟนให้ดัง

461
00:30:29,077 --> 00:30:31,120
‎เราต้องกดปุ่มสีแดงเล็กๆ

462
00:30:31,204 --> 00:30:32,497
‎ปุ่มนั้นจะติดไฟ

463
00:30:32,580 --> 00:30:34,666
‎แสดงว่าเปิดไมค์แล้ว เราถึงจะพูดได้

464
00:30:35,667 --> 00:30:38,461
‎เขาเริ่มเอื้อมไปจับไมค์

465
00:30:39,212 --> 00:30:41,965
‎ผมคว้ามือเขาไว้แล้วบอกว่า "อย่าเพิ่ง"

466
00:30:42,048 --> 00:30:44,592
‎เขาหันมาแล้วถามว่า "เมื่อไหร่ล่ะ"

467
00:30:44,676 --> 00:30:46,594
‎ผมบอกว่า "เดี๋ยวจะบอก"

468
00:30:46,719 --> 00:30:50,098
‎ผ่านไปอีกพักใหญ่ ผมจึงบอกว่า
‎"ตอนนี้แหละ"

469
00:30:51,349 --> 00:30:56,813
‎ผมเอาเจ้าสิ่งนี้จากผนึกของคุณมาแช่น้ำแข็ง

470
00:30:57,480 --> 00:31:00,859
‎ผมค้นพบว่าถ้าฝืนดึงให้ยืดไปสักพัก

471
00:31:00,942 --> 00:31:04,487
‎แล้วปล่อย มันจะคง... มันจะไม่ดีดตัวกลับ

472
00:31:04,571 --> 00:31:05,947
‎มันจะอยู่ทรงในขนาดเท่าเดิม

473
00:31:06,030 --> 00:31:10,827
‎พูดอีกแง่ก็คือ สักสองสามวินาที
‎และนานกว่านั้นหน่อย

474
00:31:10,910 --> 00:31:13,955
‎สสารชนิดนี้ไม่มีความยืดหยุ่นในตัวเลย

475
00:31:14,038 --> 00:31:16,749
‎เมื่อเจอกับอุณหภูมิศูนย์องศาเซลเซียส

476
00:31:17,375 --> 00:31:20,587
‎ผมว่านั่นเป็นปัจจัยสำคัญที่เกี่ยวข้องกับปัญหา

477
00:31:21,045 --> 00:31:26,509
‎ถ้าคนที่ทำการทดลองนี้
‎ไม่ใช่ผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์

478
00:31:26,593 --> 00:31:30,597
‎คนคงหัวเราะเยาะจนต้องลงจากเวทีและบอกว่า

479
00:31:30,680 --> 00:31:32,682
‎"ขอโทษนะ เราพูดถึงวิทยาศาสตร์แท้ๆ กันอยู่"

480
00:31:33,016 --> 00:31:34,767
‎แต่เพราะว่านั่นคือริชาร์ด ไฟน์แมน

481
00:31:35,643 --> 00:31:38,521
‎คนจากนาซาจึงทำได้แค่นั่งน้ำลายฟูมปาก

482
00:31:38,605 --> 00:31:40,732
‎โรเจอร์สก็ทำได้แค่นั้นเหมือนกัน

483
00:31:43,026 --> 00:31:45,069
‎คืนนั้น โทรทัศน์รวมการเฉพาะกิจ

484
00:31:45,153 --> 00:31:49,782
‎โทรทัศน์ทุกช่องถ่ายทอดภาพขณะที่
‎เขาทำการทดลองกับโอริง

485
00:31:49,866 --> 00:31:52,368
‎ริชาร์ด ไฟน์แมน
‎สมาชิกคณะกรรมาธิการและนักฟิสิกส์

486
00:31:52,452 --> 00:31:53,786
‎อยากทราบว่าเกิดอะไรขึ้น...

487
00:31:53,870 --> 00:31:57,874
‎เขานำวงแหวนวงหนึ่ง
‎จุ่มในน้ำแข็งเพื่อสาธิตว่ามันเปราะลง

488
00:31:57,957 --> 00:32:02,295
‎นั่นเป็นสิ่งเดียวที่เราได้เห็นหรือได้ยิน
‎ในช่วง 24 ถึง 48 ชั่วโมง

489
00:32:02,378 --> 00:32:08,509
‎แน่นอนว่ามันส่งผลต่อมุมมอง
‎และความเข้าใจของประชาชนว่าเกิดอะไรขึ้น

490
00:32:09,260 --> 00:32:13,598
‎เรียกได้ว่าไฟน์แมนกับคุทีนา
‎บังคับให้ทุกคนต้องหันมาใส่ใจ

491
00:32:13,681 --> 00:32:16,309
‎กับสภาพอากาศที่เย็นจัด

492
00:32:16,392 --> 00:32:19,896
‎ในจังหวะปล่อยยาน
‎แหลมคานาเวอรัลอุณหภูมิอยู่ที่สามองศาเซลเซียส

493
00:32:19,979 --> 00:32:23,441
‎วงแหวนจะเปราะลงเมื่อเจอน้ำเย็น
‎ตอนนั้นอุณหภูมิแค่สามองศา...

494
00:32:23,524 --> 00:32:28,279
‎ถ้าเทียบว่านั่นเป็นการปล่อยหมัดแบบราชการ
‎ก็ถือว่าคุทีนาทำได้เด็ดมาก

495
00:32:32,158 --> 00:32:33,326
‎(18 กุมภาพันธ์ 1986)

496
00:32:33,409 --> 00:32:36,079
‎ตอนประมาณห้าทุ่ม ผมรับโทรศัพท์

497
00:32:36,162 --> 00:32:39,457
‎เป็นนักข่าวจากนิวยอร์กไทมส์

498
00:32:39,540 --> 00:32:44,671
‎เขาบอกว่า "เรามีข่าวที่จะปล่อยเช้าพรุ่งนี้

499
00:32:44,754 --> 00:32:47,507
‎เกี่ยวกับเรื่องที่คุณพูด
‎ในคณะกรรมาธิการของประธานาธิบดี

500
00:32:47,590 --> 00:32:51,678
‎ที่ว่ามีความกังวลเรื่องการปล่อยยาน
‎ในสภาพอากาศเย็น

501
00:32:51,761 --> 00:32:54,722
‎และอยากขอคำยืนยันว่า
‎ข้อมูลที่เราได้รับมานั้นถูกต้อง"

502
00:32:54,806 --> 00:32:58,643
‎เขาสรุปว่าข่าวนั้นถูกต้องอยู่แล้ว

503
00:32:58,726 --> 00:33:02,647
‎และไม่ว่าอย่างไรเราก็จะตีพิมพ์

504
00:33:04,857 --> 00:33:07,318
‎ปรากฏว่ามีการประชุมครั้งใหญ่
‎ที่แหลมคานาเวอรัล

505
00:33:07,402 --> 00:33:09,404
‎ในคืนก่อนปล่อยยานชาเลนเจอร์

506
00:33:09,487 --> 00:33:12,949
‎มัลลอยเถียงว่าผนึกโอริงทนอุณหภูมิเย็นจัดได้

507
00:33:13,032 --> 00:33:15,118
‎ทั้งที่ไธโอคอลคัดค้าน

508
00:33:15,201 --> 00:33:19,914
‎เราตีพิมพ์ว่ามีคำเตือนที่เฉพาะเจาะจงมาก
‎จากกลุ่มวิศวกร

509
00:33:19,998 --> 00:33:24,585
‎เรารู้ว่าจรวดเชื้อเพลิงแข็ง
‎ไม่ควรถูกปล่อยในภาวะอากาศเย็นแบบนั้น

510
00:33:25,336 --> 00:33:26,212
‎(25 ก.พ. 1986)

511
00:33:26,295 --> 00:33:32,385
‎ตั้งแต่นั้นก็เป็นไปไม่ได้ที่ประธานโรเจอร์ส
‎จะทำตามคำสั่ง

512
00:33:32,468 --> 00:33:36,973
‎ประธานาธิบดีเรแกน
‎ที่อยากให้จบเรื่องโดยที่นาซาไม่ใช่ตัวร้าย

513
00:33:37,056 --> 00:33:41,978
‎พวกวิศวกรไม่แนะนำให้ปล่อยยาน
‎หากอุณหภูมิต่ำกว่า 11.6 องศาเซลเซียส

514
00:33:42,061 --> 00:33:45,732
‎ผมพบว่านั่นเป็นข้อสรุปที่ไม่มีหลักฐาน
‎ผมจึงถามหาตรรกะของข้อสรุปนั้น

515
00:33:46,774 --> 00:33:48,651
‎พวกเขาตีความสิ่งที่คุณพูด

516
00:33:48,735 --> 00:33:50,570
‎ว่าคุณอยากให้พวกเขาเปลี่ยนใจ

517
00:33:50,653 --> 00:33:54,615
‎พวกเขาจึงรู้สึกกดดันอย่างหนัก
‎ที่ต้องให้คำตอบที่คุณต้องการ

518
00:33:55,199 --> 00:33:57,160
‎ทำไมต้องรีบปล่อยยานขนาดนั้น

519
00:33:57,243 --> 00:34:01,456
‎ถ้าวันนี้อากาศเย็นเกินไป
‎ก็รอให้อากาศอุ่นขึ้นก่อนค่อยปล่อยสิ

520
00:34:02,165 --> 00:34:05,126
‎คำตอบก็คือพวกเขาพยายามทำตามกำหนดการ

521
00:34:06,335 --> 00:34:09,297
‎มัลลอยทำงานในข้อบังคับของระบบ

522
00:34:10,089 --> 00:34:14,302
‎ที่กำหนดให้ปล่อยยาน
‎บ่อยเกินกว่าจะทำให้สำเร็จได้

523
00:34:15,386 --> 00:34:17,680
‎แลร์รี่ มัลลอยไม่ใช่ผู้ร้ายขนาดนั้น

524
00:34:17,764 --> 00:34:21,100
‎เขาแค่ทำเรื่องแย่ๆ เพราะถูกมัดมือชก

525
00:34:21,184 --> 00:34:23,311
‎จากข้อบังคับของระบบ

526
00:34:23,895 --> 00:34:26,689
‎แลร์รี่ มัลลอยรับคำสั่งจากเจ้านายเขา ดร.ลูคัส

527
00:34:27,440 --> 00:34:30,610
‎ซึ่งพูดไว้ชัดเจนว่านาซาต้องปล่อยกระสวยอวกาศ

528
00:34:30,693 --> 00:34:32,320
‎และปล่อยให้ตรงตามกำหนดด้วย

529
00:34:32,403 --> 00:34:34,989
‎คุณได้รับทราบถึงปัญหา

530
00:34:35,073 --> 00:34:37,950
‎ที่มีการพูดถึงกันมาหลายปีก่อนหน้านั้นใช่ไหม

531
00:34:38,534 --> 00:34:41,704
‎ผมทราบว่ามีปัญหาเกี่ยวกับผนึก

532
00:34:41,788 --> 00:34:46,793
‎แต่ผมประเมินว่า
‎นั่นเป็นความเสี่ยงที่เรารับได้

533
00:34:46,876 --> 00:34:50,004
‎เวลา 30 ปีไม่ได้เปลี่ยนวิธีคิดของผมเลย

534
00:34:50,838 --> 00:34:55,093
‎การบินในอวกาศเป็นสิ่งที่ชาติอันยิ่งใหญ่จะทำกัน

535
00:34:55,176 --> 00:34:58,971
‎พวกเขาอยากพัฒนาเทคโนโลยีให้ก้าวหน้า
‎อยากเรียนรู้

536
00:34:59,055 --> 00:35:00,598
‎และมันก็เสี่ยง

537
00:35:02,141 --> 00:35:04,018
‎เราก็แค่ต้องยอมเสี่ยงกันบ้าง

538
00:35:04,102 --> 00:35:06,687
‎ตั้งแต่เดือนเมษายน 1985

539
00:35:06,771 --> 00:35:10,108
‎ตอนนั้นคุณเริ่มคิดหรือยังว่า
‎มีปัญหาด้านความปลอดภัยในการบิน

540
00:35:10,608 --> 00:35:15,029
‎ผมไม่คิดว่ามันเป็นปัญหาใหญ่พอ
‎ที่จะสั่งหยุดบินทั้งหมด

541
00:35:15,113 --> 00:35:20,201
‎เอกสารยกเว้นเขียนไว้ว่า "เสียหายร้ายแรง
‎อาจเสียทั้งภารกิจ ยาน และลูกเรือ"

542
00:35:20,284 --> 00:35:23,371
‎ผมไม่เข้าใจว่าคุณพูดได้อย่างไร
‎ว่านั่นไม่เกี่ยวกับความปลอดภัยในการบิน

543
00:35:24,163 --> 00:35:28,042
‎เราเริ่มจับได้ว่าพวกเขารู้อยู่แก่ใจดีแค่ไหน

544
00:35:28,126 --> 00:35:30,545
‎เริ่มมีความคิดผุดขึ้นในใจเรา

545
00:35:30,628 --> 00:35:33,339
‎ว่าเรื่องนี้มันไม่ใช่อุบัติเหตุเลย

546
00:35:33,422 --> 00:35:35,299
‎นี่เป็นการพยายามฆ่ามากกว่า

547
00:35:35,800 --> 00:35:39,011
‎(เห็นความเสียหายอย่างชัดเจน
‎จากผนึกของกระสวย)

548
00:35:39,137 --> 00:35:44,517
‎การได้รู้ข่าวว่า
‎มีพวกผู้จัดการที่ยอมให้ปล่อยยานอวกาศ

549
00:35:44,600 --> 00:35:50,439
‎ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่ามีความเสี่ยง
‎ทำให้ฉันโกรธมากจริงๆ

550
00:35:50,523 --> 00:35:54,360
‎ฉันให้อภัยคนที่ตัดสินใจเลวร้ายแบบนั้นไม่ได้

551
00:35:56,070 --> 00:35:58,197
‎พวกเขารู้ว่ามีเรื่องผิดปกติ

552
00:35:58,948 --> 00:36:01,242
‎พวกเขาไม่คิดถึงชีวิตคน

553
00:36:01,325 --> 00:36:04,745
‎ไม่สนความปลอดภัย
‎หรือผลกระทบที่อาจเกิดกับครอบครัวคนอื่น

554
00:36:04,829 --> 00:36:09,083
‎รากของความโกรธ ขมขื่นและความเศร้า
‎มันงอกขึ้นในใจของฉัน

555
00:36:09,167 --> 00:36:11,586
‎เพราะพวกเขาปล่อยให้เกิดเรื่องแบบนี้ได้ยังไง

556
00:36:12,587 --> 00:36:16,924
‎วัฒนธรรมองค์กรของนาซาในยุคนั้นคือ
‎"เราจะทำอะไรก็ได้"

557
00:36:18,509 --> 00:36:21,387
‎นาซาสร้างภาพองค์กรที่มีการจัดการอย่างดี

558
00:36:21,470 --> 00:36:24,473
‎สร้างปาฏิหาริย์ในอวกาศได้สำเร็จ
‎และทำได้ตามงบประมาณ

559
00:36:25,308 --> 00:36:28,019
‎นาซาเป็นพระเอกมาตลอด เป็นสิ่งที่ "ถูกต้อง"

560
00:36:28,853 --> 00:36:33,065
‎พวกเราถูกฝังหัวมาให้เชื่อ
‎พวกเราถูกหลอกให้มีความหวัง

561
00:36:35,067 --> 00:36:39,488
‎ในจังหวะที่ปล่อยกระสวยอวกาศนั้น
‎นาซาก็เหมือนจะบอกว่า

562
00:36:39,572 --> 00:36:42,783
‎"นี่มันปลอดภัยมาก
‎จนเราให้ครูของเด็กๆ ขึ้นไปด้วยได้เลย"

563
00:36:43,576 --> 00:36:46,829
‎แต่แล้วเราก็ได้รู้ว่าพวกเขากำลังเล่นกับดวง

564
00:36:48,456 --> 00:36:51,375
‎ไม่มีทางที่เราจะชดเชยชีวิตทั้งเจ็ดที่เสียไป

565
00:36:52,168 --> 00:36:55,630
‎นอกจากบอกว่านั่นคือวิถีแห่งการพัฒนา

566
00:36:56,589 --> 00:37:00,468
‎บรรพบุรุษของผมเดินทางจนมาเจอ
‎เทือกเขาแอพพาเลเชีย

567
00:37:00,551 --> 00:37:03,137
‎ด้วยเกวียนเทียมม้า บางคนก็ไปไม่รอด

568
00:37:03,846 --> 00:37:08,309
‎มันก็น่าเสียใจ
‎แต่บางครั้งราคาที่ต้องจ่ายก็ช่างน่าลำบากใจ

569
00:37:09,143 --> 00:37:11,687
‎และชีวิตเหล่านั้นคือราคาที่เราต้องจ่าย

570
00:37:18,319 --> 00:37:22,448
‎ทีมค้นหาได้เก็บกู้ซากชาเลนเจอร์
‎เป็นน้ำหนักหลายร้อยกิโลกรัม

571
00:37:22,531 --> 00:37:27,286
‎หลังอุบัติเหตุที่เกิดกับ 51แอล
‎ฉันก็ไม่รู้ว่าจะเชื่ออะไรดี

572
00:37:27,370 --> 00:37:32,541
‎ฉันไม่รู้ว่าจะโทษใคร
‎เราทุกคนจึงพยายามหาสิ่งที่เราพอทำได้

573
00:37:34,543 --> 00:37:37,880
‎ฉันมีหน้าที่ช่วยจำแนกวัตถุ

574
00:37:37,964 --> 00:37:39,840
‎ที่กระจายอยู่ในมหาสมุทรแอตแลนติก

575
00:37:42,969 --> 00:37:44,387
‎นักประดาน้ำดำลงไป

576
00:37:45,554 --> 00:37:47,431
‎ตรงนั้นน้ำค่อนข้างตื้น

577
00:37:48,516 --> 00:37:52,812
‎ลูกเรือทุกคนอยู่ในนั้น
‎อยู่ในห้องโดยสารที่ยังสมบูรณ์เป็นชิ้นเดียว

578
00:37:54,522 --> 00:37:56,691
‎นั่นทำให้ฉันใจแหลกสลายเป็นเสี่ยงๆ

579
00:37:58,651 --> 00:38:01,988
‎เมื่อวานนี้ นักประดาน้ำยืนยันว่า
‎พวกเขาพบห้องโดยสารของชาเลนเจอร์

580
00:38:02,071 --> 00:38:03,114
‎พร้อมกับลูกเรือทั้งหมด

581
00:38:03,823 --> 00:38:05,533
‎ครอบครัวลูกเรือได้รับแจ้งเมื่อวันศุกร์

582
00:38:05,616 --> 00:38:09,287
‎ตอนที่คลื่นโซนาร์ตรวจพบซากชิ้นนี้
‎จมอยู่ในน้ำลึก 33 เมตร

583
00:38:09,996 --> 00:38:15,459
‎หลายสัปดาห์ผ่านไป
‎เขาถึงได้กู้ศพของเหล่านักบินอวกาศ

584
00:38:18,212 --> 00:38:21,215
‎ฉันก็เริ่มร้องไห้

585
00:38:22,091 --> 00:38:25,803
‎ฉันใจพังไม่เหลือดี เก็บไว้ไม่ไหวแล้ว

586
00:38:33,185 --> 00:38:35,938
‎"วันนี้เหนื่อยหน่อยเพราะต้องเตรียมงานศพ

587
00:38:38,649 --> 00:38:41,402
‎วันนี้เป็นงานพิธีวันสุดท้ายที่ต้องไปแล้ว"

588
00:39:37,375 --> 00:39:39,210
‎(มอร์ตัน ไธโอคอล อิงค์)

589
00:39:39,293 --> 00:39:40,836
‎หลังจากให้การ

590
00:39:40,920 --> 00:39:45,091
‎เป็นอันชัดเจนว่าต่อไปบริษัทจะลำบาก

591
00:39:45,174 --> 00:39:49,387
‎เรายอมรับความเสี่ยงที่จะปล่อยยานเอง

592
00:39:49,470 --> 00:39:51,764
‎ดังนั้นเราจึงต้องรับผิดชอบที่ยอมรับความเสี่ยงนั้น

593
00:39:53,140 --> 00:39:57,228
‎เจ้านายผมในตอนนั้นโทรมาหา

594
00:39:57,311 --> 00:40:00,439
‎บอกว่าเขาจะปลดผมออก

595
00:40:00,523 --> 00:40:06,320
‎ผมก็เสียใจที่ได้ข่าว แต่ไม่ประหลาดใจเท่าไหร่

596
00:40:06,404 --> 00:40:08,739
‎พนักงานต้อนรับของบริษัทเป็นผู้ประกาศ

597
00:40:08,823 --> 00:40:10,825
‎ว่าจะมีการปลดพนักงานออก 200 คน

598
00:40:11,575 --> 00:40:14,203
‎และอีก 1,400 คน
‎ให้เปลี่ยนสถานะเป็นพนักงานชั่วคราว

599
00:40:14,286 --> 00:40:17,415
‎ทำงานสัปดาห์ละสี่วัน
‎จนกว่าจะกลับมาเปิดทำการได้เหมือนเดิม

600
00:40:18,165 --> 00:40:21,085
‎ส่วนประกอบมอเตอร์จรวดชิ้นสุดท้าย
‎จากสายการผลิต

601
00:40:21,168 --> 00:40:22,503
‎ถูกนำไปเก็บแล้ว

602
00:40:23,671 --> 00:40:28,634
‎คนในเมืองมีแต่อารมณ์เครียดและเศร้า

603
00:40:29,093 --> 00:40:31,429
‎ใครๆ ก็พูดเรื่องนี้กัน

604
00:40:31,512 --> 00:40:36,100
‎คนในเมืองผิดหวัง
‎ที่เราทำให้โครงการอวกาศล้มเหลว

605
00:40:39,645 --> 00:40:45,151
‎มีคนพ่นภาพกราฟิตี้ไว้บนสะพานที่เราเข้าเมือง

606
00:40:46,318 --> 00:40:50,281
‎ตาของพ่อฉันจะมีน้ำตารื้นตลอด

607
00:40:51,282 --> 00:40:53,868
‎สีสเปรย์สีขาวตัวโตๆ

608
00:40:54,702 --> 00:40:56,829
‎"ฆาตกรไธโอคอล"

609
00:40:59,290 --> 00:41:05,880
‎พ่อโทษตัวเองตลอดทุกวันเกือบ 30 ปี

610
00:41:11,135 --> 00:41:13,929
‎คืนหนึ่ง ผมไปที่บ้านโจ คิลมินสเตอร์

611
00:41:14,847 --> 00:41:16,557
‎เขาร้องห่มร้องไห้เลย

612
00:41:17,558 --> 00:41:20,269
‎เขายังแบกรับการตัดสินใจที่เขาถูกกดดันให้ทำ

613
00:41:20,352 --> 00:41:25,983
‎คนเก่งที่ทุ่มเทและยอดเยี่ยมมากๆ เจ็ดคน

614
00:41:26,066 --> 00:41:27,443
‎ต้องเสียชีวิตไป

615
00:41:28,027 --> 00:41:31,822
‎และผมเป็นส่วนหนึ่งของการตัดสินใจครั้งนั้น

616
00:41:33,491 --> 00:41:35,367
‎ที่บอกว่าปล่อยยานได้

617
00:41:37,328 --> 00:41:39,038
‎นั่นมัน...

618
00:41:40,289 --> 00:41:41,832
‎ติดอยู่ในใจของผมมาตลอด

619
00:41:45,753 --> 00:41:48,422
‎วันนี้คณะกรรมาธิการของประธานาธิบดี
‎เปิดเผยคำตัดสิน

620
00:41:48,506 --> 00:41:50,758
‎เรื่องหายนะกระสวยอวกาศชาเลนเจอร์

621
00:41:50,841 --> 00:41:55,054
‎พบว่าจุดผิดพลาดอยู่ที่ผนึกยาง
‎บนจรวดบูสเตอร์ที่บกพร่อง

622
00:41:55,137 --> 00:41:58,307
‎และทัศนคติของนาซาก็บกพร่องพอกัน

623
00:41:58,390 --> 00:42:00,935
‎เป็นกระบวนการตัดสินใจที่บกพร่องจนมีผู้เสียชีวิต

624
00:42:01,018 --> 00:42:04,438
‎แต่ความบกพร่องของมนุษย์นั้น
‎ถูกโบ้ยไปให้ศูนย์มาร์แชล

625
00:42:05,022 --> 00:42:08,025
‎ถ้าต้องระบุว่าใครควรรับผิดชอบเรื่องนี้
‎ผมคงต้องบอกว่าเป็นลูคัส

626
00:42:08,609 --> 00:42:12,321
‎วิลเลียม ลูคัส ผู้อำนวยการของศูนย์มาร์แชล
‎เพิ่งประกาศว่าจะเกษียณก่อนกำหนด

627
00:42:12,404 --> 00:42:18,077
‎ผมทำสิ่งที่คิดว่าถูกต้อง
‎ตามข้อมูลที่ได้รับในขณะนั้น

628
00:42:18,786 --> 00:42:20,538
‎และถ้าให้คิดอีกรอบ

629
00:42:20,621 --> 00:42:22,790
‎ด้วยข้อมูลชุดเดียวกับที่มีในขณะนั้น

630
00:42:22,873 --> 00:42:24,333
‎ผมก็จะยังตัดสินใจแบบเดิม

631
00:42:26,293 --> 00:42:27,962
‎เพราะผมคิดว่ามันถูกต้องแล้ว

632
00:42:29,463 --> 00:42:32,383
‎ผมไม่ได้ทำอะไรที่คิดว่าผิดในตอนนั้น

633
00:42:32,925 --> 00:42:36,387
‎และเมื่อคิดย้อนกลับไป
‎ผมก็ยังไม่คิดว่าผมทำอะไรผิดอยู่ดี

634
00:42:38,722 --> 00:42:42,101
‎บุคคลที่ถูกตำหนิมากที่สุดในรายงาน
‎ลอว์เรนซ์ มัลลอย

635
00:42:42,184 --> 00:42:46,564
‎ถูกย้ายไปทำงานส่วนอื่น
‎และแสดงความจำนงว่าอาจลาออกจากนาซา

636
00:42:49,441 --> 00:42:51,026
‎ผมก็รู้สึกว่าจะโทษผมก็ได้

637
00:42:52,152 --> 00:42:53,737
‎แต่ผมไม่รู้สึกผิด

638
00:42:59,326 --> 00:43:01,537
‎การยกโทษให้เขาเป็นเรื่องที่ยากมาก

639
00:43:01,620 --> 00:43:03,247
‎เราต้องข้ามผ่านความโกรธ

640
00:43:03,831 --> 00:43:05,958
‎ต้องข้ามผ่านการทำใจ

641
00:43:06,041 --> 00:43:07,835
‎และข้ามจุดที่ "พวกเขาไปที่ชอบแล้ว"

642
00:43:07,918 --> 00:43:09,878
‎เราจะคิดยังไงก็ได้

643
00:43:11,213 --> 00:43:12,631
‎แต่มันก็ยัง...

644
00:43:15,217 --> 00:43:16,927
‎ยากที่จะให้อภัย

645
00:43:18,304 --> 00:43:24,018
‎ยังมีจังหวะที่ฉันต้องหยุดและพูดกับตัวเองดังๆ

646
00:43:24,602 --> 00:43:26,145
‎"ฉันยกโทษให้คนพวกนั้น

647
00:43:27,438 --> 00:43:30,649
‎เราต้องยกโทษให้คนพวกนั้น
‎เราต้องใช้ชีวิตต่อไป"

648
00:43:40,951 --> 00:43:44,705
‎หลังอุบัติเหตุวันที่ 28 มกราคม

649
00:43:44,788 --> 00:43:48,083
‎ฉันตื่นพร้อมกับเวลาพระอาทิตย์ขึ้นเสมอ

650
00:43:49,752 --> 00:43:54,131
‎ฉันว่าเกรกคงไม่พอใจมากๆ
‎ถ้าฉันมัวแต่ใช้ชีวิตโดยคิดแต่แง่ลบ

651
00:43:57,468 --> 00:43:59,345
‎เวลาตะวันขึ้น นั่นคือการเริ่มต้นใหม่

652
00:44:01,847 --> 00:44:05,517
‎ถ้าเราทำให้การเริ่มต้นใหม่
‎งดงามได้ทุกครั้งในชีวิต

653
00:44:05,601 --> 00:44:07,269
‎ฉันว่านั่นก็สำคัญนะ

654
00:44:09,063 --> 00:44:13,651
‎ที่อเมริกา เราเรียนรู้จากความผิดพลาด
‎เช่นเดียวกับเรียนรู้จากความสำเร็จ

655
00:44:14,068 --> 00:44:16,487
‎และแม้บทเรียนจากความผิดพลาด
‎จะเป็นบทเรียนที่ยาก

656
00:44:17,154 --> 00:44:20,240
‎นั่นมักจะเป็นบทเรียนสำคัญที่สุด
‎บนเส้นทางสู่การพัฒนา

657
00:44:21,408 --> 00:44:25,412
‎ในช่วงสองสามเดือนที่ผ่านมา เราได้เรียนรู้
‎ว่าพวกเราเปราะบางและผิดพลาดได้

658
00:44:27,831 --> 00:44:31,710
‎แต่เราก็ได้เรียนรู้ว่า
‎เรากล้าพอที่จะเผชิญหน้ากับข้อบกพร่องของเรา

659
00:44:31,794 --> 00:44:34,713
‎และแกร่งพอที่จะแก้ไขความผิดพลาดนั้นๆ

660
00:44:37,091 --> 00:44:41,261
‎นี่เป็นเส้นทางอันยากลำบากของอเมริกา
‎แต่เราจะเดินทางกันต่อไป

661
00:44:42,554 --> 00:44:45,974
‎เช่นเดียวกับที่ลูกเรือชาเลนเจอร์ทุกคน
‎คงอยากให้เราทำ

662
00:44:47,226 --> 00:44:51,772
‎เราจะทำสิ่งที่จำเป็นต้องทำ
‎เพื่อให้โครงการอวกาศปลอดภัย

663
00:44:51,855 --> 00:44:55,901
‎มั่นคง และกลับมาเป็น
‎พลังแห่งความภาคภูมิใจของชาติเราอีกครั้ง

664
00:44:56,485 --> 00:44:58,862
‎เราได้พบกับโศกนาฏกรรมและอุปสรรค

665
00:44:58,946 --> 00:45:03,075
‎แต่เราจะมุ่งมั่นเดินหน้า
‎ครั้งนี้เราจะฉลาดขึ้นและไม่ท้อถอย

666
00:45:03,992 --> 00:45:08,080
‎ไม่ท้อถอยเช่นเดียวกับจิตวิญญาณ
‎ของยานชาเลนเจอร์และวีรชนทั้งเจ็ด

667
00:45:25,973 --> 00:45:29,059
‎ดิ๊ก ทรูลีได้ตำแหน่งผู้ช่วยผู้บริหาร

668
00:45:31,019 --> 00:45:35,232
‎ดิ๊กโทรมาถามผมว่า
‎"มาวอชิงตันหน่อยได้ไหม"

669
00:45:36,316 --> 00:45:38,902
‎งานมันยากแน่นอน เพราะเรามีคนคอยบอก

670
00:45:38,986 --> 00:45:41,655
‎ว่าทำไมถึงขึ้นบินไม่ได้
‎มากกว่าคนที่บอกว่าทำไมถึงควรจะขึ้น

671
00:45:43,824 --> 00:45:47,327
‎ผู้จัดการท่ัวไปคนใหม่โทรเรียกผมเข้าไป
‎เขาบอกว่า

672
00:45:47,411 --> 00:45:51,039
‎"เรากำลังร่วมมือกับนาซาเพื่อหาวิธีแก้ไขปัญหานี้

673
00:45:51,123 --> 00:45:53,751
‎เราจะตั้งคณะทำงานพิเศษขึ้นมา

674
00:45:53,834 --> 00:45:56,503
‎แล้วก็จะมีหัวหน้าคณะทำงานนี้

675
00:45:56,587 --> 00:45:58,881
‎นาซาจะเป็นฝ่ายรับคำสั่งจากเรา

676
00:45:58,964 --> 00:46:01,884
‎เราอยากให้คุณมาเป็นหัวหน้า
‎คุณจะรับงานนั้นไหม"

677
00:46:01,967 --> 00:46:02,801
‎(ออกเด็น ยูทาห์)

678
00:46:02,885 --> 00:46:06,555
‎อัลลัน แมคโดนัลด์ หนึ่งในวิศวกรซึ่ง
‎คัดค้านการปล่อยยานชาเลนเจอร์

679
00:46:06,638 --> 00:46:09,641
‎ขึ้นมาเป็นผู้คุมการสร้างบูสเตอร์ใหม่
‎ที่ปลอดภัยกว่าเดิม

680
00:46:13,270 --> 00:46:17,357
‎สุดท้ายแล้วเราแทบจะออกแบบทุกอย่างใหม่หมด

681
00:46:19,109 --> 00:46:23,781
‎มีการทดสอบจรวดเชื้อเพลิงแข็งเต็มรูปแบบ
‎โดยมอร์ตัน ไธโอคอล

682
00:46:23,864 --> 00:46:26,283
‎ผู้ผลิตเอสอาร์บีที่บกพร่องในยานชาเลนเจอร์

683
00:46:26,867 --> 00:46:31,580
‎มอร์ตัน ไธโอคอลบอกว่าข้อมูลเบื้องต้นบ่งชี้ว่า
‎โอริงของจรวดใหม่นี้ทำงานได้ไร้ที่ติ

684
00:46:31,663 --> 00:46:35,709
‎เป็นเรื่องที่ต้องทำถึงสองปี
‎แต่จรวดที่ออกแบบใหม่มันยอดเยี่ยมมาก

685
00:46:36,543 --> 00:46:39,046
‎(21 มิถุนายน 1988)

686
00:46:39,129 --> 00:46:42,925
‎พนักงานนาซาหลายร้อยคนส่งเสียงเชียร์
‎ขณะที่ยานดิสคัฟเวอรีถูกลากออกมา

687
00:46:43,008 --> 00:46:46,553
‎ประหนึ่งเป็นขบวนพาเหรด
‎ต้อนรับฮีโร่ที่หายหน้าหายตาไปนาน

688
00:46:46,637 --> 00:46:48,263
‎(สหรัฐอเมริกา)

689
00:46:48,764 --> 00:46:52,434
‎เจ้าหน้าที่นาซากล่าวว่า
‎ครั้งนี้พวกเขาจะไม่มีการยกเว้นกฎ

690
00:46:52,518 --> 00:46:54,394
‎อย่างที่เคยทำมาหลายครั้งในอดีต

691
00:47:00,108 --> 00:47:02,694
‎(29 กันยายน 1988)

692
00:47:03,278 --> 00:47:05,531
‎แน่นอน เมื่อ 32 เดือนก่อน ที่นี่คือจุดเดียวกัน

693
00:47:05,614 --> 00:47:07,783
‎กับจุดที่เกิดโศกนาฏกรรมซึ่งเราจะไม่มีวันลืม

694
00:47:07,866 --> 00:47:11,119
‎การสูญเสียกระสวยอวกาศชาเลนเจอร์
‎พร้อมกับนักบินทั้งเจ็ดคน

695
00:47:11,203 --> 00:47:14,039
‎วันนี้ ครั้งแรกหลังจากวันอันเลวร้ายนั้น

696
00:47:14,122 --> 00:47:17,709
‎นาซาพร้อมจะปล่อยกระสวยอวกาศอีกลำ
‎กระสวยอวกาศดิสคัฟเวอรี่

697
00:47:21,713 --> 00:47:25,968
‎เราโดนทำโทษหลังเกิดเรื่องชาเลนเจอร์
‎แต่นี่คือดิสคัฟเวอรี

698
00:47:27,094 --> 00:47:28,262
‎พร้อมที่จะขึ้นไป

699
00:47:33,141 --> 00:47:38,689
‎การกลับไปบินในอวกาศเป็นเรื่องสำคัญมาก
‎เพื่อพิสูจน์ว่าเราก้าวต่อไปได้

700
00:47:40,065 --> 00:47:43,610
‎ภาพการปล่อยยานครั้งสุดท้ายสำหรับผม

701
00:47:45,487 --> 00:47:47,281
‎คือการระเบิดกลางอากาศ

702
00:47:47,364 --> 00:47:51,827
‎ผมว่าผมจำเป็นต้องเห็น
‎การปล่อยยานที่ประสบความสำเร็จบ้าง

703
00:47:53,871 --> 00:47:56,999
‎ทีมปล่อยยานออกมาจากห้องเปลี่ยนชุดแล้ว

704
00:47:57,082 --> 00:48:01,461
‎และกำลังเดินมาจากที่พักนักบินอวกาศที่ชั้นสาม

705
00:48:02,754 --> 00:48:05,799
‎ถือเป็นเกียรติมากที่ได้รับเชิญ
‎ให้เป็นหนึ่งในลูกเรือครั้งนั้น

706
00:48:06,800 --> 00:48:08,260
‎ผมตั้งใจแน่วแน่

707
00:48:08,343 --> 00:48:11,096
‎ไม่ให้ชีวิตของลูกเรือชาเลนเจอร์ต้องสูญเปล่า

708
00:48:18,228 --> 00:48:21,315
‎แม้ผมจะมั่นใจจรวดที่ออกแบบใหม่เต็มที่

709
00:48:21,398 --> 00:48:23,150
‎ผมเชื่อจริงๆ ว่าพวกเขาแก้ปัญหาได้แล้ว

710
00:48:23,650 --> 00:48:26,403
‎แต่ผมว่าเราคงไม่สามารถคลายกังวล

711
00:48:26,486 --> 00:48:28,113
‎ขณะปล่อยยานได้อีก หลังชาเลนเจอร์

712
00:48:28,697 --> 00:48:31,825
‎จะปล่อยแล้ว อย่าลืมชาเลนเจอร์
‎ขอให้โชคดี ดิสคัฟเวอรี

713
00:48:31,909 --> 00:48:32,868
‎(นับถอยหลัง)

714
00:48:32,951 --> 00:48:38,248
‎สิบเอ็ด สิบ เริ่มจุดเครื่องยนต์หลักได้
‎เจ็ด หก

715
00:48:39,166 --> 00:48:43,837
‎ฉันกับลูกสาวกอดกันแน่น
‎กลัวเหลือเกินว่ามันจะระเบิดอีก

716
00:48:43,921 --> 00:48:45,923
‎ศูนย์ และขึ้นแล้ว!

717
00:48:46,006 --> 00:48:50,552
‎ขึ้นแล้วครับ อเมริกาหวนคืนสู่อวกาศ
‎ขณะที่ยานดิสคัฟเวอรีพุ่งทะยานพ้นแท่นปล่อย

718
00:48:51,386 --> 00:48:52,721
‎รับการเปลี่ยนศูนย์ ดิสคัฟเวอรี

719
00:48:54,973 --> 00:49:00,145
‎ฉันยืนใกล้ทีวีที่สุดเท่าที่ทำได้ เพื่อจะบอกว่า

720
00:49:00,228 --> 00:49:02,439
‎"เดินทางปลอดภัยนะ"

721
00:49:02,522 --> 00:49:04,608
‎ดิสคัฟเวอรี เร่งเครื่องได้

722
00:49:06,777 --> 00:49:08,028
‎รับทราบ เร่งเครื่อง

723
00:49:09,488 --> 00:49:12,532
‎ดิสคัฟเวอรีกำลังเร่งเครื่อง
‎เครื่องทั้งสามทำงานที่ 104 เปอร์เซ็นต์

724
00:49:12,616 --> 00:49:16,662
‎ความเร่ง 975 เมตรต่อวินาที
‎ความสูง 10.8 ไมล์ทะเล

725
00:49:16,745 --> 00:49:19,081
‎เตรียมแยกส่วนจรวดเชื้อเพลิงแข็ง

726
00:49:23,001 --> 00:49:24,127
‎แยกแล้ว

727
00:49:26,588 --> 00:49:30,175
‎ดูปกติดี ดูดีมาก

728
00:49:31,051 --> 00:49:32,928
‎ผมว่าตอนนั้นเราทุกคนกลั้นหายใจกันหมด

729
00:49:33,011 --> 00:49:38,225
‎ทุกคนก็เลยตื่นเต้น
‎และคิดว่า "เรากลับเข้ารูปเข้ารอยแล้ว"

730
00:49:40,894 --> 00:49:44,773
‎ผมดีใจมาก เราทำได้แล้ว

731
00:49:45,816 --> 00:49:48,193
‎ผมรู้สึกว่าเราทุกคนทำตามหน้าที่

732
00:49:48,986 --> 00:49:50,487
‎และข้ามผ่านมันไปได้

733
00:49:51,780 --> 00:49:52,739
‎เราทำได้จริงๆ

734
00:49:59,746 --> 00:50:04,876
‎(หลังจากออกแบบใหม่
‎จรวดเชื้อเพลิงแข็งไม่มีปัญหาอีกเลย)

735
00:50:08,130 --> 00:50:12,926
‎(15 ปีหลังจากนั้น โครงการกระสวยอวกาศ
‎บินขึ้นทำภารกิจสำเร็จอีก 86 เที่ยว)

736
00:50:15,303 --> 00:50:18,932
‎(วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2003
‎ยานโคลัมเบียระเบิดระหว่างการกลับสู่โลก)

737
00:50:21,101 --> 00:50:24,104
‎(ลูกเรือทั้งเจ็ดคนเสียชีวิต)

738
00:50:26,606 --> 00:50:30,861
‎(การสืบสวนเผยถึงข้อบกพร่องเดิมๆ
‎ต่อการแก้ไขปัญหาที่ลงบันทึกไว้แล้วอย่างดี)

739
00:50:33,864 --> 00:50:37,993
‎(ปี 2007 บาร์บาร่า มอร์แกน
‎ขึ้นบินกับกระสวยอวกาศเอ็นเดเวอร์)

740
00:50:39,327 --> 00:50:42,372
‎(เธอพูดคุยกับนักเรียนที่ศูนย์ชาเลนเจอร์
‎ซึ่งก่อตั้งโดยครอบครัวลูกเรือ)

741
00:50:42,456 --> 00:50:44,458
‎(เพื่อให้ความรู้และสร้างแรงบันดาลใจ)

742
00:50:47,753 --> 00:50:49,796
‎(ปี 2011
‎นาซาถอดโครงการกระสวยอวกาศ)

743
00:50:50,005 --> 00:50:52,424
‎(ปัจจุบัน ภารกิจของศูนย์ชาเลนเจอร์
‎ยังคงดำเนินต่อไป)

744
00:51:46,603 --> 00:51:49,731
‎คำบรรยายโดย ศันสนีย์ โอบอ้อม